نوشانوش

لینک و دیدگاه های که در سایت آزادگی حذف شده

2011-07-11T21:43:00.000+04:30

با درود
محترم های گردانندگان و مدیران سایت یا مسئولین عزیز
بنا به برخی نمی دانم مشکلات چند لینک اینجانب که ارسال گردیده بود و اتفاقن داغ هم شده بود در یک دروه زمانی چند روزه دیگر در صفحه لینک های ارسالی من وجود ندارد. علاوه بر آن دیدگاه های که طی آن چند روز پای برخی لینک ها نوشته بودم نیز در صفحه دیدگاه های من وجود ندارد و حذف شده است. چند بار به پیشتبانی پیغام دادم در چند روز مختلف ولی تا اکنون جوابی نگرفتم حال با این لینک سوال ام را به صورت عمومی مطرح می کنم. از آنجا که لینک های که ارسال کردم و دیدگاه های که نگاشتم به عنوان آرشیو مدنظر من است حذف شدن آنها بدون هیچ توضیح ، باعث سوء تفاهم شده است و از آنجا که برخی لینک ها و دیدگاه ها در نقد اصلاح طلبی و همچنین دین بوده ، لطفن در این زمینه پاسخگو باشید و در صورت امکان مشکل را برطرف کنید.

توجیه گری هوداران اصلاح طلبان برای شرکت در انتخابات (قسمت اول)

2011-07-05T20:37:00.001+04:30

ـ اقایانی که فکر می کنند خیلی دمکراتندو راه های بهتری سراغ دارند اگر خارج از کشور هستند تشریف بیاورند داخل ونظرات خود را اجرا کنند واگر هم داخل کشورند با هویت حقیقی خودو در فضای واقعی ونه مجازی بفرمایند فعالیت کنند وگرنه از پشت کامپیوتر ویا خارج از کشور که هنر ی است که از همه کس بر می اید در ضمن جناب اقا این عادت هم ترک کن از جانب دیگران حرف بزنی ودر ضمن این روش زشتی است که تافردی صحبت می کند افرادی شروع به پرخاشگری می کنند شما اول اداب ازادی و دمکراسی در فضای مجازی تمرین کن بعد برای واقعیت نقشه بکش

ـ خجالت دارد واقعاً.
جامعه نخبه کش، خوابزده، چرتی و مشتی مزدور و خائن که به هر بهائی قابل خرید و فروش هستند.
خاتمی همان آخر و عاقبتی را داشت که مصدق و میرزاتقی خان و قائم مقام و ..... و متاسفانه این سرنوشت بسیاری از صدر اعظم ها و روسای دولت در ایران بوده.

ـ بایستی ببینیم چه شرایطی برای انتخابات خواهد بود بعد تصمیم بگیریم دفعه قبل همان موقع که احمدی نژاد هم با تقلب شد رئیس دفتر هم عده ای همین رو گفتند که بعد فهمید یم اشتباه بود اگر کسی شرکت نمیکرد جنبش سبزی بوجود نمی آمد !
راه ساده دمکراسی از انتخابات آزاد میگذرد همچین حرف نزیم که این مطاع بیگانه ای است !

ـ یادتون هم نره افتضاحی به نام احمدی نژاد حاصل قهر عمومی با انتخابات بود! و کمی هم خون ندا ها و سهراب ها به پای کسانیه که سال 84 تحریم انتخابات رو مطرح کردن و اجازه ندادن مسیر های قبل طی بشه!
الان هم خیلی زوده برای صحبت سر تحریم انتخابات! الان باید بیشترین فشار در جهت باز شدن فضای سیاسی باشه تا میر حسین عزیز و کروبی هرچه سریعتر از حصر آزاد بشن و چانه زنی بر سر ساز و کارهای انتخاباتی و .....
اگر نشد، تحریم رو میشه شب انتخابات هم مطرح کرد!
چه اشکالی داره اگر با فشار بشه فضای بازی مثل قبل از انتخابات ریاست جمهوری ایجاد کرد تا دوباره هسته های راه پیمایی تشکیل بشن و دوباره تو خیابون ها به هم برسیم؟؟؟ از الان تحریم کردن یعنی نشستن پای کامپیوتر و بی عملی
باید از هر فضایی برای اعتراض استفاده کرد نه اینکه فضا ها رو بست. تحریم خواست جمهوری اسلامیه! چون اونا اصلا نیازی به رای ندارن! اگر بنا بر تقلب باشه، در مجموع آرا هم میشه تقلب کرد... الان وقت چانه زنیه، حتی اگر قرار بر شرکت در انتخابات نباشه

ـ تقلب شاید به نظام کمک بکنه! اما هزینه اش هم بالاست!
اگر شروط خاتمی پذیرفته و اجرا بشه، کمه به نظرت؟ زندانیای سیاسی آزاد بشن و ......
پس باید هنوز مبارزه کرد... الان شکل مبارزه گرفتن حق انتخاب از حاکمیته! اگه خواست باز هم هزینه کنه و تقلب کنه... همون فضای باز برای به هم رسیدن خودش ارزش هرچیزی رو داره
لازم نیست از الان به طبل تحریم بکوبیم... الن وقت چانه زنیه! در شرایطی که هیچ کاری از پیش نمیره، یک مو از خرس کندن هم غنیمته اگر نه بشینید تا ایران بشه کره شمالی...

ـ جنبش سبز تا الان که جنبش انقلابی نبوده
بعد هم اگر انتخابات نه پس چی؟ تغییر رژیم؟ میشه بفرمایید چجوری می خواید رژیم رو تغییر بدید؟
متاسفانه یه عده واقعیت ها رو نمی بینند و فکر می کنن با حرف زدن و فکر و خیال رویایی داشتن همه چی درست میشه
من نمی گم با شرکت در انتخابات همه چی حل میشه و ایران گلستان میشه قبلا هم گفتم اگر شرایط همینجور بمونه در انتخابات شرکت نمی کنم اما با تحریم انتخابات هم هیچ اتفاقی نمیوفته
جنبش سبز از دل یک انتخابات بیرون اومد اگر در انتخابات قبل هم مردم تحریم می کردند و رای نمی دادند دیگه کسی هم به تقلب معترض نمی شد و اتفاقات این دو سال پیش نمیومد
چه قبول داشته باشیم چه نداشته باشیم در زمان انتخابات در ایران فضا کمی باز تر میشه که اگر عاقل و هوشیار باشیم باید سعی کنیم از این فضای کمی باز حداکثر استفاده رو بکنیم.... با خونه نشستن و قهر کردن مشکلی حل نمیشه

ـ اونموقعی که زندانی ها ازاد بشند و مهندس از حصر بیاد بیرون دیگه شماها نمیتونید موج سواری کنید !
دیگه مریم خورشید نما نمیتونه بگه قوی ترین اپوزوسیون !
من اگر خواسته های جنبش برطرف بشه به شخصه میرم و رای هم میدم !
چیه برم دنبال انقلاب که امثال تو با اسلحه بریزن تو خیابون و یه سال 57 دیگه رو خلق بکنند ؟!
برای چی انقلاب بکنم وقتی خواسته هام تک تک در جهت دموکراتیزه شدن کشور انجام میشه و دیگه خبری از مناصبی که قدرت در اونها متمرکز شه نیست ! من که میدونم شماها چرا دنبال انقلابید !!!

ـ اون هایی که نمی خوان تحت هیچ شرایطی رای بدن همون هایی هستند که توی اعتراضات خیابونی هم شرکت نمی کنند چون خدایی نکرده یک وقت اوخ میشن .
بهتره رهبران برای شرکت در انتخابات شرط بگذارن :
1- تحت نظارت سازمان های بین المللی
2- بدور از نظارت شورای نگهبان
این هم یعنی سقوط نظام کسی هم خدایی نکرده بووه نمیشه
انفعال هیچ وقت جواب نمیده شرکت نکردن در انتخابات و انفعا هزینش برای نظام کمتر از شرکت کردنه . مگه خامنه ای باباتونه که میخواهید باهاش قهر کنید حتما اونهم در جواب میگه بابایی چرا قهر کردی؟ بیا این هم دموکراسی!

ـ به نظر من هم شرکت این گفته که شرکت در انتخابات گناه بزرگی است درست نیست!چرا؟خوب چراش معلومه این کودتا زمانی اتفاق افتاد که مردم تحصیل کرده و آگاه ایران(که اغلب آنها قبلا قهر کرده بودند ) تصمیم گرفتند که آینده و سرنوشت خود را در دست بگیرند.
و حکومت در مقابل آنها ایستاد...
من نه می گویم شرکت کنیم و شرکت نکنیم به نظر من به جای اینکه به هم دری وری بگیم باید دلایل قانع کننده و علمی و عملی خود را بیان کنیم .
تصمیم با مردم خواهد بود..
ما باید هر کاری می توانیم بکنیم تا کشور به بلوغ سیاسی برسد.

ـ تقریبن نزدیک به 10 ساله حرف بابای من اینه که:امسال دیگه این رژیم رفتنیه مطمئن باش!!یادتون نره که همین جنبش سبزی که الان ما بهش افتخار میکنیم نطفه اش از تقلب در انتخابات بسته شد.من و شما چه در انتخابات شرکت بکنیم و چه نکنیم رژیم حضور را پرشور و ملیونی جلوه میدهند پس چه بهتر که کاری کنیم که مجبور به تقلب بشن و مثل قبل هزینه اش رو بدن.با دست رو دست گذاشت یا دوتا فراخوان شورای هماهنگی هیچ مردمی به خیابون نمیان و هیچ رژیمی عوض نمیشه.بقول مهندس سحابی اگر در مناسبات قدرت یک اینچش رو از دست بدیم سالها برای برگشتش زمان باید صرف کنیم!

ـ حالا گیرم همه ی عالم فهمیدن که 70 درصد از مردم در انتخابات شرکت نکردن.چه اتفاقی میوفته؟مگر دوره ی اول انتخاب احمدی کسی شرکت کرد؟چه تاثیری داشت این تحریم؟غیر از این بود که چهار سال نکبت بار رو تجربه کردیم؟مگر انتخابات مجلس رو تحریم نکردیم؟غیر از این شد که یک مشت حروم لقمه الان تو مجلس دارند نمایندگی میکنن؟این تحریم های ما چه تاثیری داشته در پیشبرد اهدافمون.آیا به جز منزوی شدن ارمغانی واسه ما داشته؟مگر نه اینکه هر بار در انتخابات شرکت کردیم یا دوره ی اصلاحاطی به وجود اومده یا جنبش سبزی شکل گرفته.باورکنید ده سال دیگه همین موقع داریم میگیم رژیم درحال سقوط است مثل بابای من که از ده سال پیش تاحالا هرسال حرفش همینه هردفعه میگه امسال دیگه ردخورنداره:دی

ـ من کاری به کشتار و تجاوز و مدال ندارم
برای بسیاری از هم نسلیهای من و شما حفظ نظام ارزش دارد نمونش رو می تونید توی کوچه و خیابون پیدا کنید
مطمئن باشید اگر افرادی با این تفکر(حفظ نظام از آب بینی بز بی ارزش تر است) در اکثریت بودند تا بحال 100 بار این نظام عوض شده بود

ـ حرف های چهارتا اصلاح طلب رو کردید سوژه اونوقت یادتون رفته همه سیاست مدارانی که الان توی زندانند یه روز اصلاح طلب بودند . اینها این حرفها رو میزنن که رفقاشون رو از زندان در بیارن چون دیدن مردم ایران بخار ندارن و هر بلایی سرشون بیاد حقشونه .

ـ خودتون هم ميدونيد هدف واقعي خاتمي اين نيست .من از خاتمي دفاع نميكنم چون حرفهايي كه ميزنه قابل دفاع نيستن.ولي توي اين دوران فروكش كردن اعتراضات باز امثال خاتمي ميتونن دو كلمه حرف بزنن . حتي اگر يكي از اين دو كلمه درست نباشه باز به گفتن اون حرف نه چندان تند ولي درست و منطقي مي ارزه . هر وقت جامعه از روز مرگي بيرون اومد و از خواب خرگوشي بلند شد ، اون وقت اگر امثال خاتمي سكوت كردن و به رويه فعليشون ادامه دادن بايد خاتمي رو خائن دونست.

ـ جناب واحدی. به خاطر استفاده وبلاگی از بالاترین شما را گزارش می کنم و منفی هم می دهم. ولی با اصل فرمایشاتتان هم مشکل بسیار دارم.
چه چیزی شما را به این نتیجه رسانده است که خاتمی نقشه ای پیچیده تر از آنچه شما در ذهن دارید ندارد؟ چرا فکر نمی کنید این کار خاتمی نوعی دون پاشیدن برای خامنه ای است؟ اصلا شما درس سیاست را کجا آموخته اید که فکر می کنید هر کس با هر کس بد است، باید برود مثل شهرام همایون تلویزیون 24 ساعته بزند و فحش بدهد تا جیگرش خنک شود؟ راهی که به تازگی شخص شما هم در پیش گرفته اید.

ـ آیا شما جواب خانواده های زندانیان سیاسی را میدهید که اینگونه با شروط خاتمی مخالفت میکنید؟
اگر فرزند یا برادر شما در بند بود و مردم منفعل هم مثل امروز هیچ رغبت و عملی برای آزادی آنها انجام نمیدادند چشم امید شما به چه کسی بود؟
مطمئنا جناب کروبی هم با این شروط مخالفتی ندارند.

ـ گیریم بهنود بخواد شرکت کنه... ما باید منظرم بمونیم ببینیم خرد جمعی چی میگه... چند درصد از مردم (از جمله خود من) روزای اخر تصمیم گرفتیم تو انتخابات 88 شرکت کنیم؟؟؟ ضرر کردیم؟؟؟ اگه ماها شرکت نمیکردیم میفهمیدیم چه خبر شده؟؟؟
منم الان میگم شرکت نمیکنم...اما بذارید ببینیم جریان چیه...ملت چی میگن... اخر سر جمع بندی کنیم و اعلام موضع کنیم

ـ بهنود تحليلش رو بيان كرد و اصلاً از حرفش تبليغ برای انتخابات استنباط نميشد. اتفاقاً فكر ميكنم تحليل بيراهی هم نيست. خوب يادمه انتخابات مجلس هفتم كه شروع شد، تو فضايی اكثر نماينده های مجلس ششم رد صلاحيت شده بودند و قضيه تحصن نماينده ها و استعفاشون پيش اومده بود. اون موقع البته اينترنت انقدر فراگير نبود اما در فضای دانشگاهی همه به اتفاق معتقد بوديم كسی در انتخابات شركت نميكنه. من اون موقع تو يكی از شهرستان ها دانشجو بودم. عصری با دوستانم رفتيم حضور مردم رو ارزيابی كنيم. آنچنان جمعيتی اومده بود كه شوكه شديم. خلاصه اينكه انتخابات در كل كشور خيلی خوب و آبرومندانه برای نظام برگزار شد. البته بعدا فهميدم استقبال مردم تهران خيلی كم بوده، شايد كمتر از 20 درصد.
اين رو بايد در نظر بگيرين كه انتخابات مجلس تو شهرهای كوچك بيشتر جنبه قوم و خويشی و فاميلی داره و كمتر سياسيه. من هم معتقدم نظر بهنود در مورد حضور 60 درصدی ميتونه تا حد زيادی درست باشه اما در تهران شك ندارم كه استقبال از مجلس هفتم هم كمتره.

ـ یادتون نیست انتخابات مجلس هفتم رو؟؟؟؟
مگه غیر از این بود که همه احزاب اصلاح طلب انتخابات رو تحریم کردند؟
برای اولین باز بود که احزاب اصلاح طلب و اپوزوسیون خارج کشور هر دئ انتخابات رو تحریم کردند
چی شد؟
دوباره 50% تو انتخابات شرکت کردن
این نشون میده که هنوز تو جامعه خیلی ها هستن که به بینش سیاسی دست نیافتند و ما نیز نتوانسته ایم آنها رو با خود همراه کنیم

ـ ببین دوست عزیز ، من از رای دادن دفاع نمی کنیم و این کار رو هم تایید نمی کنم
اما بشدت از رفتاری که جدیدا حاکم شده احساس بدی پیدا کردم
میگید شرکت نکنیم ؟ درست
اما بگید در قبال نفی این عمل ، قراره بر اساس چه هدفی و با چه نوع عمل سیاسی اهدافمون رو پیش ببریم و به خواسته هامون برسیم؟
سوال من اینه
اینکه تنها یک عمل سیاسی رو نفی کنیم اما در ازای نفی اون ، راهکار و هدفمون رو مشخص نکنیم ، ما رو به کجا می رسونه؟
دوست عزیز من و تو و بسیاری دیگه از دوستان تبدیل شدیم به آدمهایی که یک گوشه ( نت ) نشستین و بدون اینکه تکونی به خودمون بدیم ، داریم دائم فقط دیگران رو نقد می کنیم و غر می زنیم و شعار های قشنگ و رادیکال می دیم
غیر از اینه؟؟؟؟

ـ متاسفانه حرف آقای بهنود در مورد مشارکت 60 درصدی در انتخابات درسته.بهتره اگر آلترناتیوی در مقابل شرکت در انتخابات داریم بگیم که فرصت کار شدن روش باشه

ـ به نظر من حدود 50 درصد شرکت می کنند
در میان مردم باشید این خبرهای بالاترین نیست
من چند ماه بالاترین نیامده بودم به خدا تو سطح جامعه اینجوری نیست
مردم دنبال گرفتاری خودشون هستند
چون نسل انقلاب قبل هم هستند مردم زیاد برای خواسته هاشون هزینه نمیدهند
به نظر من موسوی و کروبی رفتند کنار منتظری
احمدی نژاد هم مهره سوخته شد
رییس جمهور بعد یکی شبیه قالیباف یا صالحی یا جلیلی
حکومت مرکزی ایران ضعیف بشه زیاد خوشحال نشوید احتمالا ایران تکه تکه میشه
بعضی جاها مستقل میشن و .....
اینجور نیست این حکومت بره به همین راحتی یک حکومت مثل کشورهای دموکرات بیاد البته باید دموکرات هم درست معنی بشه
به نظر من مسعود بهنود درست میگه
نهایتش اینه میگن چون اسلام به خطر میوفته 40 درصد مشارکت رو اعلام کنید 60 درصد تمام بروید دمه خونه خودتون بازی کنید

ـ کاملا پیش بینی درسته به خصوص برای انتخابات مجلس
انتخابات مجلس قابل تحریم نیست چون در اکثر مواقع در شهرستان ها مردم به خاطر مواضع سیاسی کاندیدا های مجلس به اونها رای نمیدن من هم پیش بینی 50 تا 60 درصد رو واقع بینانه می بینم

ـ بله.....بنده مخالف مسعود بهنود هستم و ایشان چون کارمند بی بی سی هست،پس بی بی سی هم اشتباه میکند و خود فروخته است،مشخص است که 0 درصد مردم رای خواهند داد و انتخابات مجلس با جای خالی حتی پرنده ها برگذار خواهد شد!!!
بیخیال بابا....نم امیدوارم حداکثر 60 درصد رای بدن!! کارمند ها که مجبورن!!بازاری ها و سرباز ها و دولتی ها هم که مشخصا رای میدن!!
اونایی که 1 درصد امید به استخدام دولتی دارن هم مجبورن رای بدن!! کی میمونه؟! اهان!! داداش 11 ساله ی من می مونه که رای نده!

ـ فرض شما پذیرفته؛ پس راه حل اصلاح طلبان که درحال حاضر جز صندوق رای سلاحی برای مبارزه ندارند چیست؟ دنیای سیاست هم دنیای مصالحه است... وقتی قرار است اپوزیسیون بود، سلاح برنداشت، باور به خشونت نداشت، رای نداد، پس باید چه کرد؟ امید به معجزه داشت؟! منتظر نشستن تا اینقده ظلم و فساد زیاد بشه تا شاید بیاید...!!!
کلی گویی و پرداختن به مشکلات مبتلا به جامعه به نتیجه نمی رسد. اگر اصلاح طلبان در انتخابات مجلس شرکت نکنند پس چه تاکتیکی در حال حاضر داشته باشند؟!
...........
ای کاش یکنفر پیدا میشد به سوالات دوستان پاسخ میداد و راهکار عملی نشان میداد
.........
ممنون از شما دوست عزیز بخاطر لینک

ـ سوالی از آقای واحدی دارم. در این دو سال چه چیزهایی تغییر کرده است که ایشان خودشان را دیگر اصلاح طلب نمی دانند؟ خاتمی و خامنه ای که همان آدمها هستند، سپاه و دانشگاه و غیره هم که چندان عوض نشده اند، قبول دارم بدتد شده اند ولی تغییر ماهیت نداده اند. بنظر می رسد آقای واحدی نظرشان را کاملاً عوض کرده اند و از اصلاح طلبی به انقلابیگری رسیده اند و البته اشکالی ندارد آدم نظرش را عوض کند ولی بهتر است بگویند آنچه در این دو سال در نظر ایشان کاملاً تغییر ماهیت داده چیست تا بشود روشن کرد چه راه حلی را در نظر دارند. بدیهی است اکثر اصلاح طلبان شرکت در انتخابات در شرایط فعلی را درست نمی دانند اما چون اصلاح طلب هستند و نه انقلابی بر تامین شرایط خود برای شرکت در انتخابات اصرار می ورزند نه بر راههای تحریم انتخابات. اصلاح طلبی همین معنی را دارد یعنی تغییر شرایط به سوی بهبود گام به گام و نه با انقلابیگری

ـ این چقدر آدم تندی است. اینطوری هنر نیست که شقه شقه کنیم ادمهای جنبش رو.
خاتمی نگفته ما میخواهیم بریم انتخابات (یک سری اصلاح طلبهای داخل مجلس که خوب اصلا اصلاح طلب حساب نمیشند و حتما میرند مجلس. حساب اونها جداست.)
کاری که خاتمی به نظر من داره می کنه اینه که از این احساس رو که اصلاح طلبها از بیخ و در هر صورتی تو انتخابات شرکت نمی کنند رو از بین ببره. الان حالت خط خورده هستند و در نتیجه هیچ شرطی هم نمی تونند بگذارند. از این خط خوردگی در بیاند میتونند یک سری شرطهایی بگذارند که تو هر سخنرانی هم گفته ازادی موسوی و کروبی و زندانی های سیاسی و روزنامه.
از احساساتی شدن و تند شدن اگه چیزی درست میشد حتما تا حالا شده بود.

تکلمه ای بر سخنان خاتمی و سینه چاکان

2011-05-19T01:27:00.000+04:30

با کنار رفتن ابرها این روزها در سایت های مختلف عده ای که داعیه مبارزه هم دارند به علت دلبستگی های مادی و معنوی در توجیه سخنان خاتمی چنان تلاشی می کنند که گویی فضای سیاسی کشور با این سخنان خاتمی به سمت ایده آل های دموکراتیک جهت گیری نموده است و جالب تر قضیه این است که منتقدان سخنان خاتمی را به عدم درک بازی سیاسی و بیسوادی در کنش سیاسی متهم نموده و سخنان خاتمی را تاکتیکی بسیار ژرف و زیرکانه در فضای سیاسی ایران قلمداد می کنند غافل از اینکه کنش سیاسی منتهی به آشتی ملی در یک نظام فاشیستی غیر قابل تصور است. نظام های فاشیستی از آنجا که همیشه تسلط قدرت حداکثری را مدنظر دارند از هرگونه استراتژی سازشکارانه به شدت پرهیز می کنند مگر در قبل از جنگ جهانی دوم سران کشورهای اروپایی برای جلوگیری از جنگ امتیازهای فراوانی را در اشغال و زمینه کردن دیگر کشورها به خاک آلمان را به هیتلر ندادند عاقب چه شد هر امتیازی که می دادند نظام فاشیستی بیشتر می خواست و امتیاز دادن اروپایی ها را به حساب ضعف و ترس آنها می گذاشت چرچیل در آن زمان به این نکته اشاره می کرد ولی چون سران کشورهای اروپایی تجربه وحشت آور جنگ جهانی اول را داشتند و از شکل گیری چنین تجربه ای وحشت داشتند اعتنایی به این نکته سنجی چرچیل نمی کردند و سعی داشتند که با دادن امتیازهای متعدد به نظام فاشیستی هیتلر از شکل گیری چنین تجربه ای دوری کنند و عاقبت آن چیزی جز قوت و باورمندی هیلتر به برتری و زیادخواهی بیش حد او و آغاز جنگ جهانی دوم نبود. این مثال در یک مقیاس کلی را در رابطه با نظام های فاشیستی می توان به نظام فاشیستی جمهوریاسلامی در مقیاس بسیار کوچک تعمیم داد.

آنانی که می اندیشند سخنان خاتمی یک تاکتیک سیاسی است سخت در اشتباه هستند خاتمی با دیدن دعوای بین احمدی نژاد و خامنه ای ، بوی سازش به مشامش رسیده و تصور بر آن دارد که می تواند با سازش با خامنه ای با توجیه آشتی ملی ، زمینه کسب قدرت حداقلی را در نظام برای خود و اصلاح طلبان حکومتی فراهم آورد و بالاتر از آن با جلوگیری از فرایند خرد شدگی قدرت در درون نظام ناشی سهم و قدرت خواهی ،مانع از فروپاشی درونی نظام شود. ولی این نکته را مشخص نساخته است چگونه می توان در چارچوب یک نظام فاشیستی به آشتی ملی رسید فروکاست گرایی اصلاح طلبان حکومتی در ترسیم چهره سلطانی از نظام ولایت فقیه به جای چهره واقعی فاشیستی آن در واقع لاپوشانی امکان ناپذیر بودن اصلاح و آشتی ملی در این نظام است و این به زبان معمولی چیزی نیست جز فریب خلق
ولی طرفدران اصلاح طلبان حکومتی به گونه ای از بازی و تاکیک در فضای سیاسی جمهوری اسلامی صحبت می کنند که انگاردر یک فضای سیاسی دموکراتیک پیرامون بده و بستان جریان های سیاسی در کسب قدرت کنش سیاسی خاتمی با یک سخنرانی می تواند شکل گیرد غافل از آنکه نظام فاشیستی آن را به حساب ضعف و زبونی آنها می گذارد و با تاسی به آن جریان سرکوب را شدیدتر به پیش می برد چرا که برای یک نظام فاشیستی ، اصلاح طلبی ویرس مرگ نظام است و قبول آشتی ملی کاستن از قدرت پیشوا است که در جای خدا نشسته است « آیا تا حال شده است که بشنوید خدا را باید بخشید بلکه تنها خواهید شنید خدا شما را ببخشد»

پی نوشت : به علت سانسور این نظر در برخی سایت ها تصمیم گرفتم که این مطلب را لینک کنم

امروز 27 اردیبهشت (17 می) روز مبارزه با هموفوبیا

2011-05-17T19:59:00.001+04:30

بیست و یک سال پیش در چنین روزی (هفدهم می ۱۹۹۰ – بیست و هفتم اردیبهشت ۱۳۶۹) سازمان بهداشت جهانی (WHO) همجنسگرایی را از لیست بیماری ها و اختلال های روانی خود خارج کرد. سازمان جهانیِ مبارزه با همجنسگراهراسی و ترنس هراسی (International Day Against Homophobia and Transphobia Committee) که در پاریس مستقر است و نیز کمیسیون حقوق بشر همجنسگرایان سازمان ملل (International Gay and Lesbian Human Rights Commission) در این روز از فعالان حقوق بشر و کنشگران جامعه مدنی در سراسر دنیا دعوت می کند تا در کنش های جمعی که به منظور افزایش آگاهی های عمومی، آموزش شهروندان در حوزه سکسوالیته و جنسیت، پایان دادن به تبعیض علیه انسان ها به خاطر گرایش جنسی یا رفتارهای جنسیتی متفاوت، نشان دادن اثرات مخرب همجنسگراهراسی و ترنس هراسی بر سلامت روانی فرد و جامعه، و نیز در کنش هایی که به منظور اعلام همبستگی جهانی برای پایان دادن به نقض حقوق انسانی همجنسگرایان و ترنسجندرها صورت می گیرد مشارکت کنند.

ایران در کنار شش کشور یمن، پاکستان، سودان، نیجریه، عربستان و امارات هفت کشوری هستند که مجازات اعدام را برای همجنسگرایی در نظر گرفته‌اند. هم چنین ایران در کنار بسیاری از کشورها، ترنسجندرها را «بیمار» تلقی می کند. همجنسگرایان و ترنسجندرها به خاطر تبعیت نکردن از دیگرجنسگراییِ اجباری و انجام رفتارهایی که جامعه آن ها را نامتعارف به شمار می آورد، نه فقط از طرف دولت، بلکه از طرف خانواده و جامعه نیز مورد آزار قرار می گیرند. این تبعیض ها مختص ایران نیست و در به اصطلاح پیشرفته ترین کشورهای نیز مشاهده می شود

به گزارش خانه حقوق بشر ایران گروهی از کنش گران ایرانی به منظور مشارکت در این حرکت جهانی مردمی که هر ساله در این بازه ی زمانی اوج می گیرد، و نیز جهت افزایش آگاهی های عمومی درباره ی همجنسگرایان و ترنسجندرها، صفحه ای با نام «ما همه جا هستیم» در فیس بوک تشکیل داده اند و از همجنسگرایان، دوجنسگرایان، ترنسجندرها، کوئیرها و هر کسی خود را عضوی از این جامعه ی رنگین کمانی می داند خواسته اند که یک دقیقه از زندگی و آرزوهای خود بگویند و فیلم کوتاهی ضبط کنند و روی این صفحه بگذارند تا آن طور که در توضیحات این صفحه آمده است در ساختن «رنگین کمان بلندتری» تا روز ۲۷ اردیبهشت، روز جهانی مبارزه با همجنسگراهراسی و ترنس هراسی، مشارکت کند

بازخواني روند سرکوب معترضان

2010-01-11T13:10:00.000+03:30

گر روند را در اين تقابل دودويي مابين معترضان و حاکميت ديکتاتوري، به برخورد حاکميت ديکتاتوري با معترضان و سرکوب آنان نسبت دهيم، روند سرکوب دو نقطعه اوج دارد که پيش روندها و پس روندهاي متفاوتي را نسبت به اين دو نقطعه اوج سرکوب از سوي ديکتاتوري شاهد هستيم.در اين دو نقطعه اوج روند سرکوب به وحشيانه ترين شيوه هاي ممکن و با خشونتي غير قابل تصور صورت پذيرفت.

اولين نقطه اوج خشونت 30 خرداد 1388 است که بعد از سخنراني ديکتاتور در نماز جمعه 29 خرداد و صادر کردن اجازه سرکوب ، شکل گرفت و معترضان بدون توجه به تهديد هاي ديکتاتور به خيابان ها آمدند و مزدوران ديکتاتور شديرترين خشونت هاي ممکن را براي سرکوب معترضان به کار گرفت و ده ها نفر از معترضان در اين روز کشته شدند و 30 خرداد به عنوان يکي از سياه ترين روزهاي سرکوب جمهوري اسلامي و شنبه خونين لقب گرفت. دومين نقطه اوج برخورد خشونت آميز با معترضان 6 دي 1388 مصادف با روز عاشورا بود که در اين روز حدود 38 نفر از معترضان کشته شدند و يکشنبه خونين را بعد از شنبه خونين 30 خرداد شکل داد. نمودار زير تعداد کشته شدگان را در طول 7 ماه گذشته نشان مي دهد.[1]

پيش روند سرکوب 30 خرداد در بستري از حضور ميليوني معترضان در کف خيابان ها شکل گرفت. ديکتاتور که مي انديشيد انتصاب فرد مورد نظر خود را در انتخابات نمايشي تنها با اندکي سرو صدا و اعتراض پراکنده پشت سرخواهد گذاشت با حضور ميليوني معترضان به تقلب در انتخابات در کف خيابان روبرو شد که با شعار « راي من کجاست؟» مطالبات خود را پيرامون رسيدگي به تقلب هاي گسترده و ابطال و برگزاري دو باره انتخابات دنبال مي کردند. با اين وجود تجمع اعتراضي مسالمت آميز مردم سرکوب شد و در 25 خرداد با شليک مستقيم نيروهاي بسيج و لباس شخصي 28 نفر از معترضان کشته شدند ولي هنوز نظام ديکتاتوري در شوک حضور ميليوني معترضان قرار داشته و به سازماندهي سرکوب نپرداخته بود. ترس از ادامه اعتراض خياباني و فروپاشي ، سبب آن گرديد که شخص ديکتاتور در با حضور در نماز جمعه پرده ها را کنار زد و دستور سرکوب را صادر نمود. در واقع خامنه اي همان راهي را برگزيد كه تمامي ديكتاتورها در مواجهه با انتقادات و خواست تغيير جامعه انجام مي دهند، حركت به سمت سركوب بيشتر و شديدتر و تسري سلطه همه جانبه قدرت بر تمامي فضاهاي اجتماعي و كنترل جامعه با تمامي ابزار سركوب و اختناق.

با عدم اعتناي معترضان به تهديدهاي ديکتاتور و حضور در خيابان ها در 30 خرداد ، نيروهاي سرکوب به دستور شخص ديکتاتور با خشونتي غيرقابل تصور و شليک مستقيم به مقابله با تجمع مسالمت آميز معترضان پرداختند و ده ها نفر ( برآورد تقريبي 44 نفر) از معترضان را به شهادت رساندند. با برملا شدن تصاوير کشته شدگان ( بخصوص تصوير شهادت ندا آقا سلطان) و خشونت هاي به کار رفته عليه متعرضان در رسانه هاي جهان که توسط شهروند خبرنگاران صورت گرفت، علاوه بر آشکارسازي جهاني چهره کريه جمهوري اسلامي، فشارهاي بين المللي را بر اين نظام ديکتاتور افزايش داد. در اين راستا ديکتاتوري بعد از سرکوب 30 خرداد شکل ديگري از روند سرکوب را در پيش گرفت و تلاش نمود که کشتار معترضان تا حد ممکن آشکارا صورت نگيرد و بازداشت گسترده و شکنجه معترضان را به عنوان استراتژي سرکوب خود برگزيد و در همين راستا بود که کهريزک نقش اساسي داشت و بازداشت شدگان 18 تيرماه 1388 به کهريزک فرستاده شدند تا تحت شکنجه و تجاوز ، سرکوب شکل ديگري به خود بگيرد و کشتار معترضان نيز کنترل شده و در پس پرده انجام شود. در اين راستا نمودار زير روند بازداشت هاي انجام شده را در طول 7 ماه گذشته نشان مي دهد.[2]

اين استراتژي سرکوب در برگيرنده معترضان کف خيابان بود و کمتر شامل رده هاي دوم و سوم بالاي هرم معترضان مي شد که نام و نشاني داشتند. حجم بزرگ بازداشت ها، معترضاني ناشناخته و توده هاي مردم را در برمي گرفت که نه اسم و رسمي و نه پشتوانه حمايتي خاصي را بدنبال داشتند. در اين استراتژي است که تجاوز سازماندهي شده به مردان و زنان دستگير شده به عنوان تاکتيک سرکوب انتخاب مي شود و به گونه اي کهريزک بازنمود نشانه شناسي هماهنگ در نظام هاي فاشيستي است( اين امر را با تجاوز و کشتار در بازداشتگاه هاي آلمان نازي ، بخصوص اردوگاه بوخن‌والد[3] مقايسه کنيد). با اين وجود افشاي اين تاکتيک و بين المللي شدن خبرهاي مرتبط حاکميت را مجبور به ملاحظه کاري بسياري نمود به گونه اي که نمايش تعطيلي کهريزک توسط ديکتاتور اجرا شد و به جاي آن بازداشتگاه هاي ناشناخته ديگري را جايگزين ساخته اند ولي استراتژي همان باقي ماند. بازداشت گسترده معترضان کف خيابان و توليد نشانه شناسي سرکوب براي توليد ترس در بين معترضان خياباني ادامه داشت تا نقطه اوج دوم که در روز عاشورا رقم خورد.

عدم پاسخگويي استراتژي ديکتاتوري در جلوگيري از حضور خياباني معترضين با حضور ميليوني در مراسم خاکسپاري آقاي منتطري و افزايش سطح مطالبات که ساختار جمهوري اسلامي و ديکتاتور را در راس آن نشانه گرفته در روز عاشورا با واکنش شديد حاکميت در به کارگيري خشونت عريان منتهي گرديد. به گونه اي که شيلک مستقيم، همچون 30 خرداد و بعد از آن صورت گرفت معترضان از بالاي پل ها به زير انداخته شدند و ماشين هاي نيروي انتظامي با خونسردي کامل از روي معترضان عبور کردند. اين سرکوب به گواه تحليگران مسائل ايران در جهان چنان خشونت بار بود که حيرت جهان را از اين همه خشونت به کار رفته برانگيخت.

در 6 دي، ديکتاتوري برآمده از يک ايدئولوژي فاشيسم ديني ، با کشتار معترضان در يک روز ديني که در آن خون ريختن حرام است با پارادوکسي مواجه شد که ارکان ايدئولوژي حاکم را به لرزه انداخت. علاوه برآن عکس العمل معترضان در دفاع از خود که نيروهاي سرکوبگر را زمينگير نمود، بازنمود يک گام به پيش معترضان بود که ديگر نمي توانست در مقابل کشتار و سرکوب خشونت بار ، بي تفاوت باشند و اقدام به دفاع از خود نمودند( تاکيد بر دفاع از خود مقابل کشته و سرکوب شدن است). اين عکس العمل وحشتي مضاعف را در نظام ديکتاتوري سبب گرديد وقتي اين امر را با گستره معترضان روز عاشورا مقايسه شود که طيفي وسيع تر از طبقات اجتماعي را در برمي گرفته که براي نخستين بار درکف خيابان ها حضور يافته اند[4] ، مي توان اين وحشت مضاعف ديکتاتوري را درک کرد.

وحشت ديکتاتوري از پارادوکس ديني که در آن گرفتار آمده و گستره حضور معترضان از طبقات اجتماعي مختلف و مقياس گسترده حضور در سطح کشور، کابوس سقوط را در افق آينده شکل داد و ديکتاتوري به سان ، نظامي در حال مرگ به هر سو چنگ انداخت تا به گونه اي مانع از تعبير کابوس سقوط شود. از اين رو توجيه کشتار را با ايدئولوژي ديني در پي گرفت و حضور معترضان را در روز عاشورا هتک حرمت آن روز ناميد تا از اين طريق پشت اين جنگ تبليغاتي کشتار وحشيانه خود را در روز عاشورا پنهان سازد و علاوه بر آن با تهديد به محارب بودن معترضان ، ترس را مابين آنان نهادينه سازد. از ديگر سو به بهانه هتک حرمت تمام توان لجستيک و ميداني خودرا براي نمايش قدرت خياباني به کار گرفت تا از اين طريق نقطه اتکا براي مانورهاي تبليغاتي خود مهيا نمايد که اين امر را به وضوح در سخنان ديکتاتور در تاريخ 12 دي ماه مي توان دريافت که ديکتاتور از حضور « ده ها ميلوني» در تجمع حکومتي دم مي زند و قصد توجيه خود و نظام ديکتاتوري را داشته است[5].

در واقع در تجمع حکومتي 9 دي از بنيان هاي حامي پروري نظام ديکتاتوري استفاده گريد که توانستند در بسيج عمومي از ويژگي هاي کلاينتاليسمي خود استفاده نمايد. اين يک واقعيت است که ديکتاتوري در طول دو دهه درصد هاي از جمعيت فضاي سرزميني را در ساختار حامي پروري ،به خود اختصاص داده است. به عنوان مثال حدود 150 هزار نيروي سپاه در تهران با بعد خانوار 4 نفر[6] ، خود شکل دهنده مقياسي از حجم حامي پروري ديکتاتوري است ( علاوه بر آن مي توان اين تجمع را با تجمع هاي حومتي قبل از انقلاب مقيايسه کرد). اگر ديکتاتور در اين دو دهه نتوانسته باشد حجمي از حامي هاي خود را در مقياس هاي تجمع حکومتي 9 دي گردآورد،آن هم زماني که فرآيند سقوط در برابر خواست معترضان کليد خورده، اين نظام ديکتاتوري خيلي پيش تر سقوط مي کرد. در واقع خامنه اي ديکتاتور ايران از آنجا که اتوريته ديکتاتور قبلي جمهوري اسلامي را نداشته است در طول دو دهه حکومت خود ساختار هرمي از دسته هاي حامي خويش شکل داده و بر بنيان آن قدرت خود را اعمال مي کند. در اين بين چندان دور از ذهن نيست وقتي وضعيتي را تصور کنيد که حکومتي در حال سقوط است و تمامي آنچه دارد را به صحنه مي آورد تا مانع سقوط شود. آنچه در تجمع حکومتي يک نمايش تبليغاتي بيش نيست که دو نشانه را دنبال مي کند يکي روتوش تبليغي در برابر معترضان و ديگري وادار کردن سرمداران به کوتاه آمده در برابر ديکتاتوري و شکل گيري يک مصالحه است. نمايش حکومتي 9 دي نه تنها بازي تبليغاتي ديکتاتوري را شکل داد بلکه دستاويز بازي زيرکانه اصلاح طلبان را نيز فراهم نمود که بربنيان آن توجيه مصالحه پذيري خود را قرار دهند.

وحشت از سقوط ساختار فاشيستي ، ديکتاتوري را به فکر مصالحه با اصلاح طلبان حکومتي واداشت و مبادلات درون حکومتي شکل گرفته است تا با حداقل امتياز اصلاح طلبان حکومتي را راضي به مصالحه نمايد تا از اين طريق حضور معترضان در کف خيابان را پايان دهند و با ترميم شکاف ها ، اولويت حفظ نظام را امکان پذير سازند. زيرا که فرايند ادامه اعتراض و حضور خياباني معترضان چيزي جز سقوط اين ساختار فاشيستي را به دنبال نخواهد داشت. مصالحه اي که نشانه شناسي آن در فضاي سياسي حال حاضر از دو سوي حاکميت و اصلاح طلبان به وضوح قابل مشاهده است که حفظ نظام را در اولويت خويش قرار داده اند. در اين زمينه سعي ديکتاتور در پر رنگ کردن مرزبندي اصلاح طلبان و ديگر گروه هاي معترض است که البته از سوي اصلاح طلبان هم صورت مي پذيرد. در اين بين بايد ديد که بدنه جنبش اعتراضي در مقابل اين روند ها چه واکنشي نشان مي دهد و قطار مطالبات چگونه راه خويش را پي خواهد گرفت.

[1] - آمار ارائه شده طبق بررسی های اخبار و گزارش های ارائه شده در سایت های خبری و اجتماعی اخذ گردید از این رو برآورد تقریبی محسوب می شود و بیشتر برای نشان دادن روند کشتار در 7 ماه گذشته ارائه گریده است.

[2] - آمار ارائه شده طبق بررسی های اخبار و گزارش های ارائه شده در سایت های خبری و اجتماعی اخذ گردید از این رو برآورد تقریبی محسوب می شود و بیشتر برای نشان دادن روند کشتار در 7 ماه گذشته ارائه گریده است.

[3] - در اردوگاه بوخن‌والد، آزمایش‌های پزشکی مرگباری بر روی اسیران و بیماران صورت می‌گرفت. بسیاری از قربانیان، از این آزمایش‌ها جان سالم بدر نبردند. زندانیان باید گرسنگی و سرمای طاقت‌فرسا را تحمل می‌کردند. با افزایش شمار قربانیان، دو کورهٔ آدم‌سوزی در بوخن‌والد ساخته شد، تا جنازه‌های قربانیان را هر چه سریعتر نابود کنند.

[4] - نگاهی به تصاویر و فیلم های از حضور معترضان در روز عاشورا گستره طبقات اجتماعی به وضوح قابل مشاهده است به گونه ای که اقشاری از طبقات اجتماعی در خیابان ها حضور یافتند که کمتر در تجمع های قبلی دیده می شدند. علاوه بر آن گستره اعتراض ها در مقیاس وسیع در سطح کشور و فضای سرزمین نیز خود موید عمق اعتراض های مردم ایران است.

[5]- http://zamaaneh.com/news/2010/01/post_11846.html

[6] - در این حال در نظر بگیرید واحدهای بسیج و لباس شخصی ها را با همین بعد خانوار و به آن اضافه کنید پروژه راهپیمایی اتوبوسی که در آن در این سی سال جمهوری اسلامی به استادی رسیده است.

در مذمت خشونت و در ستایش دفاع سبز

2009-12-29T23:32:00.000+03:30

نویسنده : علی علیزاده

در ۲۴ ساعتی که از تظاهرات مردم تهران و چند شهرستان در روز عاشورا گذشته بحثی حیاتی، بخشی از جنبش سبز را به خودش مشغول کرده است: بحث خشونت.

موضوعی که ما باید اندیشیدن به آ ن را سال ها پیش آغازمیکردیم, چرا که سال ها ست بدن های فیزیکی و سیاسی و اجتماعی ما، ابژه های تزریق خشونت سیستماتیک حکومت شده است، تزریقی که در این چند سال اخیر کشور را به آزمایشگاه خشونت در دست رادان و مرتضوی و احمدی مقدم و انصار حزب الله های تحت ویندوز و قاضیانی که اول اعدام میکنند و بعد به پرونده نگاه می اندازند، تبدیل کرده است. مسعود بهنود دلهره دارد و از شکست طرفداران تساهل و تسامح میگوید و عزت الله سحابی که خود بار ها قربانی خشونت حکومت اسلامی و شاهنشاهی بوده است نه فقط دعوت به خویشتن داری فیزیکی مردم میکند که حتا شعار بر ضد رهبری نظام را به مصلحت نمیداند. سحابی به امید بحثی خرد گرایانه با رهبری است تا به او بقبولاند که احمدی نژاد برایش خطر آفرین است . بهنود اما انگار در جهانی فانتزی تر زندگی میکند ، با درکی حیرت آور کودکانه از مفهوم پوپولیسم افسوس میخورد که چرا ما احمدی نژاد را از دوستان نابابش (نقدی و مرتضوی و رامین) جدا نکردیم و تشویقش نکردیم تا با مشایی ها و کلهر ها بیشتر دمخور شود. انگار نه انگار که این دو گروه دو روی یک سکه اند. انگار نه انگار که حکم محدود نکردن آزادی اجتماعی در ابتدای ریاست جمهوری احمدی نژاد و دستور راه دادن زنان به ورزشگاه ها خود محصول فلسفه سیاسی پر از تقیه مصباح یزدی است که در آن هم تجاوز به زندانیان هم آزادی های اندک دادن برای تسخیر کل ماشین دولتی مجاز شرعی است. بهنود فکر میکند چون احمدی نژاد رگه هایی پوپولیستی دارد میتوان او را کاملا در چارچوب پوپولیسم کلاسیک گذاشت و قصه پردازی کرد.

بهنود از درک اینکه پوپولیسم احمدی نژاد در بهترین شکلش، یعنی حتا قبل از کشت و کشتار ها، چیزی جز سرمایه داری فاشیستی با رویۀ الاهیات موعود گرایانه نیست عاجز است. از اینکه هسته مرکزی چنین پوپولیسمی چیزی جز خشونت برهنه نیست. چیزی که رخ داده تنها به رو آمدن این خشونت است نه اینکه احمدی نژاد راه دیگری هم برای کشور داری میدانست. اما سحابی که انگار پیش از ۳۰ خرداد ۸۸ زندگی میکند توصیه به فاصله انداختن بین رهبری و احمدی نژاد میکند. سحابی نمی پرسد که آیا این ما بودیم که سرنوشت سیاسی شخص رهبری را با شخص احمدی نژاد گره زدیم؟ آیا در شش ماه گذشته حتا یک سیگنال ضعیف از رهبری برای نشان دادن قبول وجود خواسته ای متفاوت در میان مردم، و نه حتا تن دادن به این خواسته، دیده شده؟ چه کسی در شش ماه گذشته مرحله به مرحله مسیر فتنه را مشخص کرد؟ برای سحابی انگار که زنان و مردان میان سالی که همپای جوانان در مقابل شلیک مستقیم می ایستند از روی ماجراجویی یا ناشکیبایی شعار های خود را تند کرده اند. با منطق سحابی مردم در روز ۳۰ خرداد نباید بیرون میآمدند تا روزنامه کیهان و رجا نیوز حرف شنوی مردم از ولایت مطلقه را جشن بگیرند. ولی در آن صورت امروز چه چیزی از جنبش سبز باقی میماند؟ اما در عاشورا چه اتفاقی افتاده که همه وحشت زده شده ایم؟ چه چیزی رخ داده که به جای پرداختن به کشتن حد اقل ۱۰ نفر و دستگیری ۱۰۰۰ نفر، به جای پرداختن به از بین رفتن تابوی تقدس روز عاشورای مردمی که دینشان هم توسط دولت مصادره شده است، نقطه عطفی که شکاف ایدولوژیک را در بین گروه های سنتی به شدت عمیق تر خواهد کرد، اعلام به شکست سبزی (صلح طلبی) جنبش سبز میکنیم؟ از تیر اندازی که صدایش در هیچ نقطه تهران قطع نشد که بگذریم خبر های بسیاری از قمه خوردن مردم هم در اطراف نیاوران در شب تاسوعا هم در روز عاشورا مخابره شده است. زیر کردن مردم با ون های انتظامی با موبایل های تظاهر کننده ها مستند شده است. تهران در روز عاشورا به غزه ای کوچک تبدیل شد. همه نشانه ها و خبر ها از دستور خشونت بی حد و مرز فرماندهان نیرو های سرکوب حکایت میکند و اگر نبود تمرد سربازان که به مردم پیوستند صد ها نفر باید کشته میشدند. انچه برای نخستین بار رخ داده "دفاع" مردم از خود در برابر "حیدر حیدر" گویانی است که تمام پیروزیشان در این سال ها با تظاهر به این امر بوده که آن ها هستند که در خیابانی یک طرفه فرمان کنده اند و پدال گاز را تا ته فشار داده اند. نه گروه هایی به زیر زمین رفته اند و حرکات مسلحانه را ترتیب داده اند، نه کسی به جای شعار بر ضد تفکر کهریزکی به تعقیب فیزیکی مسببان مدال گرفته کهریزک رفته است، نه بمب دست سازی ساخته شده، نه حتا در خشم ناگهانی آنانی که جان خود به کف گرفته اند و ساعت ها در بین گاز اشک آور و تیر و باتوم محاصره شده اند حرکتی رخ داده جز چند مشت و لگد به سربازانی که هر چند وظیفه اند و خود قربانی، اما در هیات تا به دندان مسلح خشونت دولتی، تا دقایقی قبل از آن به مردم حمله میکرده اند. اتفاقا همه این ها که نام بردم ممکن بود اگر عاشورای دیروز هم مثل ۱۳ آبان امسال صحنه یک طرفه قلع و قمع مردم میشد.

نتیجه گیری بهنود که نهادینه شدن خشونت پس از انقلاب اسلامی را محصول جنگ خیابانی "مردم" در روزهای منتهی به بهمن میداند، نه در له له زدن قریب به اتفاق رهبران سیاسی، از اسلامی و غیر اسلامی، در رقابت برای به دست آوردن قدرت دولتی نیز به همان مقدار بی پایه است. چنین خوانشی در ۱۲ سال گذشته هر روز از هر منبر اصلاح طلبی تکرار شده، تا سروش و بهنود ودیگران از انقلاب ۵۷ تبری جویند وبه ما بیاموزند که انقلاب با خشونت یکی است. تازگی ها هم که دباشی پیدا شده که واقعیت جنبش را تا آنجا قبول کند که با جنبش مدنی سیاهان امریکا قابل سنجش باشد. آن هم خوانش تقلیل گرایانه ای که نه از "پلنگ های سیاه" سخن میگوید، نه از گرایش بخشی از همین جنبش از جمله مالکوم ایکس به اسلام انقلابی و نه از تکامل و تغییر خود مارتین لوتر کینگ در پیش از مرگ. انقلاب اسم منفور مشترک تمامی لیبرال های ایرانیست.

اما هیچ کدام نمیگویند که اگر جنبش سبزی در ایران هست که در حال حاضر قوی ترین جنبش دموکراسی خواهی خاورمیانه یا حتا جهان سوم امروز هست، این چیزی جز ماحصل همان انقلاب ۵۷ نیست. همان انقلابی که برای اولین بار در آن مردم ایران باور کردند که میتوانند مقدر بر سرنوشت سیاسی خود باشند.

(اولین بار، چون این مردم به معنای عام بودند که بازیگران ۵۷ بودند نه روشنفکران و گروه قلیل پیشرو مانند مشروطه). همان انقلابی که در آن مردم برای این امام خمینی را به رهبری برگزیدند که بر خلاف موج غالب در فعالان سیاسی واقعیت اندیش آنروز مانند سحابی و بازرگان که حداکثر به دنبال انتخابات آزاد مجلس بودند، نقطه تمرکز خواست عمومی مردم را پیدا کرد و در یک جمله بی پیرایه بر آن اصرار ورزید: شاه باید برود. آنچه خشونت را با سرنوشت ۵۷ گره زد خشم انقلابی مردمی که با هم یکی شده بودند و از همه چیز برای هم میگذشتند نبود بلکه آن تفکری بود که چیزی جز پیروزی در نبرد هژمونیک در سر نداشت. چیزی جز وکیل و وزیر شدن نمی فهمید. همان تفکری که امام خمینی جمهوری خواه پاریس را هم به ولی فقیه تهران بدل کرد.

بخش حکومتی آن تفکر امروز نماینده ای در ایران ندارد جز احمدی نژاد که تازه کارش را آغاز کرده و در وهله بعدی باید دنبال اسناد جاسوسی ساختن برای علی لاریجانی و توکلی و قالیباف هم برود. شرمسار انقلاب ۵۷ نبودن نقطه تفاوت موسوی از طرفداران خاتمی و مشارکتی ها بود. نکته ای که به رغم مد روز نبودن توسط موسوی به صراحت در انتخابات بر آن تاکید شده بود.

سبز بودن به معنای مساوات حقوقی تک تک افراد جامعه است فارغ از رنگ و مرام، نه چسبیدن دگماتیک به تاکتیک هایی که در برهه های خاص انتخاب میشود. میتوان انقلاب سبز هم داشت. چیزی که امثال بهنود انگار نمیخواهند درک کنند اینست که جنبش سبز تایید رفتار ۱۲ ساله آن دسته اصلاح طلبان حکومتی که حداکثر مردم را وسیله فشار از پایین برای چانه زنی از بالای خود میدانستند نیست، بلکه اعلام پایان "تاکتیک" های آنهاست و اعلام آغاز مرحله ای جدید در روش های تحقق دموکراسی. شکست اصلاح طلبی و صلح طلبی نیست،بلکه شکست اصلاح طلبی حکومتی است و روش آنانی که اگرچه صداقت داشتند خلاقیت نداشتند و اگرچه حقوق مردم را قبول داشتند به نیروی آنها ایمان کافی نداشتند. کسانی که ۱۲ سال از تمامی ابزار دموکراسی فقط به صندوق رای چسبیدند و دانشجویان را در کوی و روزنامه نگاران را در زندان و کارگران خواهان سندیکا و حقوق معوق را در جاده شهرک های صنعتی در برابر پلیس تنها گذاشتند و فقط و فقط با تظاهرات ۳ میلیونی مردم در ۲۵ خرداد از خواب بلند شدند تا یاد بگیرند که دموکراسی، یعنی بروز و تجسد قدرت مردم، شکل های دیگری هم میتواند و باید داشته باشد. (بپرسید از آقایانی که باید به خاتمی التماس میکردند در ۲۵ خرداد تا به تظاهرات خیابان آزادی بیاید). این حتا شکست تسامح و تساهل هم نیست چرا که کسی نمیخواهد عقیده حتا طرفداران ولایت را عوض کند، نمیخواهد آن ها را از جایی اخراج کند و انتقام گذشته بگیرد بلکه میخواهد جایی اندک برای خودش هم باز کند. اما شرط چنین عملی اینست که به رایگان کتک نخورد و ارزان کشته نشود.

دفاع جمعی مردم خارج از حکومت از خود چه در انتفاضه فلسطین، چه در برابر پلیس ضد شورش انگلستان در تظاهرات ضد جنگ عراق و چه در برابر پلیس دولت دانمارک که همین تظاهرات طرفداران محیط زیستی را سرکوب کرد که اعتراض شان به سرمایه داری بی مرزی بود که زمین مان را به توبره کشیده است و هوایمان را دزدیده است، را نمیتوان خشونت نامید. اگر چنین امکانی برای اعراب مسلمان هم در برابر حکومت های دست نشانده شان بود آنها هم به دام القاعده و بنیاد گرایی و تروریسم نمی افتادند. آنانی که در نابرابرانه ترین نبرد تاریخ معاصر، یعنی۶۰ سال نابودی سیستماتیک ملتی به نام فلسطین، ژست صلح طلبی و نفرت از خشونت میگیرند و فقط به صورت کلی خشونت را برای هر دو طرف به یکسان محکوم میکنند نه فقط مفهوم خشونت را نفهمیده اند بلکه در چنین خشونتی شریکند. آنها احتمالا در صحرای کربلا هم در بین خشونت ماشین نظامی امپراطوری عظیم "اسلامی" و دفاع گروهی اندک تفاوتی نمی بینند. عاشورای ۸۸ نقطه ای شد بی بازگشت به یمن شجاعت درخشان مردمی که نشان دادند تنها هراسشان باری همه از مردن در سرزمینی است که مزد رادان ها و مرتضوی ها از آزادی آدمی افزون باشد. صدای هل من ناصر ینصرنی این مردم را اکنون نه عفو بین الملل و سازمان های حقوق بشر غربی که دیگر مردمان همین سرزمین باید بشنوند. آنها که تا به حال یا مردد بوده اند یا ترجیح داده اند که برای سکوت خود دروغ های حاکمان را باور کنند.

منبع : اینجا

برادرم، سرفراز دار که افتخاری برای تاریخ این کشور

2009-12-09T02:50:00.000+03:30

بسترهای مبارزه با دیکتاتوری

2009-11-14T14:32:00.000+03:30

بسترهای مبارزه با دیکتاتوری

مهدی ایرانپور(دیونیزوس)

• برعکس جنبش های توده ای با راهبردهای پوپولیستی، جنبش اجتماعی و اعتراضی ایران بر طبقات متوسط اقتصادی و فرهنگی استوار است که با رویکردی اقناعی هر چه به جلوتر می رود سعی بر جذب دیگر طبقات اجتماعی ایران دارد. بالا بودن نسبی سطح آگاهی در بدنه جنبش، مصالحه طلبی سرمداران را برنمی تابد و راه خود را می رود ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
دوشنبه ۱٨ آبان ۱٣٨٨ - ۹ نوامبر ۲۰۰۹

وقایع و تحولات اخیر در ایران بعد از انتخابات خردادماه و شبه کودتای انتخاباتی، هرچند فرایند اصلاح طلبی حداقلی برای تغییر به وسیله صندوق های رای را به پایان رساند ولی بستری را فراهم نمود که اعتراض ها پیرامون تقلب انتخاباتی در بنیان زمانی بدل به جنبشی اجتماعی گردد. جنبشی که نه تنها مختصات داخلی فراگیری دارد بلکه به فراسوی مرزها گسترش یافته و به واسطه استفاده از نوآوری های تکنولوژیکی عصر ارتباطات پویایی خود را حفظ کرده است.
برعکس جنبش های توده ای با راهبردهای پوپولیستی، جنبش اجتماعی و اعتراضی ایران بر طبقات متوسط اقتصادی و فرهنگی استوار است که با رویکردی اقناعی هر چه به جلوتر می رود سعی بر جذب دیگر طبقات اجتماعی ایران دارد. بالا بودن نسبی سطح آگاهی در بدنه جنبش، مصالحه طلبی سرمداران را برنمی تابد و راه خود را می رود و از دلدادگی کاریزماتیکی در آن خبری نیست. شعارهای سر داده شده در تجمع های اعتراضی اخیر خود موید این امر است که حتی در بیان شعارها متکی به خود بوده و از هر گونه هدایت شعارها و قالب بندی مصالحه کارانه آنها توسط سرمداران دوری می کند.
علاوه بر این موارد جنبش اعتراضی ایران فاقد ساختار سلسله مراتبی بوده و به شبکه و متن و کنشگری درون متنی متکی است. ارتباط میان افراد رویکرد افقی و ریزوم وار متکی می باشد و فراسوی تقابل های دودویی سلسله مراتبی عمل می کند. ابزار های تکنولوژیکی نیز به شکل گیری و بهینه سازی این رویکرد کمک فراوانی کرده است. با این وجود این جنبش نیازمند آن است که ارتباط خرده جنبش های اجتماعی درون متنی را تقویت کند و بستری های مبارزه با دیکتاتوری را در اتئلاف این خرده جنبش ها ترسیم نماید و این امر درک کند که هر یک از این خرده جنبش ها مطالبات خاص خود را دارا می باشند و ترسیم حداکثری اهداف و مطالبات برای ائلاف این خرده جنبش ها ضروری است.
در رابط ه با بسترهای مبارزه باید درون مایه های اجتماع مورد توجه قرار گیرد و تاکید بر خرده جنبش های اجتماعی باشد که دارای اصالتی بنیادین در اجتماع می باشند و پتانسیل در نوردیده قدرت جاری در بدنه اجتماع را دارا هستند . در این راستا باید از سازمان ها و نهاد های سلسله مراتبی برحذر باشیم زیرا که این سازمان ها و نهاد ها در واقع به جای توجه به فرد انسان در اجتماع، بیشتر از همه به ساختار خود اهمیت می دهند. این بدان معنا است که در فرایند مبارزه برای نهاد ها و سازمان های سلسله مراتبی حفظ سازمان و نهاد از انسان اهمیت بیشتری دارد و به راحتی انسان ها را فدای حفظ ساختار می کنند. بر این مبنا مبارزه باید بر بستر فرد در بطن اجتماع صورت گیرد که این انسان ها به صورتی شبکه ای به هم پیوند می خورند و به جای سلسله مراتب عمودی، پیوندی افقی را دارا هستند .
تاکید بر سطح شبکه در واقع گونه ای گذار از رویکرد درختی و پانهادن به رویکردی ریشه ای در عملگرایی قلمداد می شود. رویکرد شبکه ای پیوند های افقی انسان ها در اجتماع فضاهایی را شکل می دهد که در آن آزادی و تخطی و سرپیچی امکان بروز دارد. این فضا را می توان « مناطق کنشگری آزاد اجتماعی»اطلاق نمود. بر بنیان چنین فضایی است که خرده جنبش های اجتماعی می توانند پدیدار شده و فرآیند مبارزه را شکل داده و حاکمیت را به چالش بکشند .
علاوه بر این، نکته دیگر اهمیت قائل شدن برای تمامی خرده جنبش های اجتماعی برای مبارزه است. تاکید بر یک یا چند خرده جنبش خاص، سبب می گردد چشم انداز کلی شکل گیری یک جنبش اجتماعی حداکثری مخدوش شده و فرایند مبارزه ناکام بماند. در واقع تاکید تنها بر یک یا چند خرده جنبش خاص، دامن زدن به تقابل های دوگانه مابین خرده جنبش های اجتماعی است و نشان از عدم تکافوی اندیشه گری مناسب در مبارزه بر بستر اجتماع انسان ها دارد. تعصب یا تعلق نسبت به یک یا چند جنبش اجتماعی ناشی از پیشنه تاریخی قبیله گرایی در اجتماع است که سبب می گردد گونه ای مطلق انگاری برذهن انسان ها ـ حتی به اصطلاح روشنفکران آن ـ سایه افکند. نگاه واقع بینانه به اجتماع امروز ایران نشان دهنده ی خرده جنبش هایی است ـ که چه ما بخواهیم و چه نخواهیم ـ در اجتماع وجود داشته که در تلاش و مبارزه با حاکمیت در راستای حقوق مدنی خود هستند . جنبش هایی که عبارتند از :
ـ جنبش زنان : که امروزه سرآمد مبارزه مدنی می باشند. فعالیت های بی وقفه آنها برای به دست آوردن حق برابری و حذف قوانین تبعیض آمیز علیه زنان، غیر قابل انکار و ستایش شده است. شکل گیری کمپین های اجتماعی در مبارزه برای احقاق حقوق خود و افزایش سطح آگاهی زنان و تغییر نگرش سنتی به زن، نشان از بلوغ فکری بسیار عمیقی در جنبش زنان دارد .
ـ جنبش کارگری: این جنبش چنان فرایند رو به گسترش را در برگرفته که در سالیان اخیر مطالبات اقتصادی و مدنی خود را به قدرت از حاکمیت مطالبه می کند. عمق آگاهی های شکل گرفته در جنبش کارگری در ایران سبب گردیده که کارگران بدور از تعصبات ایدئولوژیک ناشی از ساختارهای سلسله مراتبی، بر بستر کنشگری اجتماعی عمل نموده و از هر گونه قرار گرفتن در ساختارهای فسیل شده پرهیز کنند. در واقع امروز این ساختارها هستند که ادعای حمایت از جنبش کارگری دارند و کارگران تنها در قالب شبکه های کارگری خویش عمل می کنند .
ـ جنبش دانشجویان: فرایند مبارزه دانشجویان بخصوص بعد از « فریب بزرگ اصلاحات» ابعادی عقلانی تر یافته است و سبب دوری هر چه بیشتر از نهاد هایی گردیده که با انتساب خود به جریان دانشجویی ، منافع نهادی خود را دنبال می کردند. امروزه دانشجویان را نمی توان در قالب یک یا چند تشکل دانشجویی، تقسیم بندی کرد. بلکه این بدنه اجتماعی دانشجویان است که جنبش دانشجویی را به پیش می برد و در این بدنه گونه ای از پلورالیسم دانشجویی به وضوح قابل مشاهده است .
ـ جنبش معلمان: این جنبش در چند سال اخیر بر بنیان مطالبات اقتصادی و مدنی معلم ها شکل گرفته که گستره آن هر روز بیشتر می شود. اهمیت این جنبش وقتی قابل درک است که این نکته را متذکر شویم که در نظام فاشیسم دینی در ایران، در طول سالیان حکومت این نظام، سخت ترین گزینش های استخدامی به معلم ها مرتبط بوده و از آنجا که این نظام فاشیستی جریان قدرت خود را در آموزش تسری می دهد انتخاب معلم ها اهمیت فراوان داشته و عبور از گزینش استخدامی برای هر فرد اجتماع امکان پذیر نبوده است. اکنون چنان فشارهای حاکمیت فاشیستی بر اجتماع افزایش یافته، که لایه های اجتماعی منتخب نیز حاکمیت را به چالش می کشند. نکته هایی که حاکمیت هیچ گاه درنیافته پتانسیل هر انسان برای افزایش آگاهی و دانایی است که در طول زمان شکل می گیرد. نکته دیگر ظرفیت تحمل فشار در قشرهای اجتماعی مختلف است
ـ جنبش اقلیت های قومی : افزایش آگاهی های اجتماعی در سطحی گسترده، بستری مناسب برای شکل گیری جنبش های قومی در راستای حقوق اجتماعی خود، فراهم آورده است. هر چند برخی مواقع رادیکالیسم موجود در این جنبش ها، از منظر نفی گرایی به کنشگری می پردازد ولی به دور از تعصبات قومی، بسیاری از مطالبات این جنبش ها به حق بوده و باید هر قومیتی از حقوق برابر برخوردار باشند. این جنبش ها نیز از آنجا که تنها در یک اجتماع دموکراتیک و آزاد است که می توانند به مطالبات خود دست یابند تلاش برای دستیابی به اهدافی همچون عدالت، آزادی و رهایی از سلطه اقتدار، بسترهای اجتماعی مناسب برای مبارزه با حاکمیت می باشند .
ـ اقلیت های مذهبی: بالاترین سرکوب ها و خفقان ها در نظام فاشیسم مذهبی ایران، مربوط به اقلیت های مذهبی است. از آنجا که این نظام فاشیستی بر بنیان ایدئولوژی دینی شکل گرفته و ایدئولوژی دینی خود را برترین محسوب می کند از این رو اقلیت های دینی باید یا به ایدئولوژی دینی برتر بپوندند یا سرکوب شوند. در این میان اقلیت مسلمان سنی، بهائیان، دراویش، یهودیان و... بیشترین صدمه و سرکوب را تا اکنون تجربه کرده اند. برخی از اقلیت ها همچون بهائیان حتی از حق تحصیل و اشتغال نیز محروم اند ( اگر حکومت از جامعه جهانی نمی ترسید حق نفس کشیدن را نیز از آنها سلب می کرد). با این وجود تلاش مذبوحانه نظام فاشیستی نه تنها سبب از بین رفتن این اقلیت ها نگردید بلکه نگاه های جهان آزاد را متوجه سرکوب این اقلیت ها ساخته و بستری مناسب (هرچند با رنج فراوان) برای این اقلیت های دینی فراهم آورده تا مطالبات خود را مطرح کنند .
ـ اقلیت های جنسی: اگر از نگرش حداقلی به بازخور اقلیت های جنسی در جامعه ایرا ن بنگریم مجموعه ای از کنشگران جنسی را باز خواهیم یافت که در چارچوب گرایش جنسی خود به فعالیت های اجتماعی مشغول هستند. نگاهی به فضای مجازی که بستر مناسبی را برای فعالیت اقلیت های جنسی فراهم آورده، درخواهیم یافت که انسان های قابل ملاحظه ای در جامعه امروز ایران زندگی می کنند که جزو اقلیت های جنسی محسوب شده و به شدت از سوی حاکمیت سرکوب می شوند.
با این وجود سرکوب این اقلیت جنسی در چند سال اخیر فعالیت های اجتماعی خود را شدت بخشیده است. به گونه ای که سازمان فعال و مختص به خود در خارج از کشور را دارا است که جنبه بین المللی دارد. سایت ها و وبلاگ های بسیاری از سوی اقلیت جنسی کشور راه اندازی شده که به نوبه خود به فعالیت در زمینه آگاهی رسانی و مطرح کردن مطالبات خود مشغول می باشند. علاوه بر آن مجلات مرتبط با اقلیت های جنسی به صورت مرتبط انتشار می یابد و حتی کتاب هایی نیز از سوی این اقلیت جنسی منتشر شده است.
پیرامون کنشگری سیاسی این اقلیت در چند سال اخیر تا آنجا که تهدیدها اجازه داده مشغول به فعالیت هستند و با نامه نگاری های خود با شخصیت های سیاسی، روشنفکران و دیگر افراد طبقه مرجع سعی در بازنمود مطالبات خود داشته و هماهنگی خود را با خواسته های مدنی و سیاسی جامعه ایران اعلام نموده اند. بخصوص در جنبش شکل گرفته در بعد از اقلیت های جنسی نه تنها در کنار دیگر افراد اجتماع حضور پررنگ در خیابان ها داشته اند بلکه در فضای مجازی و ارتباطات و اطلاع رسانی پیرامون جنبش نیز نقش مهمی را ایفا نموده اند.اهمیت این حضور هنگامی بهتر درک می شود که دریابیم فرایند برخورد با اقلیت های جنسی از سوی جامعه به علت عدم آگاهی لازم و مناسب نسبت به این اقلیت ها در چه سطحی قرار دارد. هرچند بسیاری از روشنفکران بخصوص روشنفکران جوانی که شناخت کافی از این اقلیت دارا می باشند، از این اقلیت حمایت نموده اند ولی بازخور فرایند برخورد اجتماعی و سرکوب شدید حاکمیت، مصائب فراوان و غیر قابل تصوری را برای از پستو درآمدن این اقلیت جنسی شکل داده است. از این رو در ائلاف برای جنبش اجتماعی ایران و مبارزه با دیکتاوری نیازمند آن هستیم که این اقلیت جنسی را نیز مورد توجه قرار داده و مطالبات آنها را در نظر بگیریم. بر این عقیده هستم که اگر برای مطالبات دگراندیشان اهمیت قائلیم باید دگرباشان را نیز بشناسیم و برای مطالبات انسانی و مدنی ایشان نیز اهمیت قائل باشیم؛ انسان بودن چنین حکم می کند .
در پایان ذکر این نکته ضروری است که رمز این اتئلاف اجتماعی برگذشتن از تقابل دودویی بنیادین « ما و دیگری» در جهت مبارزه با دیکتاتوری است. دیگر زمان آن فرا رسیده که از دگم های اجتماعی، قومی و جنسی دست بکشیم و با سرلوحه قرار دادن « احترام به انسان برای انسان بودن» چتر فرایند مبارزه با دیکتاتوری را چنان بگسترانیم که اتئلافی از همه خرده جنبش های اجتماعی شکل گیرد که این راه تنها راه رسیدن به آزادی و دموکراسی است.

لینک به منبع

چرا جمهوری ایرانی؟

2009-10-31T07:07:00.000+03:30

نویسنده : سهراب سهرابی

در انتخابات 22 خرداد و حوادث پس از آن، نه یک نفر از سلطنت طلبها و نه حتی یک نفر از سازمان مجاهدین خلق و هواداران این دو گروه مشارکت داشتند. همه آنهایی که به خیابانها آمدند سبز سبز بودند و سرخها ترجیح دادند تا در ایران، از خانه هایشان جریانات را دنبال کنند، و در خارج از کشور نیز با علم کردن پرچم خودشان، تجمعاتی جدا از سبزها براه بیاندازند.
سلطنت طلبها و مجاهدین خلق بر خلاف ادعای دروغین حکومت، نه تنها در تظاهرات و اعتراضات شرکت نداشته اند بلکه کوچکترین نقشی هم در "شعارسازی" ایفا نکرده اند. طرز فکر ایشان قادر به تزریق شعار به جوانان سبز نیست.
خصوصاً پس از روز قدس، دستگاه تبلیغاتی کودتاچیان بسیار کوشید تا سران جنبش سبز را بدلیل برخی شعارها مرعوب و وادار به موضع گیری نماید. از همین روی توضیحاتی چند در خصوص شعارهای مورد بحث ضروری بنظر می رسد:

استقلال آزادی جمهوری ایرانی
شعارهای مردم تا قبل از انتخابات، تبلیغ انتخابات و تشویق به مشارکت بیشتر بود، این شعارها بلافاصله پس از کودتای انتخاباتی و از صبح 23 خرداد تبدیل به شعارهایی بسیار محتاطانه و مؤدبانه حول محور تقلب در انتخابات و بازپس گیری آراء شد.
با حضور رهبر در نماز جمعه 29 خرداد و تهدیدات صریح وی بر علیه مردم و بلافاصله پس از شلیک اولین گلوله ها در 30 خرداد که نتیجه مستقیم تحریکات و فرامین خامنه ای بود، مردم با شعار مرگ بر دیکتاتور به دفاع از خود در برابر ولایت خودکامه و خونریز پرداختند.
پس از یک دوره طولانی سرکوبهای شدید و اثبات تجاوزات و شکنجه ها در زندانها و دادگاههای نمایشی و اعترافات فرمایشی، مردم برای شرکت در راهپیمائی روز قدس به شدیدترین شکل تهدید شدند و اینبار شعار تدافعی جنبش سبز، استقلال آزادی جمهوری ایرانی بود.
حکومتیان بسیار هراس آلود نسبت به این شعار واکنش نشان دادند و نامه پراکنی هایی توسط عمله حکومت انجام گردید و سران جنبش سبز را مورد تهدید قرار دادند. حکومت، این شعار را بر خلاف قانون اساسی و در تضاد با "محور اعتقادی و استراتژیک امام" دانست. چنین قضاوتی، اوج پررویی و تکبر حکومت است. دقیقاً همانند اینکه سارقی به منزل شما آمده باشد و در حین سرقت، گیر افتاده باشد و با اسلحه برادر شما را کشته و شما با دستان خالی در مقابل سلاح او و جنایتکاری وی و دستان آلوده بخون برادرتان، با کلماتی تند آن دزد را خطاب قرار می دهید و ناگهان جناب دزد بخشم آمده و به شما هشدار می دهد که بر اساس قانون اساسی شما در موقعیتی نیستید که به او دشنام بدهید و باید از کلامتان عذرخواهی کنید.
سران جنبش سبز تنها دلیل موفقیتشان در بسیج کردن توده ها، تکیه بر آگاهی و بینش مردم بود، آن بخشی از مردم که آگاهی کمتری داشتند فریب تظاهر حکومت سیاهی را خورده و به آنها رای دادند، اگر بخواهیم آگاهی را از سبزها بگیریم آنها همه سیاه خواهند شد و نه سرخ. ما نمی توانیم به جوانانمان بگوئیم که عقل خود را تعطیل کنند و حقایق را نبینند. فهرست بسیار طولانی وعده های رهبران جمهوری اسلامی قبل از انقلاب که به همه آنها پشت کردند، و سالها تعطیل قانون اساسی، و در حوادث اخیر، کودتا بر علیه مردم، سرکوب و کشتار و شکنجه و تجاوز، هیچ اثری از جمهوری اسلامی و قانون اساسی بر جای نگذاشته و بزرگترین ناقض قانون اساسی نیز خود حکومت است.
اینکه شعار جمهوری ایرانی مطابق قانون اساسی و آرمانهای "امام" نیست آیا به این معنی است که تقلب، کودتا، سرکوب، کشتار، شکنجه و تجاوز دقیقاً منطبق بر قانون اساسی و آرمانهای "امام" است؟
قانون اساسی یک متن مقدس و آسمانی نبوده و همه اصول آن قابل تغییر است و تشخیص ضرورت تغییر در قانون اساسی بر عهده مردم است، همان مردمی که با رای آنها جمهوری اسلامی وجاهت قانونی پیدا کرده است اینک به این نتیجه رسیده اند که جمهوری اسلامی نمی خواهند و جمهوری ایرانی می خواهند.
هر گونه پسوند اسلامی یا مذهبی، همانگونه که نظام حاکم اثبات کرد، ابزاری برای تبعیض و ستم و بیداد بنام دین خواهد شد. حکومت مذهبی، خود را پشت نام خدا پنهان کرده و به هیچ کس اجازه انتقاد نداده و بنام خدا شکنجه می کند، بنام خدا ظلم می کند و بنام خدا خلق را می کشد. مگر اینهمه شکنجه در زندانها به بهانه اسلامی بودن نظام و تغییر نام آن از شکنجه به تعزیر، تطهیر و تقدیس نمی شود؟ بازجویان هنگامی کا کابل را با تمام قدرت بالا می برند تا بر کف پای زندانی بکوبند چه چیزی را فریاد می کنند؟
جمهوری ایرانی، مطالبه ای قانونی و برحق بوده و باید به خواست و نظر مردم احترام گذاشت. دفاع از جمهوری اسلامی را بگذارید بر عهده آنهایی که بنام اسلام پایه های قدرت خود را با پلیدترین روشها تحکیم می کنند و برای حکومت کردن از هیچ جنایتی ابا ندارند. اگر کسی قصد سوء استفاده از دین و جنایت بنام مذهب و شیادی تحت لوای تقدس را نداشته باشد، بدنبال پسوند "اسلامی" برای جمهوری نخواهد بود.

نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران
در این شعار نیز نهایت شعور نهفته است. جمهوری اسلامی غزه را جایگزین فلسطین کرده و این خود جنایتی بزرگ در حق مردم مظلوم فلسطین است. حماس با دلارهای سخاوتمندانه این نظام توانست بر علیه دولت قانونی فلسطین کودتا نموده و با جدا کردن غزه از فلسطین، بزرگترین خدمت را به اسرائیل نماید. فلسطینیان غزه، بیشتر از اسرائیل از حماس تنفر دارند و تحت استبداد و ظلم حماس به فغان آمده اند.
حکومت، مردم ایران را متهم می کند که با شعار نه غزه، فلسطینی ها را فراموش کرده اند، ملت در مقابل، معتقد است که این حکومت است که با خائن نامیدن حکومت قانونی فلسطین و دسیسه چینی بر علیه آن، بخش اعظم مردم فلسطین را مورد بی توجهی قرار داده و بخش باقیمانده مردم فلسطین در غزه را نیز دچار بلای حماس نموده است. حمایت از فلسطینی ها بشرطی که تأئید کننده اوامر جمهوری اسلامی باشند که حمایت نیست، بلکه خیانت به آرمانهای فلسطین و باسارت درآوردن مردم فلسطین تحت منافع یک کشور دیگر است. اگر ما واقعاً می خواهیم از فلسطینی ها حمایت کنیم، اولین گام در این راه، احترام به انتخاب و رای خود مردم فلسطین است، در حالیکه اراده و خواست مردم فلسطین برای رژیم ایران فاقد هرگونه ارزشی است.
شعار نه غزه، نه به حماس، نه به دخالتهای منفعت طلبانه کشورهای دیگر در فلسطین و قربانی کردن این مردم مظلوم است.
نه لبنان نیز یک تودهنی محکم به مزدوران حسن نصرالله است که با پول مردم ایران گردنش را کلفت کرد و نمک خورد و نمکدان شکست. بخشی از نیروهای حزب الله لبنان که برای دوره های آموزشی در ایران بودند در جریانات اخیر برای سرکوب مردم بکار گرفته شدند و دست روی نوامیس ایرانیان بلند کردند و باید بدانند که تاوان این پست فطرتی را خواهند داد.
شناخت مردم ایران از حزب الله لبنان فقط از طریق تبلیغات رسمی حکومت بوده است که از آنها چهره یک مبارز و قهرمان را تصویر می کند ولی آیا تا کنون به نحوه پیدایش حزب الله نیز پرداخته اند؟ پس از حضور نیروهای سپاه در لبنان و به مدد دلارهای نفتی، برادرکشی بین شیعیان در لبنان راه انداخته شد و بزرگترین حرکت شیعی لبنان یعنی جنبش امل، توسط مزدوران جمهوری اسلامی پاره پاره شد و بسیاری از سران و نیروهای جنبش امل کشته شدند تا بر روی خونهای ریخته شده، حزب الله لبنان بعنوان عامل مطیع نظام جمهوری اسلامی متولد شود. حتی بنیانگزار حزب الله یعنی شیخ صبحی طفیلی نیز پس از مدتی پی به خیانت خود به شیعیان لبنان برده و در صدد جبران آن برآمد که بلافاصله توسط سپاه، از حزب الله لبنان اخراج و حسن نصرالله، جوان مطیع و جویای نام و نان، بجای او منصوب شد. حزب الله لبنان ماشین پخش پول است و بخش قابل توجهی از درآمدهای فروش نفت ایران به حساب سران این سازمان ریخته می شود که اندکی از آنرا بین شیعیان طرفدار خودشان پخش کرده و الباقی را به جیب می زنند.
حزب الله لبنان پس از آنکه در سال 1385 بنا به دستور رهبر ایران، جنگ 33 روزه را با اسرائیل براه انداخته و سبب بروز ویرانی گسترده در لبنان شد، در میان کشورهای عربی منفور گردید و در خود لبنان نیز بعنوان مزدور جمهوری اسلامی و خائن به لبنان شناخته شد و در انتخابات امسال دچار شکست سختی گردید که نشاندهنده کاهش شدید مقبولیت آنها در لبنان است.
نه غزه نه لبنان، محکوم کردن جیره خواران خارجی این نظام است و ربطی به حمایت یا عدم حمایت از مردم فلسطین یا لبنان ندارد. جنایت بر علیه مردم فلسطین و لبنان محکوم است، چه توسط سربازان اسرائیل و چه توسط سربازان حماس و حزب الله. حمایت مردم ایران از فلسطین نیز از جنس حمایت حکومت جمهوری اسلامی نیست، ما مدافع خواست و اراده فلسطینی ها هستیم و به حق انتخاب آنها احترام می گزاریم بدون اینکه از آنها توقع تبعیت و اطاعت داشته باشیم.

مرگ بر دیکتاتور
رهبر این حکومت وقتی که سعید صادقی، عکاس جبهه ها، بهمراه جمعی دیگر از کهریزکی ها نزد وی رفتند، از آنها پرسید که چرا نمی نشینند، سعید صادقی توضیح داد که بقدری به وی و دیگر حاضرین در جلسه، در زندان کهریزک، تجاوز شده است که نمی توانند بنشینند، به گفته خود سعید صادقی رهبر چندین بار به پیشانی خود زد و از جلسه بیرون رفت، همین. نهایت ناراحتی رهبر از اینکه در زندانهایش به مردم تجاوز می کنند این است که بطور نمایشی به پیشانی خود بزند، همین. نه کسی دستگیر و محکوم شد و نه ملت را آدم حساب کردند که گزارش بدهند فرمان تجاوز را چه کسی داد و متجاوزین چه کسانی بودند و این عمل وحشیانه بر اساس کدام اصل قانون اساسی و وفق کدام وجه اسلامی بودن جمهوری انجام گردیده است.
رهبر در جای دیگری نیز برای تحمیق مردم، حمله به کوی دانشگاه و ماجرای کهریزک را جنایت خوانده و گفت که با مسببین، قاطعانه برخورد خواهد شد، سه ماه گذشته و هیچ اقدامی صورت نگرفته و فقط مردم را به مسخره گرفته اند.
هنگامی که نداها و سهراب ها مورد اصابت گلوله قرار گرفتند، حکومت می توانست، اگر ذره ای برای مردم ارزش و شخصیت قائل بود، بگوید که افرادی خودسرانه این عمل را انجام داده اند و خواست حکومت نبوده و با مرتکبین برخورد خواهد شد. این ساده ترین راه دلجویی از خانواده شهیدان و مردم خشمگین بود، ولی حکومت نه تنها اینکار را نکرد بلکه با وقاحت کامل به داستانسرائی و هجو پرداخت و نشان داد که از قاتلین حمایت می کند.
حکومتی که چنین اعمالی را در کارنامه خود دارد به چه اجازه ای از جمهوری "اسلامی" دم می زند و ادعای کدام قانون اساسی را دارد؟ آیا می توان این لطیفه را باور کرد که چنین حکومتی مدافع فلسطین و لبنان است؟ بهتر است بجای اینکه از شعارهای جنبش سبز ایراد بگیرند، ذره ای حیا داشته و از رفتارشان با مردم ایران، شرمنده و پشیمان باشند.

چرا جمهوری اسلامی شعار ما نيست؟

2009-10-30T02:40:00.000+03:30

سعيد قاسمی نژاد

جمهوری اسلامی در شعارهای ما جايی ندارد چرا که جمهوری اسلامی بر جمجمه انسان ها بنيان نهاده شده است. جمهوری اسلامی در شعارهای ما جايی ندارد چرا که جمهوری اسلامی با نقض گسترده حقوق بشر و آزادی های اساسی پيوند يافته است. جمهوری اسلامی در شعارهای ما جايی ندارد چرا که به جای برابری تبعيض را مژده می دهد: تبعيض ميان مسلمان و غيرمسلمان، ميان مومن و کافر، ميان زن و مرد، ميان شيعه و سنی، ميان باورمند به ايدئولوژی اسلام سياسی و مخالف ايدئولوژی اسلام سياسی، ميان روحانی و غيرروحانی

کسانی مدعيند ۴۰ ميليون نفری که درانتخابات شرکت کرده اند از کسانی هستند که معتقدتد جمهوری اسلامی نظامی اصلاح پذير است و بنابراين دادن شعاری مغاير با جمهوری اسلامی از جانب مردم در خيابان امری غيرقابل قبول است. نه تمامی کسانيکه در انتخابات شرکت کردند معتقد به اصلاح پذير بودن نظام جمهوری اسلامی هستند و نه از اعتقاد به اصلاح پذير بودن نظام جمهوری اسلامی اين نکته بر می آيد که نبايد خواستار نظام ديگری شد. اما پيش از اينکه به اين دونکته بپردازم لازم می دانم اين نکته بديهی را توضيح بدهم که بسياری از کسانيکه در انتخابات شرکت کرده اند نه تنها به جمهوری اسلامی ارادتی ندارند بلکه ازصميم قلب با آن مخالفند و خواهان برچيده شدن بساط جمهوری اسلاميند.در انتخابات ۸۴ بخش عظيمی از مردم در انتخابات شرکت نکردند واضح بود که آن بخش ارادتی به جمهوری اسلامی نداشتند اما آن نکته ای که حياتی است وخود اصلاح طلبان هم خوب می دانند اين است که بسياری از کسانيکه در انتخابات شرکت کردند و يا حتی در ستادهای انتخاباتی اصلاح طلبان خصوصا آقايان معين و هاشمی حضور داشتند هم ارادتی به جمهوری اسلامی نداشتند ، بحث بر سر اين بود که حال که مجبور به زيستن زير دست همين موجود ناقص الخلقه هيولا صفت هستيم بهتر است کسی بر سر قدرت باشد که زندگی در اين زندان بزرگ را کمی قابل تحملتر کند ،دقيقا همين :کمی قابل تحملتر. خوب است عزيزان به ياد بياورند که بسياری از روشنفکران سکولار در آن انتخابات از اصلاح طلبان حمايت کردند نکند آنها هم از عشاق سينه چاک جمهوری اسلامی بودند؟

ممکن است کسانی بگويند اگر به جمهوری اسلامی اعتقادی ندارند چرا در انتخابات شرکت می کنند؟ سوال خوبی است چنانکه عده ای که ظاهرا هم سبزند و هم طرفدار آزادی چنين گفته اند و بدتر از خامنه ای و جنتی تکليف مردم را مشخص کرده اند که اگر جمهوری ايرانی می خواهيد حق نداشته ايد در انتخابات شرکت کنيد. مسئله اما چنان که گفتيم ساده است در انتخابات پيشين مردم وگروههای سياسی محاسبه کردند که وضعشان با شرکت در انتخابات اندکی بهتر می شود وحضوردوباره احمدی نژاد ضرری عظيم در پی دارد.شرکتی از سرناچاری و با اميد به آينده ای بهتر. شرکت در انتخابات برای مردم و بسيار گروههای سياسی ربطی به مشروعيت دادن به جمهوری اسلامی نداشت چرا که دولت در زندگی هر روزه مردم موثر است و مسائلی حياتی تر و عينی تر از مشروعيت دادن يا ندادن به حکومت را پيش پای ما گذاشته بود آن هم در وضعيتی که افق تغييرات اساسی سخت تيره بود.امروزه بسياری مجبورند سربازی خود را در سپاه بگذرانند ايا اين به معنای اعتقاد آنان به ايدئولوژی وعملکردسپاه است يا اجبارشان برای گرفتن کارت پايان خدمت؟مردم مجبورند برای حل مشکلاتشان به قوه قضائيه مراجعه کنند اين چه ربطی به اعتقاد به قوه قضائيه يا اعتقاد به اصلاح پذير بودن جمهوری اسلامی يا قوه قضائيه دارد؟از پی دولت به راستی بيمار احمدی نژاد شرکت مردم در انتخابات ضروری به نظر می رسيد ريختن اين رای به پای جمهوری اسلامی همان کاری است که آقای خامنه ای می کند.

آيا همه کسانيکه در انتخابات شرکت کردند به اصلاح پذير بودن نظام جمهوری اسلامی معتقد بودند؟ نخير. بسياری، تاکيد می کنم بسياری معتقد بودند که با شرکت در انتخابات ما اولا مطالبات خود را مطرح کرده و به گوش جامعه می رسانيم و ثانيا در صورت موفقيت و حضور کانديدايی اصلاح طلب در قدرت فرصتی برای نهادهای مدنی و نيروهای مخالف برای سازماندهی بهتر و بيشتر برای تغيير ساختاری مورد نطر فراهم می شود.اين حرفها پيش از انتخابات به وضوح زده شده است و اين بدمستيهای شريعتمدارانه و عهد شکنيهای به لحاظ تاريخی براستی مدنی براستی جای تاسف دارد.

آيا اعتقاد به اصلاح پذير بودن جمهوری اسلامی به معنای اين است که کسی جز جمهوری اسلامی چيز ديگری نمی خواهد؟خير.فی المثل نهضت آزادی از ابتدا با جمهوری اسلامی موافق نبوده است و خواهان جمهوری دموکراتيک اسلامی بود. نهضت آزادی همواره اصلاح طلب بوده است اين چه ربطی به جمهوری اسلامی خواه بودنش دارد؟اخيرا دکتر يزدی خواهان تجديد نطر در بحث ولايت فقيه وحذف آن شد. دکتر يزدی اصلاح طلب است اما اصلاح طلبيش معطوف به تغييرات اساسی در جمهوری اسلامی است، يعنی جمهوريت بدون ولايت فقيه، جمهوريت بدون حق ويژه برای روحانيون، جمهوريت بدون تبعيض عليه زنان، جمهوريت بدون تبعيض مذهبی و اين همه اگرباشد ديگرجمهوری اسلامی درکار نيست.اين آخر چه منطقی است؟ اگرکسی فی المثل در دوران رکود اقتصادی حاضرشد با حقوقی ناچيز کارکند آيا اين به اين معناست که بايد تا آخر عمر همان حقوق ناچيز را بخواهد؟ بخشهای مهمی از مردم ما اينک پس از اين خونها و هزينه ها قيام نکرده اند که فقط احمدی نژاد نباشد و مهندس موسوی باشد. شعار مرگ بر خامنه ای را نشنيده ايد؟ مردم ما قيام نکرده اند که خامنه ای نباشد و به جای او روحانی ديگری رهبر باشد خصوصا که ديگران نيز آن زمان که قدرتی داشتند بسی تندروتر از آقای خامنه ای بودند.مسئله فرد نيست نظام و جايگاهی است که استبداد را نهادينه کرده و تبعيض را روا می داند. هر قدر از آن جايگاه فاصله گرفته می شود آدميان به عقل سليم و دين رحمان و رحيم نزديک تر می شوند و هر قدر به آن جايگاه نزديک می شوند بر جنون و غضبشان افزوده می شود.در اين ميان فقيه عاليقدر آيت الله العظمی منتظری استثنايی يگانه است که با دست خود اين حلقه جنون آور قدرت مطلقه را پس زد و گوهر ايمانش را از طوفان بلا به در برد،ديگرانی که اما اينک در جنبش سبز فعالند تقريبا همگی در آزمون اين حلقه قدرت يک باری رفوزه شده اند ،سحر حلقه آنان را فريفته و آلوده کرده است.اگر حتی دستانی به خون آلوده ندارند بر دستانی به خون آلوده بوسه زده اند. اگر حتی خود پيکر ديگرانی را شکنجه نکرده اند پيکر شکنجه گران را صادقانه در آغوش گرفته اند،يا با قلم و قدم خود سرکوب را حمايت کرده اند يا با سکوتی تاييد آميز با آن ماشين کشتار و سرکوب همکاری کرده اند.گناه بيش از آنکه از افراد باشد از آن دستگاه و زمزمه سحرآميز آن حلقه قدرت مطلقه است ،آزموده را آزمودن خطاست و عاقل از يک سوراخ دوبارگزيده نمی شود .

کسانی مدعيند پای جمهوری اسلامی خونهای بسياری ريخته شده است و اين باعث می شود که همه ما مجبور به پذيرش آن باشيم. اين براستی از آن حرفهايی است که بيشترشايسته امثال عزيز جعفری و جنتی و مسعود ده نمکی است. من درباره خون تنها به سه نکته اشاره می کنم. جمع قابل توجهی از کسانی که شهيد شده اند و وصيت نامه شان قابل انتشار تشخيص داده شده در وصيت نامه هاشان خواسته اند که بازماندگان پشتيبان ولايت فقيه باشند.بسم الله پشتيبان ولی فقيه باشيد.ثانيا آنکه اگر نظامی جنگی را بی خردانه به درازا کشانيد و خون بسياری از جوانان به ناخق بر زمين ريخت اين با چه منطقی دليلی بر حقانيتش می شود ؟اگر چنين باشد رژيم هيتلری بر حق ترين رژيم تاريخ است چرا که بسياری از جوانان آلمانی با عشق برايش جان دادند.و نکته سوم انکه آيا فقط بسيجيان و سپاهيان در جنگ شهيد شدند؟ چرا آن همه سربازان وظيفه بی گناهی که يقينا بسياريشان دلداده جمهوری اسلامی نبودند همواره در گيومه اند؟چرا کسانی نمی روند ببينند آنان که به جبر زمانه به جنگ کشيده شدند چه آرزويی برای ميهن در دل داشتند؟ يقينا استمرار نظامی که جنگی بيهوده را به درازا کشاند و آنان را به کام مرگ فرستاد را در دل انتظار نمی کشيدند.

جمهوری اسلامی در شعارهای ما جايی ندارد چرا که جمهوری اسلامی بر جمجمه انسانها بنيان نهاده شده است. جمهوری اسلامی در شعارهای ما جايی ندارد چرا که جمهوری اسلامی با نقض گسترده حقوق بشر و آزاديهای اساسی پيوند يافته است. جمهوری اسلامی درشعارهای ما جايی ندارد چرا که به جای برابری تبعيض را مژده می دهد: تبعيض ميان مسلمان و غيرمسلمان، ميان مومن و کافر، ميان زن و مرد، ميان شيعه و سنی، ميان باورمند به ايدئولوژی اسلام سياسی و مخالف ايدئولوژی اسلام سياسی، ميان روحانی و غيرروحانی ...

مبارزه پيش رو يقينا مبارزه ای طولانی است و در اين راه ما نيازمند وحدتيم . وحدت اما در گروی اين نيست که کسانی تاريخ را تحريف کنند، به بهانه شرايط خطيرکنونی به ديگران زوربگويند و مدعی شوند با شعار نه شرقی نه غربی جمهوری اسلامی وحدت جنبش حفظ می شود و هر کس جمهوری اسلامی را نمی خواهد جايی در ميان مردم و جنبش عظيم مردم ندارد آن هم در حاليکه اين مردمند که در شعارهايشان در برابر جمهوری اسلامی، جمهوری ايرانی را می نهند و در برابر هم غزه هم لبنان، فرياد نه غزه نه لبنان را سر می دهند. وحدت نيروها در جنبش با اصرار اصلاح طلبان بر اينکه سخنگوی اجباری بخشهای غيرمذهبی ،سکولار، مذهبی های سنتی و مخالف اسلام سياسی باشند تامين نمی شود. وحدت نيروها وقتی تامين می شود که اصلاح طلبان پايگاه واقعی اجتماعی خود، يعنی مدافعان اسلام سياسی با قرائت دموکراتيک – صرفنظر از اينکه امکان پذير هست يا نه – را نمايندگی کنند. اصلاح طلبان اگر براستی به جامعه ای دموکراتيک می انديشند بهتر است بپذيرند که حرف خود را بزنند، موقعيت موقتی که اصلاح طلبان به دليل حذف خشونت بار نيروهای ديگر توانسته اند نمايندگی انحصاری بخشهای محذوف جامعه را به دست بياورند و با منطق همين است که هست می خواهيد بخواهيد نمی خواهيد نخواهيد با خواسته های آن بخشهای محذوف برخورد کنند سريعا در حال تغيير است و ادامه آن امکان پذير نيست. اصرار بر استفاده بی رويه از سرمايه ای که موقتا در دستهای آنان است تنها منجر به از بين رفتن وحدت جنبش نمی شود اصلاح طلبان را نيز برای هميشه از دور خارج خواهد کرد.بهتر است هيچ يک ازما تجربه انتخابات ۸۴ را از ياد نبريم، بخش عظيمی از تحريم کنندگان انتخابات ۸۴ از آن انتخابات درسهای مهمی آموختند اصلاح طلبان اما گويا هنوز درس خود را نياموخته اند و با همان غرور و تبختری با ديگران سخن می گويند که موجب روی کار آمدن احمدی نژاد شد.

پايان سخن اينکه فارغ از تمامی اين بحثها اين شعار حتی به لحاظ تاکتيک تظاهراتی هم اشتباه است. در تظاهراتی که بلندگوهای حکومت فرياد نه شرقی نه غربی جمهوری اسلامی را سر می دهند دعوت مردم به سر دادن چنين شعاری همراه با حکومت آيا جز ياری کردن حکومت برای مصادره اين روزاست؟

13 آبان

2009-10-27T00:11:00.000+03:30

شعار رهایی از دیکتاتوری

2009-10-18T22:31:00.000+03:30

استقلال ، آزادی ، جمهوری ایرانی

اعتصاب های اجتماعی

2009-10-13T21:49:00.001+03:30

این یادداشت ها اشاره دارد به اعتصاب هائی که:

1- اغلب شرکت کنندگان بالقوه آن در اتحادیه ها و یا سایر سازمانهای رسمی کارگری سازماندهی نشده اند.

2- هدف اصلی، نه تاثیر گذاری آنی بر وضعیت کارگر بلکه رژیم یا ساختاراجتماعی است. و

3- مقام های در قدرت نمی خواهند این اعتصاب ها را مشروع قلمداد کنند. ما این ها را " اعتصاب های اجتماعی" می نامیم.

سازمان

جائی که سازمان های کارگری، اندک، ضعیف یا زیر کنترل کارفرما یا رژیم هستندکارگران باید بتوانند به سرعت در سطحی گسترده سازماندهی کنند. این کار در عرصه تاریخی هم چندین بار در لهستان، آفریقای جنوبی و فیلیپین اتفاق افتاده است اما در هر حال نیاز به شکل نرمش پذیر تشکیلاتی ای دارد که مردم بتوانند شبانه برپاسازند و مدام، رهبران جدید و مشارکت کنندگان تازه ایجاد کنند.

این سازمان ها نوعا به یکی از دو شکل زیر درمی آیند: بعضی " شوراهای کارگری" تشکیل می دهند و افراد درآن ها ضمن برپائی جلسات، خودرا تعریف ونمانیدگان خویش را انتخاب می کنند. قوت این شکل سازماندهی درآن است که همه دست اندرکاران به نوعی درگیر کارند و نمایندگانشان هم مشروعیت دارند چرا که انتخاب شده اند. ضعفش در آن جایی است که افراد درون شورا با توجه به دیدگاه های متعارض نتوانند به توافق برسند.

گزینه دوم" گروه های وابسته " اند. در این حالت 5 تا ده نفر که به هم اعتماد دارند دیدار می کنندبه تعریف خود و گروه می پردازند، سپس نمایندگانی به " شورا ی سخنگویان" می فرستند که کارش هماهنگ سازی است.در این حالت مشروعیت شورا ی کارگری وجود ندارد اما افراد در حالتی که هنوز از پشتیبانی اکثریت برخوردار نیستند امکان سازماندهی و نوآوری دارند. حسن دومش این است که گروه ها می تواننددست به اقدام ها ی مشخصی بزنند و سپس ناپدید شوند تا از سرکوب درامان بمانند.

در بسیاری از موقعیت ها دعوت به ایجاد شوراها ی کارگری و سازماندهی آن ها در صورت امکان، اقدامی درست است اما وقتی چنان امکانی نیست برپائی گروه های وابسته معنی دارتر می شود.

سرچشمه ها ی قدرت

اعتصاب های اجتماعی بیان کننده چند گونه متفاوت قدرتند:

1- برای صاحبان و مدیران کسب وکار و نهادهائی که بسته می شود مشکل ایجاد می کنند.

2- با نشان دادن خود به عنوان تجسم ارزش ها و منافع مخالفان وضع موجود،برای مردم جذابیت دارند و آنان را بسیج می کنند.

3- به مقام های در قدرت نشان می دهند که با چنان اعتصابی آن ها را آسیب پذیر ساخته اند.

این ها ممکن است با یکدیگر تا اندازه ای تداخل داشته باشد. برای مثال ممکن است اقدام های برهم زدن نظم، مقامات را بترساند اما بخش بزرگی از مردم را هم دچار هراس کند.

بخش بزرگ هنر اعتصاب های اجتماعی جذب طیف گسترده مردم است که در همان حال رویاروئی با صاحبان قدرت و کارفرمایان را نیز به شکل موثری پیش ببرد.

تعریف هدف ها

در تعریف هدف های اعتصاب باید چند ملاک هماهنگ گردد.

درخواست ها باید هدف های گسترده ای را دنبال کند تا برای بخش عظیم جامعه جاذبه پیدا کند.

خواست ها باید موجب وحدت بخش ها ی متنوع جامعه شود( میان کارکنان بخش خصوصی، کارمندان دولت، زنان، طبقه متوسط تحصیل کرده، محرومان شهری و روستائیان فقیر).

خواست ها باید هنجارها ی پذیرفته شده درطیف وسیعی را نمایندگی کند، هنجارهائی که درحدی گسترده در جامعه پذیرفته شده است مثل حمایت از دموکراسی.یا هنجارهای بین المللی مانند حقوق بشر و حقوق کارگران. این هنجارها در برنامه "همبستگی " لهستان درج شده بود. شاید هم هنجارهائی که در قانون اساسی موجود وجود دارد اما مقامات ازاجر ای آن ها سر باز می زنند.

در یک اعتصاب اجتماعی معمولا این امکان هست که هدف های کلی بالا را در یک خواست ویژه محلی ادغام کرد تا بخش های بزرگتر ی از مردم آن محل یا نهاد را جذب کند مانند درخواست کم کردن ساعت ها ی کار، افزایش دستمزدها، تغییر قانون کار و مانند آن.

می توان هدف های گسترده ای را که امکان تحقق آن ها به فوریت وجود ندارد، با هدف های فوری که مقامات آماده پذیرش آن ها هستند، بی آن که در اقتدارشان خللی عمده واردآید، ترکیب کرد. برای مثال، دولت ممکن است با خواست آزادی کامل بیان، اجتماعات یا رسانه ها موافقت نکند اما زندانیان سیاسی را آزاد کندو جلو چماقدارهایش را بگیرد.

اعتصاب های اجتماعی و جنبش هائی که خاستگاه آن اعتصاب ها هستندبه روندی نیاز دارند که طی آن، هدف ها را تعیین و تعدیل کنند. نوعی همایش های روزمره مشارکتی که چگونگی آن ها به درجه سرکوب و فشار بستگی دارد، باید بخشی از این روند باشند.

ارتباطات

در موقعیت سرکوب و فشار، وجود صورت ها ی چندگانه ارتباطات، در چارچوب جنبش امری اساسی است. اینترنت و سایرابزارهای شبکه های اجتماعی" وب-2" ، نقش قاطع خودرا در اعتصاب های اجتماعی اخیر به خوبی نشان داده اند. اما این ها باید به یاری طیف گسترده ای از شبکه های تلفنی، شخصی و ارتباطات دهان به دهان تکمیل گردد.

ارتباطات باید دو کارکرد رابا مقتضای خاص خودش به پیش ببرد:

1- باید شکل گیری سریع عقاید و وفاق را امکان پذیر کند.

2- هماهنگی سریع برای اقدام را ممکن سازد.

برخورد با سرکوب و فشار

در برابر امکان یا وقوع یک اعتصاب اجتماعی، مقامات غالبا به سرکوب روی می آورند و دامنه این سرکوب از ایجاد رعب تا بازداشت، شکنجه و ترور پیش می رود. غالبا موثر ترین راه مقابله با سرکوب، آن است که نشان داده شود چنان اقدامی برای صاحبان قدرت با نتیجه عکس همراه خواهد بود. راهکار این نیز " جوجیتسوی سیاسی" است (یعنی هنررزمی و دفاع از خود بدون توسل به سلاح، هنری که در ژاپن و چین رشد و نمو یافت ). در این جا هر اقدام دولت برای سرکوب موجب می شود حمایت بخشی از جامعه از دولت سلب گرددو مشروعیت آن زیر سوال برود. این کار البته به عدم توسل به خشونت نظام یافته ای نیاز دارد که درآن، اعتراض کنندگان، خودرا به عنوان طرفداران صلح، نظم و قانون مشروع به مردم نشان می دهند و مقام ها ی دولتی را به عنوان خرابکارانی خارج از کنترل که تلاش دارند به هر قیمت وبا توسل به خشونت غیر قانونی قدرت را حفظ کنند، می نمایند.

این البته مستلزم تعهد به عدم توسل به خشونت به عنوان یک اصل جهان شمول نیست.بلکه نمانیده تعهد بخشی از شرکت کنندگان در اقدام اعتراضی به پرهیز از توسل به خشونت است. صرف نظر از این که میزان تحریک طرف مقابل چقدر باشد. در بهترین حالت این عدم توسل به خشونت، از راه توافق رسمی شرکت کنندگان در اعتصاب به متوسل نشدن به خشونت در جریان اعتصاب و سایر اقدام ها تکمیل می گردد.

درچارچوب تعهد اعتصاب گران به دوری گزیدن از خشونت، هر عمل سرکوب خشن از سوی دولت می تواند نوعی خرابکاری غیر قانونی تلقی گردد و حتا اعضائی از جامعه راکه از هدف های جنبش پشتیبانی کامل نمی کنند را می توان حول محور سرکوب مخالفان از سوی دولت بسیج کرد.

تاکتیک ها

اعتصاب های اجتماعی ممکن است شکل های بی نهایت متنوعی به خود بگیرند. می توانند در صنایع اساسی یا در مناطق کسب وکارشهری یا در هردو متمرکز گردند. ممکن است اعتصابی گسترده باشد یا اعتصاب های کوتاه که گروهی از کارگران به طور موقت دست از کار می کشند و وقتی به سر کار باز می گردند گروه دیگری کار را تعطیل می کنند.ممکن است کوتاه مدت باشند مثلا یک روزه یا حتا کمترو یا تا رسیدن به پیروزی، شکست یا سازشی میانه.

اعتصاب های اجتماعی معمولا با اشغال محل کار همراه می شود مانند مورد لهستان که در جریان اعتصاب عمومی، فعالان جنبش همبستگی این شعاررا پخش می کردند: " مقر حزب را آتش نزنید. کارخانه ها را اشغال کنید". با اشغال کارخانه ها سرکوب کارگران مشکل تر می شودضمن این که دولت ها بارها چنان اقدامی را چالشی انقلابی علیه قدرت خود تلقی کرده و در بلند مدت، سازش را ناممکن ساخته اند.

اعتصاب های اجتماعی ممکن است با تظاهرات آرام یا ناآرام درخیابان ها همراه باشد. یا این که اعتصابی ها در خانه بمانند. تظاهرات خیابانی این حسن را دارد که به اعتصاب کنندگان و طرفداران آن ها جرات می دهد. بر اعتمادآن ها می افزاید و مقاومت شان در برابر سرکوب را بیشترمی کند. ضمن این که هدف آسانی برای سرکوب گران به شمارمی روند.

تاکتیک ها را باید بر پایه ملاحظه ها ی زیر برگزید:

1- با توجه به وضعیت جاری جنبش، مردم می خواهند چه بکنند؟

2- طیف گسترده تر جمعیت چگونه به تاکتیک ها واکنش نشان می دهد؟

3- تاکتیک ها ی متفاوت چه واکنشی را از سوی دولت برخواهد انگیخت؟

4- پیامدهای ( نمایش قدرت، چانه زنی، تغییر افکار عمومی، شکاف و تغییر در مراکز قدرت، ) تاکتیک های متفاوت چه خواهد بود؟

توان ایجاد تغییر درتاکتیک ها یک امتیاز بزرگ است. وقتی جنبش در یک تاکتیک خاص قفل می شودمخالفان آن می توانند هزینه و رنج تداوم آن را آن قدر بالا ببرند که ادامه آن ناممکن شود وجنبش شکست بخورد. اما اگر جنبَش بتواند بنا به ابتکارهای خود تاکتیک ها را عوض کند می توان از چنان شکستی جلوگیر ی کرد. برای نمونه، وقتی دولتی ها می خواهند عده زیادی از مردم را درخیابان ها به ضرب گلوله از پا ی درآورنداشغال کارخانه ها بهترین گزینه است.

اقدام ها ی نمونه

اعتصاب های اجتماعی غالبا می توانند از یک مورد نمونه الگوبرداری کنند. اگر یک گروه از کارگران آماده دست زدن به اقدام با پذیرش مخاطره ها ی آن است، ابتکارگروه می تواند منبع الهام و مشوق دیگران درپیروی ازهمان راه بشود. این کارمی تواند بهترین راه برای رویاروئی با موقعیتی باشد که همه در انتظار دست زدن به عمل هستند، اما ابتدا می خواهند بدانند دیگران جرات و تعهد کافی را برای عمل دارند یا نه. یک چنان اقدام ها ی نمونه راه را باز می کند و زمینه را برای اعتصاب عمومی فراهم می سازد. هم چنین چنان اقدامی می تواند موجب پیدایش تاکتیک ها ی تازه در روند مبارزه گردد.

آزمون ها

اعتصاب های اجتماعی گام نهادن در سرزمین ناشناخته هاست. پیشاپیش نمی توان گفت که چه تعداد افراد در آن شرکت می کنندو یا مایل به شرکت درآن هستند. همین طور هم نمی توان گفت قدرتمداران یا عامه مردم چگونه واکنش نشان خواهند داد. جنبش ها می توانند تلاش کنند تا با اقدام های کم دامنه تر"عمق آب را بسنجند". اگر مردم نمی خواهند به تظاهرات صلح آمیز بپیوندند شاید زمان برای فراخوان به اعتصاب مساعد نباشد. برعکس، اگر عده زیادی و بیش از میزان انتظار به تظاهرات بروند و همگی دارند در باره گام بعد ی حرف می زنند، ممکن است زمان اعتصاب مناسب و خوب باشد. اگر دولتی ها مردم را سرکوب کنند و این امر باعث خشم عمومی گردد در درون حاکمیت عده ا ی به انتقاد از اقدام دولت می پردازند. در چنان حالتی جنبش می تواند ارزیابی کند که روی پشتیبانی چه گروه هائی می تواند محاسبه کند و چه کسانی ممکن است دولتی ها را از سرکوب برحذر دارند.

برد از راه باخت

دولت های سرکوب گر غالبا از رشته تاکتیک ها ی طولانی بهره می گیرند : تحقیر، تبعید، تفرقه اندازی، ایجاد ترس و فشار با هدف سرکوب جنبش. تنها وقتی همه این ها با شکست رو به رو شد و جنبش ادامه یافت، دولتی ها درمی یابند که باید امتیازهائی بدهند و گرنه این تهدید هست که جنبش تا پایان راه پیش برود. جنبش های در نهایت پیروز ،اغلب با ناکامی های پیاپی رو به رو بوده اند. نمونه بارزاین امر راه طولانی مبارزه باآپارتاید درافریقای جنوبی است.

جنبش ها به ادامه نیاز دارند به رغم این که با شکست ها ی این چنینی رو به رو شوند . و همین است که آن ها را درنهایت پیروز می کند. آن ها برای راه پیمودن درمسیر پیروزی به چنان گام های لازمی نیاز دارند. باید به هنراستراتژیکی عقب نشینی آراسته باشند واستاد این هنر مائو می گوید چنان هنر ی شامل تهاجم ها ی کوچک در چارچوب عقب نشینی بزرگ است. عقب نشینی موفقیت آمیز موجب توخالی ماندن پیروزی مخالف می شود.

بهره گیری از شکاف درون حکومت

جین شارپ به شیوه درخشانی نشان داده است قدرت اغلب جنبش ها ی پیروز بیش از مخالفانشان شده است بدان سبب که مخالفان و طرفداران شان را متقاعد کرده اند ادامه مبارزه هزینه ای بسیار بالا یی برای آن ها دارد. این امر اغلب به صورت پیدائی "گروه های صلح" در میان مقام های دولتی نمودار می شود. عمق بخشیدن به این شکاف هدف کلیدی استراتژی اعتصاب های اجتماعی است.

اول این که لازم است این نکته جا انداخته شود که جنبش و چالش های آن فروکش کردنی نیست. به گفته شارپ قاطعیت کلید پیروزی مقاومت غیر خشونت آمیز است.

دوم این که لازم است نگذارند عناصر بالقوه " گروه صلح" در درون حاکمیت به آغوش " گروه جنگ" بیفتند. معنی کلی این گزاره این است که باید امکان برقراری یک حل و فصل صلح آمیز حتا در اوج سرکوب از نظر دور داشته نشود.

جنگ جنگ، گفتگو گفتگو

اعتصاب اجتماعی چگونه پایان می گیرد؟ اگر دولتی ها نتوانند آن را سرکوب کنند در مرحله ای به نوعی تاکتیک یا گفتگوی رسمی روی می آورند. درلهستان و در سایر کشورها ی اروپا ی خاوری این امر به صورت " گفتگوها ی میز گرد" میان رژیم و مخالفان درآمد. در آفریقای جنوبی درپی اعتصاب بزرگ "اتحادیه های کارگری کنگره ملی" رژیم آپارتاید با نلسون ماندلا نماینده کنگره ملی آفریقا مذاکره کرد. حتا رژیم هایی که سوگند خورده اند هرگز با مخالفان شان گفتگو نخواهند کرد درمرحله ای که سایر گزینه های پیش رو بدتر باشد به مذاکره تن در می دهند.

فکر گفتگو "با دشمن" همیشه ناراحت کننده است. همیشه هم در این گفتگوها فرصتی برای تفرقه یا تسلیم شدن ها پیش می آید. اما در مجموع ، جنبش های اجتماعی و اعتصاب ها از این راه به سوی تحول جدی پیش می روند.

جنبش ها اغلب به گفتگوهای کارآمد روی می آورند. اگر گفتگوها را هدف آشکار اقدام خود اعلام کرده باشند، درچنان صورتی آغاز گفتگو به جای آن که سردرگم کننده و انحرافی باشد یک پیروزی برای جنبش به حساب می آید.

گفتگوها اغلب می تواند کارآمد باشد، به شرط آن که در لحظه آغاز گفتگو جنبش توانسته باشد روند کارساز جاانداختن هدف های عمومی را با موفقیت به پیش برده باشد. درچنان حالتی گروه ها ی مختلف حاضر درجنبش با دریافت امتیازی هرچند اندک، جنبش را رها نخواهند کرد.

جنبش ها باید راه های جوابگو ساختن گفتگوها را مشخص کنند. ( گفتگوهائی که به پایان اعتصاب اول گدانسک منتهی شد در حضور دوربین ها ی تلویزیونی صورت گرفت و ده ها هزار کارگر لهستانی در بیرون محوطه کارگاه کشتی سازی آن را تماشا می کردند).

و سرانجام، گفتگوها می تواند موفقیت آمیز باشد اگر ابزارها ی عقب نشینی آبرومندانه دولت را فراهم سازد و خواهان تسلیم بی قید وشرط حکومت نباشد. بنا بر این جنبش باید برداشت روشنی از درخواست های اساسی داشته باشد و میان این ها با خواست های غیر اساسی که می توان در باره آن ها به سازش و مصالحه رسید تفاوت قائل شد. گفتگو گزینه مبارزه نیست. راه دیگری برای پیشبرد مبارزه است. هریک به نوبت دنبال دیگری می آید. جنبش باید بتواند از گفتگوهای بی حاصل بیرون برود و به مبارزه ادامه بدهد.مائو می گفت:" جنگ جنگ، گفتگو گفتگو".

بسترهاي مبارزه با دیکتاتوری

2009-10-08T23:27:00.002+03:30

در رابط با بسترهاي مبارزه بايد درون مايه هاي اجتماع مورد توجه قرار گيرد و تاكيد بر خرده جنبش هاي اجتماعي باشد كه داراي اصالتي بنيادين در اجتماع مي باشند و پتانسيل در نورديده قدرت جاري در بدنه اجتماع را دارا هستند. در اين راستا بايد از سازمان ها و نهاد هاي سلسله مراتبي برحذر باشيم زيرا كه اين سازمان ها و نهاد در واقع به جاي توجه به فرد انسان در اجتماع ، بيشتر از همه به ساختار خود اهميت مي دهند. اين بدان معنا است كه در فرايند مبارزه براي نهاد ها و سازمان هاي سلسله مراتبي حفظ سازمان و نهاد از انسان اهميت بيشتري دارد و به راحتي انسان ها را فداي حفظ ساختار مي كنند. بر اين مبنا مبارزه بايد بر بستر فرد در بطن اجتماع صورت گيرد كه اين انسان ها به صورتي شبكه اي به هم پيوند مي خورند و به جاي سلسله مراتب عمودي ، پيوندي افقي را دارا هستند.

تاكيد بر سطح شبکه در واقع گونه اي گذار از رويکرد درختي و پانهادن به رويکردي ريشه اي در عملگرايي قلمداد مي شود . رويکرد شبکه اي پيوند هاي افقي انسان ها در اجتماع فضاهايي را شکل مي دهد که در آن آزادي و تخطي و سرپيچي امکان بروز دارد. اين فضا را مي توان« مناطق كنشگري آزاد اجتماعي »اطلاق نمود. بر بنيان چنين فضايي است که خرده جنبش هاي اجتماعي مي توانند پديدار شده و فرآيند مبارزه را شكل داده و حاكميت را به چالش بكشند.
علاوه بر نكته ديگر اهميت قائل شدن براي تمامي خرده جنبش هاي اجتماعي براي مبارزه است. تاكيد بر يك يا چند خرده جنبش خاص ، سبب مي گردد چشم انداز كلي شكل گيري يك جنبش اجتماعي حداكثري مخدوش شده و فرايند مبارزه ناكام ماند. در واقع تاكيد تنها بر يك يا چند خرده جنبش خاص، دامن زدن به تقابل هاي دوگانه مابين خرده جنبش هاي اجتماعي است و نشان از عدم تكافوي انديشه گري مناسب در مبارزه بر بستر اجتماع انسان ها دارد. تعصب يا تعلق نسبت به يك يا چند جنبش اجتماعي ناشي از پيشنه تاريخي قبيله گرايي در اجتماع است كه سبب مي گردد گونه اي مطلق انگاري برذهن انسان ها ـ حتي به اصطلاح روشنفكران آن ـ سايه افكند. نگاه واقع بينانه به اجتماع امروز ايران نشان دهنده خرده جنبش هايي است ـ كه چه ما بخواهيم و چه نخواهيم ـ در اجتماع وجود داشته كه در تلاش و مبارزه با حاكميت در راستاي حقوق مدني خود هستند. جنبش هايي كه عبارتند از :
ـ جنبش زنان : كه امروزه سرآمد مبارزه مدني مي باشند . فعاليت هاي بي وقفه آنها براي به دست آوردن حق برابري و حذف قوانين تبعيض آميز عليه زنان ، غير قابل انكار و ستايش شده است. شكل گيري كمپين هاي اجتماعي در مبارزه براي احقاق حقوق خود و افزايش سطح آگاهي زنان و تغيير نگرش سنتي به زن، نشان از بلوغ فكري بسيار عميقي در جنبش زنان دارد.
ـ جنبش كارگري : اين جنبش چنان فرايند رو به گسترش را در برگرفته كه در ساليان اخير مطالبات اقتصادي و مدني خود را به قدرت از حاكميت مطالبه مي كند. عمق آگاهي هاي شكل گرفته در جنبش كارگري در ايران سبب گرديده كه كارگران بدور از تعصبات ايدئولوژيك ناشي از ساختارهاي سلسله مراتبي، بر بستر كنشگري اجتماعي عمل نموده و از هر گونه قرار گرفتن در ساختارهاي فسيل شده پرهيز كنند. در واقع امروز اين ساختارها هستند كه ادعاي حمايت از جنبش كارگري دارند و كارگران تنها در قالب شبكه هاي كارگري خويش عمل مي كنند .
ـ جنبش دانشجويان : فرايند مبارزه دانشجويان بخصوص بعد از « فريب بزرگ اصلاحات» ابعادي عقلاني تر يافته است و سبب دوري هر چه بيشتر از نهاد هاي گرديده كه با انتساب خود به جريان دانشجويي ، منافع نهادي خود را دنبال مي كردند. امروزه دانشجويان را نمي توان در قالب يك يا چند تشكل دانشجويي ، تقسيم بندي كرد. بلكه اين بدنه اجتماعي دانشجويان است كه جنبش دانشجويي را به پيش مي برد و در اين بدنه گونه اي از پلوراليسم دانشجويي به وضوح قابل مشاهده است.
ـ جنبش معلمان : اين جنبش در چند سال اخير بر بنيان مطالبات اقتصادي و مدني معلم ها شكل گرفته كه گستره آن هر روز بيشتر مي شود. اهميت اين جنبش وقتي قابل درك است كه اين نكته را متذكر شويم كه در نظام فاشييسم ديني در ايران ، در طول ساليان حكومت خود سخت ترين گزينش ها استخدامي به معلم ها مرتبط بوده و از آنجا كه اين نظام فاشيستي جريان قدرت خود را در آموزش تسري مي دهد انتخاب معلم ها اهميت فراوان داشته و عبور از گزينش استخدامي براي هر فرد اجتماع امكان پذير نبوده است. اكنون چنان فشارهاي حاكميت فاشيستي بر اجتماع افزايش يافته ، كه لايه هاي اجتماعي منتخب نيز حاكميت را به چالش مي كشند. نكته هايي كه حاكميت هيچ گاه درنيافته پتانسيل هر انسان براي افزايش آگاهي و دانايي است كه در طول زمان شكل مي گيرد و همچنين نكته ديگر ظرفيت تحمل فشار در قشرهاي اجتماعي مختلف است .
ـ جنبش اقليت هاي قومي : افزايش آگاهي هاي اجتماعي در سطحي گسترده ، بستري مناسب براي شكل گيري جنبش هاي قومي در راستاي حقوق اجتماعي خود، فراهم آورده است. هر چند برخي مواقع راديكاليسم موجود در اين جنبش ها ، از منظر نفي گراي به كنشگري مي پردازد ولي به دور از تعصبات قومي، بسياري از مطالبات اين جنبش ها به حق بوده و بايد هر قوميتي از حقوق برابر برخوردار باشند. اين جنبش ها نيز از آنجا كه تنها در يك اجتماع دموكراتيك و آزاد است كه مي توانند به مطالبات خود دست يابند تلاش براي دستيابي به اهدافي همچون عدالت ، آزادي و رهايي از سلطه اقتدار ، بسترهاي اجتماعي مناسب براي مبارزه با حاكميت مي باشند.
ـ اقليت هاي مذهبي : بالاترين سركوب ها و خفقان ها در نظام فاشيسم مذهبي ايران، مربوط به اقليت هاي مذهبي است. از آنجا كه اين نظام فاشيستي بر بنيان ايدئولوژي ديني شكل گرفته و ايدئولوژي ديني خود را برترين محسوب مي كند از اين رو اقليت هاي ديني بايد يا به ايدئولوژي ديني برتر بپوندند يا سركوب شوند. در اين ميان اقليت مسلمان سني، بهائيان، دراويش ، يهوديان و... بيشترين صدمه و سركوب را تا اكنون تجربه كرده اند. برخي از اقليت ها همچون بهائيان حتي از حق تحصيل، اشتغال ندارند ( اگر حكومت از جامعه جهاني نمي ترسيد حتي حق نفس كشيدن را نيز از آنها سلب مي كرد). با اين وجود تلاش مذبوحانه نظام فاشيستي نه تنها سبب از بين رفتن اين اقليت ها نگرديد بلكه نگاه هاي جهان آزاد را متوجه سركوب اين اقليت ها ساخته و بستري مناسب ( هرچند با رنج فراوان) براي اين اقليت ها ديني فراهم آورده تا مطالبات خود را مطرح كنند.
ـ اقليت هاي جنسي : اين واقعيت كه در اجتماع امروز ايران اقليت هاي جنسي وجود داشته كه مورد سركوب قرار مي گيرند(چه ما قبول داشته باشيم و يا نباشيم ) غير قابل انكار است. شايد تا ساليان پيش فارغ از هر گونه انسانيت، سركوب اين اقليت ها را ناديده مي گرفتيم و بر پايه تعصبات وقيحانه ديني و فرهنگي چشم مي بستيم تا به وجدان درد گرفتار نگرديم ولي امروزه با پيشرفت تكنولوژي و فرصت شنيدن صداهاي ديگري ، اگر فرياد بودن اين اقليت ها را نشنويم و از كنار سركوب آنها به راحتي بگذريم ، انسان بودن را به كناري نهاده ايم و هيچ فرقي بين ما و حاكميت فاشيستي نيست. وقتي براي مطالبات دگر انديشان اهميت قائليم بايد براي مطالبات دگرباشان نيز اهميت قائل باشيم. انسان بودن چنين حكم مي كند.

آغاز تصفیه در دانشگاه ها

2009-09-29T15:11:00.000+03:30

به دنبال تاکید دیکتاتور مبنی بر بازنگری در "علوم انسانی" در سطح دانشگاه‌های کشور، دور جدید تصفیه استادان و تغییرات در دانشگاه علامه طباطبایی آغاز شد.
دانشگاه که گفته می‌شود بزرگترین دانشگاه اختصاصی علوم انسانی در سطح ایران و خاورمیانه است در حالی سال جدید را آغاز می کنند که استادان سرشناس آنها با موج جدید تصفیه رفته اند.
روندی که از ابتدای روی کار آمدن حجه الاسلام شریعتی دردولت نهم آغاز شده بود اینک با صدور فرمان آقای خامنه ای، طیف گسترده‌ای از اساتید را از تدریس بازداشته است. بر اساس خبر یک منبع آگاه تاکنون 5 تن از اساتید مبرز دانشکده حقوق این دانشگاه که به ویژه در رشته حقوق بشر تدریس می‌کردند به اشکال گوناگون از تدریس منع شده اند.

در عمده‌ترین این تصفیه‌ها "دکتر محمدرضا ضیاء بیگدلی" استاد برجسته حقوق بین الملل در ایران و رییس سابق دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه که کتاب حقوق بین الملل عمومی او بیش از 25 بار تجدید چاپ شده و به عنوان یکی از چهره‌های شاخص و معتبر در کلیه دانشکده‌های حقوق سراسر کشور شهرت دارد، با حکم بازنشستگی اجباری مواجه شده و از ابتدای امسال از تدریس وی جلوگیری به عمل آمده است.

دکتر بیگدلی هیچگاه در مسایل سیاسی اظهار نظری نکرده است اما گفته می‌شود علت بازنشستگی اجباری او مخالفت با فشارهای گسترده‌ای است که رییس این دانشگاه جهت پذیرش برخی افراد در دوره دکتری دانشکده حقوق اعمال می گند. به عنوان نمونه تنها در یک مورد سال گذشته دختر یکی از روحانیون بلندپایه با در دست داشتن مدرک ممتاز قرائت قرآن و بدون گذراندن حتی یک واحد از دروس کارشناسی حقوق جهت تحصیل در دوره دکتری حقوق بین الملل به گروه حقوق بین الملل دانشگاه علامه معرفی ‌شد که با وجود مخالفت‌ اعضاء سرانجام با دستور مستقیم رییس دانشگاه در این دوره پذیرش شد.

در تغییر دیگری از برگزاری کلاس‌های "دکتر علی آزمایش" برجسته‌ترین استاد حقوق جزا و کیفر بین المللی کشور در دانشگاه علامه ممانعت به عمل آمده است. دکتر آزمایش که از اساتید برجسته و شناخته شده در سطح بین المللی است، بیش از 20 مقاله علمی به زبان فارسی و 10 مقاله تخصصی به زبان‌های خارجی در سابقه علمی خود دارد. گفته می‌شود دکتر آزمایش که به صورت مدعو سالها در دانشگاه علامه تدریس می‌کرد همواره بر این نکته تاکید داشته است که به دلیل عدم تناسب موازین قوانین جزایی پس از انقلاب با مبانی علمی دانش حقوق، او قصد ندارد کتابی در زمینه حقوق جزایی در ایران تالیف کند.
همچنین از ابتدای سال جاری از تدریس "دکتر حسین شریفی طرازکوهی" استاد دیگر رشته حقوق بشر در دانشگاه علامه طباطبایی که پرکارترین مترجم و مولف در زمینه حقوق بشر در سالهای اخیر در ایران است، با توسل به بهانه‌های اداری ممانعت به عمل آمده است. بعلاوه از تدریس دو استاد دیگر این دانشگاه نیز جلوگیری به عمل آمده است؛ حتی گفته می‌شود در یک مورد مقامات دانشگاه با طرح اتهامات اخلاقی اقدام به اخراج یکی از اساتید کرده‌اند.
سال گذشته نیز "دکتر محمد محمدی گرگانی" رییس گروه حقوق بشر دانشگاه علامه طباطبایی بازنشسته اجباری شد و پیش از آن هم از تدریس "دکتر مرتضی مردیها" در دانشکده حقوق و علوم سیاسی این دانشگاه ممانعت به عمل آمده بود.

منبع: روزآنلاین

نا فرزانگی سرمداران و چشم انداز مغاک

2009-09-26T00:58:00.000+03:30

هرچند در کمال احترام توجیه گران ، فرمان سکوت می دهند و به عبارت دیگر خفه شدن هر گونه صدایی که آنسوی باور شان است. چه باک که فرمان شان به پشیزی نمی ارزد و سکوت یعنی تن دادن به حماقت آنها و دل سپردن به باورهایی کذایی که در پی توجیه گودرز را به شقایق ربط می دهند تا منافع خود را حفظ کنند.

در نوشته پیشین روندی شرح داده شد که با صحنه نمایش ، سخنرانی دیکتاتور و حضور آنانی که سرمداران پیش از آن در ستایش آنها سخن ها بر زبان جاری کردند و بعد از حضور همانگونه که پیش بینی می شد از بی بی سی فارسی گرفته تا فلان سایت به توجیه این حضور پرداختند و دلیل پشت دلیل آوردند که چنان است و چنان است و چنان است.

فراتر از توجیه سرمداران ،آنچه رخ می دهد در این روزها نشان از چشم انداز مغاکی دارد که هشدار می طلبد تا آن نشود که منتهی گردد به ریش تراش کذایی و حکایتی که همچنان باقی ست. حکایتی که در راس آن باقی ماندن دیکتاتور در راس قدرت ، حفظ رژیم فاشیستی با پوست اندازی فریب، توبره های تازه برای آنانی که پیشتر توبره خود را پاره کرده بودند ولی به ایمان خود به آخور همچنان وفادار مانده اند. در این وضعیت از این قلم تنها توان فریاد هشداری برمی آید هرچند با مخالفان بسیاری نیز مواجه شود.

واقعیت رفتار شناسی امروز که برای فریب بزرگ تلاش می کند در حضور اعتراضی مردم با آن گسترده در روز قدس نهفته است. حضور گسترده و چشمگیر مردم بعد از سه ماه سرکوب ، کشتار ، شکنجه، تجاوز و تهدید آن هم از سوی دیکتاتور و گارد شخصی اش سپاه و مهم تر از آن شعارهای مردم در آن روز ، دیکتاتور و حامیانش را به وحشت انداخت .سطح مطالبات فراتر از حد تصور حتی برای سرمداران سبز بود تلاش این سرمداران برای هدایت شعارهای مدنظر خود شکست خورده بود. آنگونه که شعارها نشان می داد گرایش به ناسیونالیسم اوج گرفته است و دموکراسی خواهی و آزادی طلبی در فراتر از نظام موجود به مطالبات مردم بدل گردیده است. شعارها دیکتاتور رانشانه رفته است . این شعارها و خواست ها که با حضور میلیونی مردم در روز قدس فریاد شد نه تنها دیکتاتور و حامیانش را به وحشت انداخت که نماد بارز آن نامه احمد توکلی است بلکه سرمداران سبز را که هنوز به آخور نظام ایمان دارند به هراس افکند. نگاهی به مقاله ها و مصاحبه های این سرمداران در سایت های مختلف نشان دهنده این هراس است و تلاشی را بازمی نماید که برآن است که به هر توجیه ممکن این خواست هارا محدود نمایند و مرزهای مشخص ترسیم کنند.

از آن سو دیکتاتور وقتی وضعیت را چنین می بیند و رژیم فاشیستی خودرا با خطر سقوط روبرو می بیند پوست اندازی فریب را پیشه می کند و استاد حفظ نظام را به میدان فرا می خواند و هاشمی در قامت رفیق پنجاه ساله برای حفظ نظام در کنار دیکتاتور قرا می گیرد و در پشت سر دیکتاتور نماز می خواند و در جایگاه ریاست خبرگان در ستایش سخنان دیکتاتور ، سخن می گوید و با کمال وقاحت حضور پر شور مردم را در دفاع از نظام !!!!! در روز قدس تبریک می گوید و از راهکارهایی سخن می گوید که حفظ این رژیم فاشیستی را مدنظر دارد. چراکه دیکتاتور امتیاز لازم را به هاشمی داده است و فراتر از آن بودن هاشمی با این نظام گره خورده است پس در حفظ آن باید بکوشد اصل حفظ نظام است به هر طریق ممکن. چه باک از این همه خون جاری بر سنگفرش ها ، شکنجه ها ، تجاورزها و.... متهم اصلی تنها ریش تراش است و بس.

از این سو اما سرمداران نیز در سوگیری خود همان مسیری را می روند که هاشمی می رود اما از طریق دیگر با وارو.نه کردن خواست ها و غلیظ کردن توهم هایی در جنبش مردم که تنها بخش اندکی از جنبش اعتراضی را در برمی گیرد. هرچند نمی توانم در رابطه با آنها یی که راس خوانده می شوند قضاوت کنم چون کمتر بیان هدف می کنند و واقعیت ها و چشم انداز پیش رو را نمی کاوند ولی عناصر میانی که از آنها به سرمداران یاد می کنند گفتار و نوشتار آنان به وضوح همسویی با خواست حفظ نظام به هر طریق ممکن را بازمی نماید اما با سرپوشی از فریب که پشت نوشته ها و گفتار آنها که در سایت ها می آید نهفته است.

واقعیت آن است که برای بسیاری از این سرمداران حفظ نظام اصلی ترین اصل است زیرا حیات آنها به حیات نظام وابسته است تنها آنچه آنهارا به مخالفت بر می انگیزد دوری یا نزدیکی به قدرت است آنان که ایشان را قدرت دهد و بر صدر نشاند خدا می شود و آنکه قدرت از آنان ستاند ابلیس ولی فراتر از خدا و ابلیس ، حفظ نظام اهمیت اساسی دارد که آخورها بر آن بنیان نهاده شده است. چگونه می توان امید داشت به کسانی که سرمداران سبز نام می گیرند نگاهی به روایت علی اصغر خدایاری که استاد دانشگاه از روزهای انفرادی در سایت موج سبز ازادی می تواند روشنگر خیلی از برداشت ها باشد ایشان مدیرکل یکی از معاونت های وزراعت اطلاعات بوده اند و اکنون استاد دانشگاه هستند چنان از انفرادی تعریف و تمجید می کنند که هر کس بخواند آرزو می کند چند روزی را در انفرادی بگذراند و جالب تر آنکه به سرعت غلط کردن نامه اما می کند و اوج رافت اسلامی را نشان می دهد. جالب است از وزارت اطلاعات آن هم مدیرکل داخلی که سرکوب داخل کشور را برعهده دارد تا استاد دانشگاه شدند و با این گونه ترسیدن حتی ذره ای از جرات دانشجویانی را ندارد که به خون کشیده می شوند ولی باز هم اعتراض را فریادمی کنند. واضح است که برای چنین افرادی و حفظ نظام و آخور از اصول خدشه ناپذیر است کجا را سراغ دارید که بتواند اینگونه با رانت به جایگاه استادی رسید و آخوری فراهم آورد. این تنها مشتی از خروار است شاید اکثر سرمداران چنین آخورهایی داشته باشند هرچند توبره را پاره می کنند و حفظ آخور از اهم واجبات است.

فريب ديکتاتور به گاه پوست اندازي و حيرت از باورهاي سبز مداران

2009-09-26T00:57:00.000+03:30

امروز سخنراني خامنه اي ديکتاتور ايران در دانشگاه تهران به هنگام به اصطلاح عيد فطر، نمادي از يک فريب است که نشان از پوست اندازي کودتا براي چاره جويي در مقابل ادامه اعتراض هاي مردمي با آن همه سرکوب و تهديد ، دارد . ديکتاتور در اين ميان تاکتيک « دو گام به پس و يک گام به پيش » را مدنظر قرا ر داده و مي فريبد تا همچنان بر استواري نظام بيافزايد. آنچه مايه حيرت است باور سبزها براين فريب و عقب نشيني قلمداد کردن اين سخنراني است. گويي کفگيرشعور سياسي به ته ديگ خورده است و فريبي به اين روشني ، عقب نشني قلمداد مي شود در حالي که اگر بکاوي همين سخنان ديکتاتور را به وضوح مي توان بنياد فريب را بازشناخت. شاه بيت سخنان ديکتاتور در اين جمله نهفته است آنجا که مي گويد :« در بحث رواج تهمت و شايعات، گناه تهمت به نظام را بسيار سنگين تر از گناه تهمت به اشخاص خواندند و تأكيد كردند نبايد كسي كل نظام را به اموري كه شايسته نيست متهم كند چرا كه شأن نظام از اين گونه تهمت ها بسيار بالاتر است.»
اندک شعور وآگاهي کافي است که هر انساني دريابد هدف از بيان اين جملات چيست؟ حفظ رژيم و حفظ قدرت شخص ديکتاتور که معادل رژيم است. وحشت ديکتاتور از حضور مردم در روزي که از آن به « روز ايران» در تاريخ ياد خواهد شد نشان داد که سه ماه سرکوب و تهديد به شديدترين وجهه ممکن نتوانسته است اعتراض هاي مردمي را خاموش کند و اکنون خواست مردم ديگر محدود به نتيجه انتخابات نيست بلکه فراتر از آن آزادي خواهي و تغيير نظام را مدنظر دارد. بررسي تحليلي شعارهاي مطرح شده در راهپيمايي جمعه « روز ايران» نشانگر گستردگي و عمق خواست هايي است که مردم با حضور خود در خيابان ها آن خواست ها را فرياد کردند. قد برافراشتن جواناني که خواستار جدايي دين از سياست هستند و جمهوري ايراني را فرياد مي زدنند و نه تنها کارگزار ديکتاتور بلکه خود ديکتاتور را آماج شعارهاي خويش قرار دادند، لرزه بر اندام خامنه اي ديکتاتور ايران انداخته است. اين خود سبب آغاز پوست اندازي ديکتاتور در قامت فريب است که تاکتيک « دو گام به پس و يک گام به پيش» را مدنظر قرار دهد.
ديکتاتور در اين اين تاکتيک ، امتياز مي دهد به هاشمي رفسنجاني ( مردي که استاد حفظ نظام است به هر شيوه ممکن) و مي نشاند اور را کنار کارگزار خويش در پشت سرش که « کمند مار گير با مار جفت شد/ قضا هم خنده کرد هم صد آفرين گفت» . امروز پشت سر ديکتاتور کساني ايستاده بودند که اصلاح طبان از آنها براي ما بت ساخته بود که اميد تغيير را در آنها بازجويم. ولي آنها در فکر خود هستند و کساني که وجود خود را در ادامه وجود نظام مي داند. هاشمي امتياز مي گيرد و فرزندان هاشمي تبرئه مي شوند در سخنان ديکتاتور ولي فرزندان ملت همچنان در غل و زنجير باقي مي مانند. به اين سخن امروز ديکتاتور دقت کنيد « اعتراف و اقرار هر متهم در دادگاه و در مقابل دوربين ها و بينندگان ميليوني، "شرعاً، عرفاً و عقلاً" حجت، مسموع و نافذ است اما سخنان متهمان درباره اشخاص ديگر، حجيت شرعي ندارد و مسموع نيست و از اين طريق نيز نبايد فضا را به تهمت و سوءظن آلوده كرد.» اين بدان معنا است که تمامي اعترافات تلويزيوني "شرعاً، عرفاً و عقلاً" حجت است تا با تکيه برآن هر سرکوبي را توجيه کرد. در اين بين تعجب از برخي به اصطلاح سبزهاي اصلاح طلب است که تنها قسمت دوم سخن را مي گيرند و باور مي کنند به عقب نشيني ديکتاتور در حالي که بخش اول حکم نهايي مي دهد بر سرکوب و بخش دوم تنها اشاره به فرزندان هاشمي دارد همان کسي که در پشت سر ديکتاتور و شانه به شانه « ا.ن» در گرفتن اين امتياز پايکوبي مي کند. حال چه باک که من و تو « ما» در خيابان ها گلوي خود را پاره کرده ايم و سنگفرش خيابان ها از خون ما رنگين است و زندان هاي رژيم از ما انباشته و بساط شکنجه و تجاوز همچنان پابرجاست. ندا، سهراب، اشکان، کيانوش و ده ها جوان ديگر در اين جنبش خون ندادند که تنها مصونيت براي فرزندان هاشمي ايجاد کنند يا بر توان چانه زني عده اي بالادست بيفزايند شعارهاي فرياد شده در « روز ايران» حکايت ديگري را ترسيم مي کرد. حکايتي که در آن آزادي بود، برابري و رهايي از هر قدرتي که خواهان سلطه است خواه دين باشد خواه ولايت فقيه. رهايي از قيد ديکتاتوري که تمامي اعتراض هاي مردمي را در اين چند ماه به هيچ مي گيرد و آن را هيجانات کاذب مي خواند « متأسفانه كشور در چند ماه اخير بعلت هيجانات كاذب، وقت را از دست داد».ديکتاتور مي انديشد با امتياز دادن به هاشمي و چند تاي ديگرو همراه کردن آنها با خود مي تواند به اعتراض ها پايان دهد و خواست هاي مردمي را دور بزند. تاکتيکي که ديکتاتور در آن استاد است « دو گام به پس يک گام به پيش».
در اين ميان باوربرخي سبزها که خود را منادي اول و آخر جنبش مردمي مي دانند حيرت آور است. گويي آنها نيز ملت را به بازي گرفته اند و سخن از عقب نشيني ديکتاتور سر مي دهندذ و مي خواهند توجيه گر حضور کساني در کنار ديکتاتور باشند که تا ديروز در وصف آنها در تضاد با ديکتاتور مديحه سرايي بسيار کرده اند. گونه اي القا مي کنند که باور کنيم بازي دست آنها است ولي نمي دانند که تنها مهره اي هستند در دستان ديکتاتور که او هرگونه بخواهد آنهارا به بازي مي گيرد. سر در آخور نظام داشتن نيز دردي جانکاه است. ولي خدمت اين به اصطلاح سرمداران خود خواسته بايد گفت مگر همين شما نبوديد که مي گفتيد اکثر سپاه با ديکتاتور نيست و هي از مقاومت سردار علي فضلي در مقابل ديکتاتور مي گفتيد و وقتي سخنان حقيرانه او را در رابطه با دانشگاه و برخورد با آن شنيديم دستمان آمد اين حسن که سخن مي گويد با آن حسني که شما براي ما ترسيم کرديد از زمين تا آسمان تفاوت دارد. همين گونه شما در رابطه با هاشمي و حسن خميني عمل نموديد و امروز ما ديديم که پشت سر ديکتاتور ايستاده اند و ما مي انديشيم مگر مي شود با خميني آزادي را تجربه کرد . خميني و خامنه اي دوي سوي يک سکه اند يکي با قدرت پوپوليستي خود را در کشتار مردم به کار مي گرفت و يکي قدرت حامي پروري خود را در سرکوب کشتار ملت به کار مي بندد. خميني و خامنه اي لازم و ملزوم يکديگرند و اين فريبکاري شما است که از آنها دو قطب متضاد مي سازيد چون يکي شمارا قدرت داد و ديگري قدرت از شما ستانند. آن که قدرت داد خداي شما و آن که ستانند ابليسي نابه کار است که اگر قدرتي دهد قابل بخشش است.
شما نمي توانيد و حق نداريد از اعتراض وحضور مردم در خيابان ها به عنوان اهرم چانه زني با ديکتاتور براي دستيابي به قدرت استفاده کنيد اين مردم دستمال مورد استفاده شما نيستند که هر وقت خواستيد آنها را راهي سطل زباله کنيد. اين مردم فهيم تر و با شعور تر از آن هستند که شما فريب شان دهيد ، اين مردم تجربه فريب هشت سال اصلاح طلبي در پيتي شمارا در چنته دارد . همين چند روز چقدر تلاش کرديد که شعارهاي مردم را هدايت کنيد و شعار احمقانه « هم غزه، هم لبنان ، جانم فداي ايران» را ترويج مي کرديد ولي جوابي که گرفتيد همان شعار « نه غزه، نه لبنان ، جانم فداي ايران » بود. بماند که هراس شما از شعارهاي همچون « استقلال، آزادي ، جمهوري ايراني» و « نسل من آرياست ، دين از سياست جداست» و... چنان عيان است که لازم به توضيح نيست. در واقع شما هنوز در نيافته ايد که اين شما نيستيد که مردم ايران را به دنبال خود مي کشيد بلکه اين ملت ايران است که شمارا به دنبال خود مي کشاند. اکنون خواست اين مردم از خواست اوليه انتخابات گذر کرده و در يک توازن معنا داري بين خواست حداقلي تغيير رهبر و خواست حداکثري تغيير نظام در نوسان است. اين تصور را از سر خود بيرون کنيد که بتوانيد از اين نمد در چانه زني با ديکتاتوري براي خود کلاهي بدوزيد. ديکتاتور بايد برود چه شما بخواهيد چه نخواهيد اين خواست مردم ايران است.

ماليخوليای علوم انسانی و پارانويای دانش اجتماعی؟

2009-09-26T00:55:00.001+03:30

حسين کمالی

بحران‌زدگی علم و نهادهای علمی در جمهوری اسلامی از پرده برون افتاده است. ماجرا به مطايبات سخيفی مانند داستان توليد انرژی هسته‌ای به دست دختر دبيرستانی، و ادعای هوا کردن موشک‌های جنجالی يا ماهواره‌های خيالی؛ محدود نمانده، و از پخش خبرهای خوش دروغين و به خصوص خرج‌های بی‌حساب در برگزاری همايش‌های ملی و بين‌المللی برای تبليغ خرافات و مهملات آن‌سوتر رفته است. دايره و دامنه‌ی دانش و پژوهش اينک تنگ‌تر شده و بيش از پيش دست‌خوش تهديد گشته است.
از نظر دست اندرکاران نظام بی‌نظم سياست‌گذاری علمی در ايران امروز، علم بايد ابزار کنترل باشد؛ نه سامانه‌ای از پرسش‌های آزاد و تلاش‌های ناقدانه برای مفاهمه. عالـِـم نيــز بايد در خدمت قدرت در آيد تا قدر ببيند، وگرنه آبرويش حراج است (برنامه‌ی «هويت» از يادها نرود) و خونش هدر؛ همچنان‌که دکتر احمد تفضلی و سعيدی سيرجانی را با قساوت کشتند.
بحران علمی در جمهوری اسلامی ريشه در همين خبط راهبردی و خطای رويکردی دارد که ارزش علم را با ترازوی منفعت سياسی می‌سنجند و اهل دانش را دست‌به‌سينه و حرف‌شنو می‌پسندند. از دانش مستقل، و طرح پرسش‌های تازه می‌ترسند و از شک در پاسخ‌های جزمی هراس دارند؛ بويژه آن‌جا که پای انسان و انسانيت در ميان باشد.
از تاريک‌انديشان، مداحان جاهل، جاعلان بی‌شرم مدرک دکترا و حاملان بی‌حيای عناوين کاذب پروفسور، مرد سال علوم، يا نابغه‌ی رياضی، که مقالات يا اختراعات ديگران را به ريش خود می‌بندند و زمام امور را به کف بی‌کفايتشان گرفته‌اند؛ جز جهل مرکب انتظاری نيست.
در سوم شهريور ١٣٨٨ هنگام اجرای پرده‌ی چهارم سياه‌بازی عوامانه عمله ظلمه؛ انديشمند محترمی را با تن بيمار، چشمان درد‌زده، و لبان خشکی که از فشار دندان زخم شده بود با لباس زندان و دمپايی لاستيکی آوردند و در بيدادگاه نشاندند تا از علوم اجتماعی، تئوري‌های غيرِ بومی و شخص ماکس وبر تبـری بجـويـد و اذعان کند که نظرات نامبرده «در ايران كنونی هيچ كاربردی نـدارد.». شاهد و شاخص بی‌خردی معرکه‌گيران، همين بس که نمی‌فهمند پژوهندگان راستی نظريه‌های اجتماعی را از راه گفت و گوی آزاد علمی و مباحثه‌ی قلمی می‌آزمايند و اين امر اساساً از حوزه‌ی صلاحيت قوه قضائيه بيرون است که گردانندگانش حداکثر با قوانين موضوعه سر و کار دارند و نه نظريه‌های علمی.
سخنراني‌های اخير آيت‌الله خامنه‌ای در جمع دانشجويان و استادان دانشگاه در چهارم و هشتم شهريور، و در ديدار با شماری از «شاعران و اهالی فرهنگ» در چهاردهم شهريور، که از قضا در مضمون و واژگان مشابهت عجيبی با اعتراف‌نامه‌ی خوانده شده به نام دکتر سعيد حجاريان در جلسه چهارم محاکمه داشت؛ سمت‌گيری اهرم‌های محوری را در بالاترين سطح تصميم‌سازی حاکميت جهموری اسلامی برملا ساخت. همين که ايشان روی صندلی می‌نشينند و بقيه را روی زمين می‌نشانند؛ توهين ملموس به اهل فضل و دانش است.
اما اشکال حقيقی از اين گونه نشانه‌های ظاهری فراتر می‌رود. خطای بزرگ نظری آن‌جاست که علم را يکی از سـلاحهای مقابله با دشمن می‌پندارند و اين نوع ابزارانگاری، در کنار فرض بدفرجام ارزش‌گذاری علوم بر حسب سودآوری سياسی؛ دانش را در ايران به خاک سياه نشانده و فرهنگ را سترون ساخته است.
«مقام رهبری، که دوست دارند به فرزانگی و فرهيختگی ستوده شوند، در «جلسه نمادين» (تعبير از ايشان است) با استادان دانشگاه فرموده اند: «نظام جمهورى اسلامى به علم اهميت می‌دهد، به حاملان علم هم احترام می‌گذارد. ما خواستيم اين جلسه مظهـرى باشد از احترام نظام جمهورى اسلامى به دانشمندان، عالمان، استادان. ما در برابر علم تواضع ميكنيم؛ دارنده‏ى علم هم بايد مورد احترام قرار بگيرد و در برابر او تواضع بشود.»
بايد پرسيد که به حبس انداختن و محاکمه‌ی تحقير آميز انديشه‌وران، از جمله دکتر اردشيـر اميرارجمند،استاد کرسی حقوق بشر در دانشگاه شهيد بهشتی، دکتر سعيد حجاريان، دکتر عبدالله رمضان‌زاه، دکتر مصطفی تاج‌زاده، دکتر محسن ميردامادی، دکتر کيان تاج‌بخش، دکتر محسن امين‌زاده، و محمدرضا جلائی پور، رتبه اوّل کنکور کجا؛ و احترام نهادن و تواضع کردن در برابر دارندگان علم کجا!؟
بستن فضای تحقيق و فراری دادن صدها تن از زبدگان دانشور و فرهيختگان در طی سی سال سخت‌گيری و تعصب، آيا جفا به علم و عالم و متعلم در کشور نيست؟ نکند علم و دارندگان و جويندگانش فقط تا جايی محترم‌اند که مزاحم قدرت‌مداران نشوند!؟
گيريم اين دعوی نارسا درست باشد که «بسيارى از مباحث علوم انسانى، مبتنى بر فلسفه‏هائى هستند كه مبنايش حيوان انگاشتن انسان است؛ عدم مسؤوليت انسان در قبال خداوند متعال است؛ نداشتن نگاه معنوى به انسان و جهان است.» جای اين سؤال هم‌چنان باقی است که اشقيایِ ولايت‌مدارِ درنده‌خويی که دندان و جمجمه‌ی دانشجويان معترض به تقلب در انتخابات خرداد را با مشت و لگد و باتوم خرد کرده اند و در حق اسيران زشتي‌ها به ظهور رسانده‌اند که جای بازگفتنش نيست؛ مبنای فلسفی‌شان چه بوده؟ کدام نگاه معنوی را به انسان و جهان داشته‌اند و تا چه پايه در پيشگاه خداوند احساس مسؤوليت می‌کرده‌اند؟
مبلغان مذهبی مفاخره می‌کردند که اسلام با دانش جديد کاملاً سازگار است. کاش چنين باشد. تخطئه‌ی کليسا و ذکر مصيبت گاليله در گفتارها و نوشته‌های منبريان فراوان هست.
اکنون که حکومتِ برپا شده به اسم اسلام و تشيع در سده پانزدهم هجری آثار متفکرانی همچون مارکس و داروين و نيچه و فرويـد و وبـِر و پوپـِـر و فـوکـو و هـابرمـاس و ريکـور و رورتـی و غیره را ضـاله مضله می‌انگارد، و محقـقـان را به اتهام آموختن و آموزش دادن سخنان ناپذيرفته سزاوار بازنشستگی زودرس، و اخـراج از دانشگاه می‌شمارد، برای چـاپ کتـاب مـانع می‌تراشد، و بر بطلان نظريه های علمی در دادگاههای نمايشی از پژوهشگران زندانی اعتراف می گيرد، آن مايه افتخار بر باد رفته است.
ده دوازده سال پيش يکی از مريدان آيت‌الله مصباح‌يزدی را به نيويورک فرستاده بودند تا فلسفه‌ی غرب بخواند. اداره مرکز اسلامی آبرومندی با حقوق و مزايای چرب در اختيار ايشان بود؛ وکيل حلقه به گوش کارت سبز اقامت در آمريکا را به ازای مزد مطلوب در مدت معلوم برايشان گرفت و زمينه‌ی درس خواندن با فراغ خيال فراهم بود.
گه‌گاه که چشم حاج آقا در چشم منِ دانشجوی آن زمان می‌افتاد و می‌دانست که می‌دانم، کجا و زير دست چه کسی و با کدامين لطايف‌الحيل مدرک می گيرد؛ خودشيرينی و اظهار لحيه می‌نمود. روزی با غنجی که در صدايش بود گفت فلانی، هيچ شنيده‌ای «يک» فيلسوف غربی بوده که در فلسفه دينِ زرتشتِ کار کرده است. پرسيدم نامش چيست؛ يادش نبود، ولی معلوم شد اسم کتاب« چنين گفت زرتشت» نيچه را شنيده است، که هر چه هست تحقيق در کيش زرتشت نيست!
بيت زيرکانه ايرج ميرزا بر خاطرم گذشت که: «تمام روضه‌خوانها بی‌سوادند؛ تو را اين موهبت تنها ندادند.» حيف شد ايشان و اقران‌شان که با تحميل مبالغ سنگين بر کيسه فتوت مستضعفان به غرب سفر کرده بودند از فلسفه غربی بهره‌ای نيندوختند، و پس از سالها بودن در اين ديار آن‌قدر انگليسی نياموختند تا يک صفحه از پايان‌نامه‌هايی را که مزدگيران برايشان از فارسی و عربی بدان زبان ترجمه کردند؛ از رو درست بخوانند. اما چاه فلسفه‌ی غرب اگر به آب نرسيد؛ اين عده بر سفره‌ی دولت خدمت‌گزار مهرورز از نان و نام و تأثير برخوردارتر شدند و شنيدم که از جمله در کوبيدن دراويش گنابادی و دستور تخريب حسينيه‌شان نقشی برجسته داشته اند.
با آگاهی از روش‌های اين‌چنينی بجاست که مقام رهبری نگران باشند که: «ما در زمينه‏ى علوم انسانى، كار بومى، تحقيقات اسلامى چقدر داريم؟ كتاب آماده در زمينه‏هاى علوم انسانى مگر چقدر داريم؟ استاد مبرزى كه معتقد به جهان‏بينى اسلامى باشد و بخواهد جامعه‏شناسى يا روانشناسى يا مديريت يا غيره درس بدهد، مگر چقدر داريم؛ كه اين همه دانشجو براى اين رشته‏ها می‌گيريم؟»
آقای خامنه‌ای بن‌مايه، ابتر ماندن علوم انسانی و دانش اجتماعی را در انديشه خود و مشاوران هم‌فکرشان بجويند. اين نگرش در تمثيل ايشان به روشنی بيان شده که عرصه پژوهش علمی را نوعی «جبهه جنگ نرم» می پندارند. در زمينه‏هاى مسائل اجتماعى، مسائل سياسى، مسائل كشور، دانشجويان را «افسران جوان» اين جبهه شمرده‌اند و به استادان دانشگاه‌ها گفته‌اند که شما فرمانده‏اى هستيد كه بايد مسائل كلان را ببينيد؛ دشمن را درست شناسایى بكنيد؛ هدف‌هاى دشمن را كشف بكنيد؛ احياناً به قرارگاه‏هاى دشمن، آن‌چنانى كه خود او نداند؛ سر بكشيد و بر اساس او، طراحى كلان بكنيد و در اين طراحى كلان، حركت كنيد.»
عرصه دانش و پژوهش و شيوه کار دانشمندان و پژوهش‌گران اصولاً از قماش سربازی يا فرماندهی نيست. اين تمثيل غلط نشانه همان ابزارانگاری نادرستی است که بر ذهن گوينده غلبه يافته و با مدل‌های نظامی و برداشت‌های امنيتی متناسب است. در واحد تحقيقات ارتش، سازمان‌های اطلاعاتی، مؤسسات شبه علمی موسوم به اتاقهای فکـر (Think Tanks)، يا حتی در واحدهای تحقيق و توسعه (R&D) شرکت‌های فن‌آوری و توليد؛ اين نگرش غالب است، و محصول اين نهادها، غالباً تبليغات يا پروپاگاند و راهکارهای بازاريابی به معنای گسترده آن است که گاه به علم شباهت ظاهری دارد اما در اصل از جنس ايدئولوژی و تزئین است. علم، بويژه علوم انسانی، به امر فرماندهان توليد نمی‌شود و نمی‌بالد.
فروکاستن دانش و پژوهش به ابزار تبليغ و اسلحه در جنگی موهوم، در ايران امروز، زمينه‌ساز ريختن سرمايه‌های هنگفت به کام سيری‌ ناپذير مراکز شبه تحقيقاتی متعددی شده که کار ويژه آنها، تبليغات، تقديس قدرت، بازچرخان مرده‌ريگ کهنه در لفاف نونوار، و پرده‌پوشی بر عيوب آشکار و نهان انديشه تماميت‌طلب و سرکوب‌گر حاکمان است. همين است که نظرورزی عقلانی-انتقادی چنين بی‌نور و بی‌رونق مانده و ستون تحقيق در علوم انسانی و دانش اجتماعی فروشکسته است.
يکی از دستاوردهای بزرگ علوم انسانی همين است که با دقت و به تفصيل نشان بدهد مقوله قدرت چطور با معرفت می‌آميزد، و آشکار سازد که قدرت‌مداران به کدام شيوه ها و با چه نوع آموزه‌هايی قلب حقيقت می‌کنند. روشن است که بررسی انتقادی تبليغات و دروغ‌های شبه‌علمی به مذاق کسانی که اساس سلطه‌شان را بر آن نهاده‌اند تلخ است.
از اين‌رو بوده که فاشيست‌ها و نازي‌ها تاريخ و فلسفه را دشمن می‌داشتند و احزاب کمـونيست بر علوم انسانی و دانش اجتماعی لگام می‌زدند و هم از اين جهت است که ايدئولوژی مسموم، موسوم به محافظه‌گرايی‌ نوين (neo-conservatism)، بانگ جنگ تمدن‌ها و پايان تاريخ را درانداخت و بر تحريف علوم انسانی و طبيعی هم‌چنان اصرار می‌ورزد. نـزد مـقلدان بی‌مايه، اين شيوه‌ها در ايران نيز، دانش جديد، بويژه علوم انسانی گويی ماليخولياست. و دانش اجتماعی ترس بيمارگونه يا پارانويای متعصبان جزم‌انديش را نسبت به پرسش‌گری، دگرانديشــی و نوآوری تحـريک می‌کند و مجسم می‌سازد. از همه بدبخت تر خفاش بود؛ کو عدوی آفتاب فاش بود.

اعدام های ۱۳۶۷ از ماه ها قبل طراحی شده بود

2009-09-26T00:51:00.000+03:30

همزمان با بیست و یکمین سالگرد اعدام مخالفان جمهوری اسلامی، مرکز اسناد حقوق بشر ایران با انتشار گزارشی اعلام کرد که اعدامهای دسته جمعی سال ۱۳۶۷ از مدتها پیش از صدور فتوای آیت الله خمینی برای سرکوب آنها برنامه ریزی شده بود.
این مرکز در گزارشی با عنوان "فتوای مرگبار: قتل عام زندانیان ایران در سال ۱۹۸۸" می گوید اسناد و مدارکی که عمدتا از طریق گفتگو با بازماندگان و خانواده های قربانیان اعدامهای ۱۳۶۷ بدست آورده، حاکی از آن است برنامه ریزی برای نابودی آخرین دسته از مخالفان آن روز آیت الله خمینی مدتها پیش از حمله نظامی اعضای سازمان مجاهدین خلق به خاک ایران از عراق در تابستان ۲۱ سال پیش صورت گرفته بود.
گزارش "فتوای مرگبار" در روزهایی منتشر شده که آیت الله خامنه ای، رهبر کنونی جمهوری اسلامی و رییس جمهوری ایران در زمان اعدامهای ۱۳۶۷، به بروز جنایاتی در حوادث بعد از انتخابات اخیر اذعان کرده، اما مخالفان حکومت ایران می گویند این جنایات با آنچه بیش از دو دهه پیش در زندانهای تهران و شهرهای دیگر مخفیانه رخ داد، قابل قیاس نیست.
مرکز اسناد حقوق بشر ایران که دفتر آن در آمریکاست، عقیده دارد آنچه اعدامهای تابستان ۱۳۶۷ را از سرکوبهای قبل و بعد از آن متمایز می کند، "برنامه ریزی دقیق، اجرای سریع و بیرحمانه، دامنه وسیع و نیز کتمان و انکار" است.
مرکز اسناد حقوق بشر ایران می گوید حکومت ایران می دانست این اعدامها مغایر با قوانین بین المللی است و به وجهه جمهوری اسلامی در عرصه جهانی آسیب شدیدی وارد می کند، بنابراین تمام تلاش خود را بکار گرفت تا اطلاعاتی از زندانها به بیرون نشت نکند.
نویسندگان این گزارش ۱۱۶ صفحه ای با وجود گفتگوهای متعدد با بازماندگان و خانواده های قربانیان، نتوانسته اند رقم نسبتا دقیقی از اعدام شدگان ارائه کنند. در حالی که عفو بین الملل سال پیش این رقم را نزدیک به پنج هزار نفر تخمین زد، مرکز اسناد حقوق بشر ایران می گوید تا وقتی دولت ایران حقیقت را نگوید، کسی نمی تواند تصویر درستی از دامنه وقایع ۲۱ سال پیش داشته باشد.
پیشینه تاریخی
گزارش "فتوای مرگبار" در شش بخش اصلی نوشته شده است.
در بخش اول، گرایش و وابستگی سیاسی قربانیان دسته بندی شده است. در قسمت دوم، ماجرای صدور فرمان یا فتوای آیت الله خمینی در مرداد ۱۳۶۷ برای نابودی "سریع دشمنان اسلام" و مخالفت قائم مقام وقتش، آیت الله منتظری، مرور شده است.
در بخش سوم این گزارش مقدمه چینی مسئولان امنیتی و قضایی ایران برای اجرای این کشتار در ماه های پیش از اعدام تشریح شده و سپس روند بازجویی ها، شکنجه ها و اعدامها از سوی بازماندگان و اعضای خانواده قربانیان بازگو شده است.
در فصل پنجم این گزارش، پرهیز حکومت از برخورد محترمانه با اجساد و خانواده های اعدام شدگان محکوم شده و در بخش پایانی نیز توضیح داده شده که چرا این کشتارها با قوانین بین المللی و حقوق بشر مغایرت دارد.
نویسندگان گزارش "فتوای مرگبار" می گویند هر چند اعدامها بعد از فرمان آیت الله خمینی در ژوییه سال ۱۹۸۸ (تیر و مرداد ۱۳۶۷) شروع شد، ولی برنامه ریزی برای آن از اواخر سال ۱۹۸۷ (۱۳۶۶) آغاز شده بود.
ریشه این مساله، اختلاف نظر تندروهایی همچون محمد ری شهری، وزیر وقت اطلاعات و اسدالله لاجوردی، دادستان وقت انقلاب، با آیت الله منتظری بر سر دفاعش از برخورد سهل گیرانه با زندانیان جهت کاستن از ازدحام زندانها معرفی شده است.
مرکز اسناد حقوق بشر ایران از قول یکی از زندانیان سابق می نویسد که از دسامبر ۱۹۸۷ (آذر ۱۳۶۶) بازجویی در زندان گوهردشت خشن تر شد و بازجویان از زندانیان می پرسیدند که آیا حاضرند اعترافنامه بنویسند یا خیر.
این گزارش اظهار می کند که زندانیان بر اساس تمایل یا خودداری از توبه و دست کشیدن از گرایش سیاسی به سه دسته قرمز، زرد و سفید تقسیم بندی می شدند. زندانیان قرمز به هیچ وجه حاضر به انعطاف پذیری نبودند و این نرمش پذیری در میان زندانیان گروه سفید به حداکثر می رسید.
همچنین اعضای سازمان مجاهدین خلق عمدتا از زندانیان چپگرا و مارکسیستی جدا نگه داشته می شدند تا از سرنوشت همدیگر آگاه نشوند.
یکی از زندانیان سابق به تهیه کنندگان گزارش "فتوای مرگبار" گفته است: "با چنین مقدمه چینی هایی بود که حکومت (آیت الله) خمینی خود را برای براه انداختن حمام خون و قتل عام زندانیان سیاسی آماده می کرد."
همچنین از قول زندانیان سابق نقل شده که در ماههای پیش از اعدامهای سال ۱۳۶۷ تنش میان زندانیان و زندانبانان بالا گرفته بود.
در گزارش مرکز اسناد حقوق بشر ایران از قول زنی که در اوین بازداشت بوده، نقل شده است: "پاسدارها به ما خبر دادند که اتفاقاتی دارد رخ می دهد. آنها هشدار می دادند که شاید هیچکدام از ما زنده بیرون نرویم ولی ما نمی دانستیم آیا راست می گویند یا فقط می خواهند ما را بترسانند."
نویسندگان این گزارش می نویسند تا تابستان ۱۳۶۷ دیگر ارتباط زندانهای ایران به دنیای بیرون قطع شده بود و خانواده های زندانیان اجازه تماس با بازداشت شدگان، حتی توابها، را هم نداشتند. حتی زندانیان بیمار از انتقال به بهداری منع می شدند. برخی از زندانیان گفته اند که بعد از پذیرش قطعنامه ۵۹۸ در تیرماه آن سال دسترسی به تلویزیون و روزنامه نیز قطع شد.
کمیسیون مرگ
حمله نظامی مجاهدین خلق به ایران در سوم مرداد صورت گرفت و در هشتم همان ماه آیت الله خمینی فرمان یا فتوای قتل عام هواداران این گروه را صادر کرد.
در بخشی از این فرمان منسوب به آیت الله خمینی که آیت الله منتظری در خاطرات خود آن را منتشر کرده، آمده است: "کسانی که در زندانهای سراسر کشور بر سر موضع نفاق خود پافشاری کرده و می کنند محارب و محکوم به اعدام می باشند و تشخیص موضوع نیز در تهران با رای اکثریت آقایان حجه الاسلام نیری دامت افاضاته (قاضی شرع) و جناب آقای اشراقی (دادستان تهران) و نماینده ای از وزارت اطلاعات می باشد، اگر چه احتیاط در اجماع است، و همین طور در زندان های مراکز استان کشور رای اکثریت آقایان قاضی شرع، دادستان انقلاب و یا دادیار و نماینده وزارت اطلاعات لازم الاتباع میباشد. رحم بر محاربین ساده اندیشی است."
بدین ترتیب آنچه زندانیان "کمیسیون مرگ" لقب داده اند، شکل گرفت. وظیفه اعضای این کمیسیون این بود که از زندانیان مثلا سوال می کردند آیا حاضرند در کنار نیروهای جمهوری اسلامی با مجاهدین خلق بجنگند یا این گروه را مقابل دوربین تلویزیون محکوم کنند؟
نویسندگان گزارش "فتوای مرگبار" می نویسند یک نه ساده کافی بود تا زندانی اعدام شود. بنا به این گزارش، برخی از اعضای کمیسیون مرگ زندانیان را فریب می دادند که از اعضای کمیسیون عفو هستند و می خواهند آنها را آزاد کنند.
سپس فتوای آیت الله خمینی به از بین بردن سایر مخالفان جمهوری اسلامی بخصوص چپگرایانی که فعالیت نظامی نداشتند، تعمیم یافت.
در ادامه این گزارش نقش کسانی همچون مصطفی پورمحمدی، معاون سابق وزارت اطلاعات، ابراهیم رییسی، معاون پیشین دادستان تهران و اسماعیل شوشتری، رییس وقت سازمان زندانها در این کشتارهای چند ماهه بررسی شده است.
همچنین تجربیات زندانیان سابق زندانهای شهرهای مختلف از حوادث آن روزها در ادامه گزارش "فتوای مرگبار" بازگو شده است.
نویسندگان در پایان نتیجه گرفته اند که اعدامهای ۱۳۶۷ و "حکایت تکان دهنده بیرحمی" آن با تعریف جرم "جنایت علیه بشریت" مطابقت دارد.
آنها می افزایند درسهای این وقایع را نباید فراموش کرد و عاملان و آمران این کشتارها را باید به مجازات رساند.
مرکز اسناد حقوق بشر ایران با اشاره به برگزاری دادگاه های معترضان به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری خرداد ابراز امیدواری کرده که ایرانیان بتوانند به فرهنگ خشونت پایان دهند و نهادهای حکومت قانون را در کشورشان تقویت کنند.

تكلمه اي بر دادگاه نمايشي

2009-09-26T00:46:00.000+03:30

ناداني خامنه اي چنان ژرفاي دارد كه خودخواسته تيشه به ريشه خود مي زند. نگاهي به اشتباه هاي احمقانه او در بعد از انتخابات به وضوح عمق ناداني او را نشان مي دهد. فارغ از موضع گيري هاي احمقانه و فرمان سركوب وحشيانه ، خامنه اي در توجيه حماقت خويش در كودتا انتخاباتي عليه ملت ، به انقلاب مخملي استناد مي كند و در اين راستا شوهاي تلويزيوني تدارك مي بيند و نمايش دادگاه برگزار مي كند. بدون آنكه به مغز عليل اش اين فكر خطور كند كه با اين نمايش ها ملت بيشترر آگاهي كسب مي كند تا آنكه توجيه شود. اگر تا ديروز شناخت ملت از مخمل به نوعي پارچه منتهي مي شد و كودكان مخمل سريال« خانه مادربزگه» را به ياد مي اوردند. امروز ملت مي داند كه انقلاب مخملي چيست ؟ و ديكتاتوري خامنه اي از اين نوع انقلاب مي ترسد. پس نقطه ضعف ديكتاتوري براي ملت اشكار مي شود. جواناني كه تا ديروز نمي دانستند « جين شارپ » كيست اكنون با اشتياق و تمايل بسيار كتاب هاي اور را در اينترنت سرچ مي كند و خوانند. نگاهي به تعداد مراجعه و دانلود كتاب هاي جين شارپ در سايت هاي مختلف ، خود دليلي بر اين مدعا مي باشد. در واقع امروزبيشتر ملت با كه شناختي از انقلاب مخملي نداشته در اين راستا شناخت كاملي از آن به دست مآورده و حتي وقتي به روستاها مي روي هم صحبت انقلاب مخملي را مي شنوي . اين در واقع حكايت « عدو شود سبب خير اگر خدا خواهد» است. رفتار شناسي سياسي خودكامه اي چون خامنه اي نشان مي دهد با شيوه هايي كه در پيش گرفته نتايجي معكوس به بار خواهد آورد اكنون مردم شيوه مبارزه مسالمت آميز و بدون خشونت را مي آموزند همان شيوه هاي كه در كيفر خواست به اطلاع عموم مي رسد و ياد مي گيرند چگونه در چارچوب اين شيوه با ديكتاتوري خامنه اي به مبارزه برخيزند. اين بدان معنا كه ديكتاتوري خامنه اي با شيوه اي كه در پيش گرفته با نشان دادن نقاط ضعف خود در قالب انقلاب مخملي به ملت خود ياد مي دهد چگونه عليه ديكتاتوري او مبارزه كنند. توهمي كه خامنه اي ديكتاتور ايران در ذهن مي پروراند با شيوه هاي كه در پيش گرفته به عينيتي واقعي بدل خواهد گشت .اكنون ملت مي داند شيوه ساقط كردن اين نظام نه مبارزه مسلحانه كه مبارزه بدون خشونت در چهارچوب انقلاب مخملي است. شيوه اي كه به طور حتم پاسخي درخور مي يابد. اگر تا ديروز اصلاح نظام راهكاري عملي بود با شيوه در پيش گرفته ديكتاتور امروز تغيير نظام يك ضرورت حتمي است. استراتژيي كه حتي در ميان مدت نيز به سرانجام خواهد رسيد. اين واقعيت تاريخ بشري است كه بنيان سقوط ديكتاتوري ، توسط خود ديكتاتور شكل مي گيرد.

پیشوا در جلوه مقام معظم

2009-09-26T00:39:00.001+03:30

ابوغريب را فراموش كن ، اوين و كهريزك را بنگر

2009-09-26T00:33:00.000+03:30

" وارتان سخن نگفت/وارتان بنفش بود/ گل داد / زمستان شكست / رفت " ( احمد شاملو)

خامنه اي هنوز خون مي خواهد تا خشم خود را از عصيان مردم در برابر قدرت پوشالي اش فرونشاند. مزدوران او در بازداشتگاه ها كشتاري وحشيانه را رقم مي زنند. آنچه اين روزها آشكار شده است كشتاري است كه در زندان هاي رژيم فاشيستي ايران و به دستور شخص خامنه اي صورت مي گيرد و جوانان اين كشور زير شكنجه هاي وحشيانه مزدوران خامنه اي جان مي سپارند. جواناني كه تنها گناه آنان اعتراض مسالمت آميز و بي نهايت دموكراتيك در برابر و كودتاي انتخاباتي و ديكتاتوري فاشيستي خامنه اي مي باشد.
اين شكنجه و كشتار جوانان كشور در زندان هاي رژيم ، بيش از آنكه قصد اعتراف گيري و سناريوسازي را دنبال كند بازنمود خشم و عقده هاي فروخفته خامنه اي ديكتاتور ايران از ملت است. هنگامي كه ملت به تهديدهاي ديكتاتور در سركوب و كشتار در نماز جمعه ننگين 29 خرداد توجهي نكردند و فرداي آن روز علي رغم تهديد ديكتاتور به خيابان ها آمدند و مستقيماً خامنه اي و ديكتاتوري فاشيستي اور را هدف شعارهاي خود قرار دادند.
شنبه 30 خرداد 1388 با حضور مردم در مبارزه با ديكتاتوري خامنه اي و فرياد آزاديخواهي با آن همه تهديد به كشتار و سركوب، بدل به يكي از بي نظيرترين روزهاي مبارزات آزاديخواهي مردم ايران در 50 سال اخير گرديد و طنين شعار " مرگ بر خامنه اي " تمامي اركان نظام فاشيستي را به لرزه درآورد و بازنمود شكوه " مرگ برشاه" در عصر حاضر بود. خامنه اي همانطور كه وعده داده بود به كشتار مردم معترض در خيابان ها پرداخت و سردخانه هاي را از جسد ها انباشت. تا از اين طريق تمامي ديكتاتورهاي تاريخ مدرن را روسفيد كند و شانه به شانه آدلف هيتلر زند.
خشم خامنه اي از به پا خيزي ملت ايران با آن همه كشتار در 30 خرداد فروكش نكرد او در برابر مبارزات مردم كه ديكتاتوري او را به چالش مي كشند كهريزكي آفريد كه تنها مي توان آشويتس را با آن مقايسه كرد. او همچون ديگر ديكتاتورها در اين سال ها گروهي از مزدوران را گردآورده بود كه تنها وظيفه آنها كشتار و شكنجه است. اين گروه وظيفه فرونشاندن خشم ديكتاور را با شكنجه و كشتار ملت در بازداشتگاه ها بر عهده گرفته است تا به گمان خويش عبرتي را براي ملت شكل دهند تا ديگر جرات به پاخواستن در برابر ديكتاتور را نداشته باشند.
اين يك واقعيت رواني است كه جنون قدرت در ديكتاتورها ، وقتي به چالش كشيده مي شود و فرمان هاي آنها به هيچ گرفته مي شود ، خشم ناشي از اين امر چنان پيامدهاي روان پريشي دارد كه ديكتاتور براي تسكين خشم دست به هرگونه اقدامي اعم از بازداشت گسترده، شكنجه وحشيانه، كشتار وسيع و... مي زند. در اين راستا است كه خامنه اي خشم خودرا از جنبش اعتراضي ايران با شكل دادن به جنايتي ضد انساني در بازداشتگاه هاي خود و توسط مزدوراني كه مستقيماً زير نظر او مي باشند ، بروز مي دهد. در واقع خشم خامنه اي خون مي خواهد و تا عطش خشم خود را سيراب خون نكند به هيچ وجهه از جنايت دست نمي كشد.
با اين وضعيت ابوغريب كه در آن تروريست هاي كه هزاران افراد بي گناه را كشته اند، براي گرفتن اطلاعات مورد شكنجه نيروهاي امريكايي قرار گرفتند در مقايسه با اوين و كهريزك كه خامنه اي در آن با وحشيانه ترين شيوه ها انسان هايي را شكنجه و مي كشد، غير قابل توجه است. آناني كه شلوار بوش را در پيرامون زندان ابوغريب بادبان كردند كجايند كه خامنه اي در بازداشتگاه هاي خود چنان جنايت هايي مرتكب مي شود و انسان هايي را كه تنها گناه آنها آزاديخواهي و مبارزه مسالمت آميز است به كام مرگ مي فرستد. عوامل شكنجه ابوغريب محاكمه مي شوند ولي مزدوران خامنه اي مستقيماً تحت نظر او كشتار مي كنند و به هيچ احدي پاسخگو نيستند. آنقدر اختيار دارند كه بدون كوچكترين ترس از بازخواهي هرگونه جنايتي را براي شادي ديكتاتور انجام مي دهند. گويي هنوز سرنوشت مزدوران ديكتاتوري تاج را نياموخته اند و مرتكب جنايت هايي مي شوند كه مزدوران ديكتاتوري تاج حتي جرات انجام يك درصد اين جنايت ها را نداشتند. محمدرضا پهلوي با آن حكومت ديكتاتوري در طول زمامداري خود حتي يك درصد كشتاري را سبب نگرديد كه اين روزها خامنه اي و مزدورانش انجام مي دهد. اكنون به وضوح مي توان حماقت انقلاب اسلامي را درك كرد از چاله ديكتاتوري تاج به چاه ديكتاتوري عمامه فرو افتاده ايم.

ديكتاتوري خامنه اي و دلبستگي هاي روسي

2009-09-26T00:30:00.001+03:30

بطور كلي اكثر روحانيت به دو دسته تقسيم مي شوند دسته اول كه دلبستگي هاي انگليسي دارند كه مثال بارز آن كاشاني است كه در شكست نهضت ملي مصدق نقش بزرگي را ايفا نمود اين دسته از روحانيت در اكثريت هستند و دسته دوم دلبستگي هاي روسي دارند كه مثال بارز اين دسته شيخ فضل االه نوري است كه در شكست مشروطه و شكل گيري استبداد محمد علي شاه نقش اصلي را برعهده داشت. اين دسته اكنون با مركزيت خامنه اي قدرت اصلي را در ايران در دست دارند . خامنه اي آنگونه كه از مدارك موجود در سازمان جاسوسي آلمان شرقي موجود است از آغاز انقلاب و مسئوليت اش در وزارت دفاع پيوندهاي محكمي را با روسيه شكل داده است و امروز اين پيوندها چنان استحكامي يافته كه خامنه اي حتي كوچكترين انتقاد از روسيه را نمي پزيرد و وقتي لاريجاني به عنوان دبير شوراي عالي امنيت و مسئول مذاكره كنندگان هسته اي ، انتقادي از پوتين مي كند به سرعت از پست اش كنار گذارده مي شود.هرچند مي توان در دوره معاصر دسته سومي را نيز برشمرد كه دلبستگي هاي امريكايي دارند هر چند شمار اين دسته از روحانيون اندك است. در يك حالت كلي ، در تاريخ معاصر ايران جز تعداد محدودي از روحانيت، بيشتر آنها فارغ از مردم بدان سوي گرايش داشتند كه تكيه گاه قدرتي را دست و پا كنند.
در اين ميان استراتژي روسيه در قابل پيوند با روحانيت به نسبت قدرت آنها مي باشد برعكس انگليس كه غير مستقيم با روحانيت مراوده مي كند و مكاني امن را برا ي سرمايه ها ، سفرهاي تفريحي و درماني ، تجارت و بازرگاني آنها در انگليس فراهم مي آورد روسيه مستقيم به مراوده با روحانيت در قدرت مي پردازد و از كمك به آنها در سركوب مردم واهمه اي ندارد. به عنوان مثال اين روسيه بود كه پشتيباني مالي شيخ فضل االه نوري را فراهم مي آورد و او را در سركوب جريان مشروطه ياري مي كرد به گونه اي كه حتي مجلس ايران را نيز به توپ بست. روسيه هميشه در ايران سعي بر آن داشته تا عوامل خود را به قدرت برساند و در اين راه هميشه كثيف ترين شيوه ها را به كار برده و حتي از كشتار بي رحمانه مردم ايران باكي نداشته اند. در حال حاضر نيز روسيه با پيوندي مستحكم با خامنه اي منافع بسياري را در ايران دست و پا كرده است به گونه اي كه اگر به هر مركز استراتژيك و نظامي ايران سري بزنيد به وضوح با مشاوران روسي مواجه مي شويد. به عنوان مثال در يك كارخانه تانك سازي وزارت دفاع خط توليد به گونه اي است كه بعد از ساختن بدنه و قسمت هاي فرعي تانك، قسمت هاي اصلي تانك در يك سالن سرپوشيده و بدون حضور كارشناسان ايراني توسط كارشناسان روسي مونتاژ مي شود.
در حال حاضر خامنه اي با پيوند مستحكمي كه با هيات حاكمه روسيه و بخصوص ولاديمر پوتين دارد دلبستگي خاص خود را به آنها به وضوح نشان مي دهد و با توهم انقلاب مخملي ، مشاوران روسي را براي شكل دادن به يك كودتاي انتخاباتي و سركوب مردم در كنار خود دارد . ديكتاتور كه ديگر مشروعيت نمايشي مردمي را نيز به كناري نهاده و ابزار سركوب شديد را براي ادامه حكومت خود برگزيده ، بيش از بيش به روسيه گرايش يافته است و به بازي كثيف روس ها دل بسته است تا از يك سو مردم معترض را به شدت سركوب كند و از ديگر سو روسيه توجيه گر بين المللي نظام فاشيستي او در روابط بين الملل گردد و وعده هاي معامله هاي كلان را براي پيشبرد اهداف خود وعده دهد.
همبستگي كامل نظام فاشيستي خامنه اي با روسيه قدرت مانور فراواني را براي به بازي گرفتن ديگر كشورها فراهم آورده است مشاوران روسي به خامنه اي چگونگي كودتا و شيوه هاي مختلف سركوب را مي آموزند و ديپلمات هاي روسي نقش چگونه توجيه اين كودتا را براي ديگر كشورها ايفا مي كنند. بيانيه هشت كشور صنعتي در رابطه با ايران نشان دهنده نقش بارز روسيه در توجيه ديگر دولت ها براي كمك به نظام فاشيستي خامنه اي است. ديپلمات هاي روسي با بيان اين موضوع كه حمايت از اين نظام فاشيستي مي تواند بستر مناسبي را براي حل و فصل مسائل في مابين دولت هاي غربي و ايران فراهم آورد سبب گرديد كه آن دولت ها ، كشتار مردم را ناديده بگيرند و بازي حقوق بشر را براي مدتي تعطيل كنند و در حال حاضر به دنبال منافع خود باشند. لحن بيانيه و محتواي آن نشان دهنده پذيرفتن اين كودتاي انتخاباتي و نظام فاشيستي برآمده از آن از شوي كشورهاي غربي دارد. اين يك واقعيت تاريخي است كه كشورهاي غربي با بنيان سرمايه داري افسارگسيخته با ديكتاتورها در جهان سوم خوشحال تر هستند. هرچند هنوز اين واقعيت را تئوري دايي جان ناپلئوني مي نامند ولي بايد باور كنيم كه ديكتاتورها كه سركوب را در آيين حفظ قدرت خويش مي پرستند بدون انكار وابستگي مفرطي به قدرت هاي بيروني دارند.
اگر در دوره ديكتاتوري پهلوي سياست ايران در هماهنگي كامل با كاخ سفيد امريكا بود و آمريكا منافع بسياري را در ايران داشتند و مشاوران آمريكايي در ايران جولان مي دادند در دوره ديكتاتوري خامنه اي با آن نگاه تكيه به شرق، سياست ها هماهنگ با روسيه است و روسيه منافع بسياري در ايران دارند و مشاوران روسي در همه مراكز استراتژيك و نظامي نطام به وفور يافت مي شوند. اگر آمريكا كودتاي 28 مرداد را با مشاوراني در ايران شكل دادند. روسيه و مشاوران روسي كودتاي 22 خرداد 1388 را به سرانجام رسانده اند. در اين بين اين ملت ايران است كه تنها سركوب را در هر دو دوره تجربه كرده است و خون هاي بسيار بر سنگفرش خيابان ها ديده است.
همانگونه كه قبل از اين بيان شد اين تنها مردم ايران هستند كه مي توانند كودتا انتخاباتي را شكست دهند و پايه هاي نظام فاشيستي خامنه اي را به چالش بكشند. هيچ اميدي به حمايت بيروني نيست در عرصه بين المللي آنچه حاكم است منافع ملي هر كشوري است نه حمايت از مردمي كه عليه ديكتاتوري مبارزه مي كنند. در اين بين اگر ملت ايران عقب بشيند چيزي جز سركوب را نصيب نخواهند برد به ياد داشته باشيد كه تمامي خون هاي ريخته در قيام دانشجويي 18 تير به دزيدن ريش تراش منتهي شد و اينگونه كه قابل درك است در صورت عقب نشستن ملت ايران با توجه به تهديد هاي بي شرمانه احمد خاتمي در سخنراني نماز جمعه امروز كه سخن از كشتن و درس عبرت و مجازات بي رحمانه سر داد ، سرنوشتي جز سركوب شديد و ريشخند خون هاي به زمين ريخته در انتظار ملت نخواهد بود. تنها راه نجات حضور در صحنه مبارزه با ديكتاتوري و احيا خيابان ها است. واقعيت را بايد پذيرفت كه هر مبارزه اي هزينه اي دارد و تنها ملتي مي تواند آزاد باشد كه واهمه اي از هزينه دادن در راه عدالت و آزادي خويش نداشته باشد. تاريخ ملت هاي كه امروز در دنيا جهان آزاد لقب مي گيرند سرشار از مبارزه و هزينه دادن براي آرمان هايشان است. تنها را آزادي هر ملت را خود آن ملت رقم مي زنند.

خامنه اي ، فاشيسم ديني و ديكتاتوري عريان

2009-09-26T00:25:00.001+03:30

حرف هاي امروز خامنه اي ، ديكتاتور ايران ، نشان دهنده آن است كه همانگونه كه پيش بيني مي شد خامنه اي پرده برانداخته و ديكتاتوري عريان را برگزيده است. فرايند حركت به سمت ديكتاتوري عريان از سوي خامنه اي ، بعد از 18 تيرماه 1378 آغاز گرديد. در آن روزها بود كه ديكتاتور دربرابر آماج انتقادات دانشجويان كه براي اولين بار با شعارهاي خود او را مورد خطاب قرار داده بودند، تاب تحمل را از دست داد و با شعبده بازي روزه خواني جنبش دانشجويي را به شدت سركوب كرد. تا جايي كه عاقبت تحقيق در رابطه با حمله به كوي دانشگاه به " دزديدن يك ريش تراش" منتهي گرديد. خامنه اي ، از آن زمان بود كه براي اولين بار ديكتاتوري خود را در معرض انتقادات بي پرده جامعه مي ديد و شعارهاي همچون " سيد علي پينوشه ـ ايران شيلي نمي شه" ، " انصار جنايت مي كند ، رهبر حمايت مي كند" كه از سوي دانشجويان در 18 تير سر داده شد پاياني بود بر تقدس كذايي كه ديكتاتور در چارچوب ديني براي خود قائل مي شد. در واقع جنبش 18 تير ماه ، ديكتاتور را از پستو به ويترين جامعه آورد و در معرض نمايش انتقادات جامعه اي قرار داد كه مسبب ناكارآمدي و مشكلات موجود كشور را نظامي مي دانست كه او به عنوان ديكتاتور در راس آن قرار دارد. آن روزها آغاز حركت خامنه اي از ديكتاتوري به سوي پايه ريزي يك نظام فاشيسم ديني (حكومت اسلامي) و برگزيدن ديكتاتوري عريان بود. در واقع خامنه اي همان راهي را برگزيد كه تمامي ديكتاتورها در مواجهه با انتقادات و خواست تغيير جامعه انجام مي دهند، حركت به سمت سركوب بيشتر و شديدتر و تسري سلطه همه جانبه قدرت بر تمامي فضاهاي اجتماعي و كنترل جامعه با تمامي ابزار سركوب و اختناق. به همين علت نهادهاي امنيتي و سركوبگر بسياري شكل گرفت. نهاده هاي اطلاعاتي و امنيتي كه در قوه قضائيه ، سپاه پاسداران ، نيروي انتظامي و... تشكيل شد همگي نشان از انتخاب ديكتاتور در برگزيدن ابزار سركوب براي كنترل جامعه و پايه ريزي نظامي مستحكم بر بنيان ايدئولوژي فاشيسم ديني (كه منبع تئوريك آن را جريان مصباح يزدي و طرفداران احمد فرديد تامين مي كنند) داشت. همين رويه بود كه توانست خاتمي را مهار كند و او را تا سطح يك تداركاتچي در نظام پايين بياورد.
در كنار اين رويه در سركوب جامعه در داخل ، ديكتاتور براي اطمينان از دفع فشارهاي بين المللي و تحكيم پايه هاي نظام فاشيستي كه در حال طراحي اش بوذد، دستيابي به سلاح هسته اي را برگزيد و تمام تلاش خود را بر اين امر قرار داد كه در كوتاه ترين فاصله زماني، با دستيابي به سلاح هسته اي از نظر خود، نظام فاشيستي خود را از فشارهاي بين المللي مصون دارد. در اين زمينه ديكتاتور ، به شدت به الگوي كره شمالي متمايل است. او ديكتاتور كره شمالي را تحسين مي كند و ماندگاري آن را به سلاح هاي هسته اي آن كشور منتسب مي داند (درحالي كه به وضوح چشم بر فقر و درماندگي ملت كره شمالي مي بندد).
بر اين موارد بايد نكته ديگري را افزود كه ناشي از ميل ديكتاتورها در وراثتي كردن قدرت نهفته است. همانگونه كه پيش از اين توضيح دادم ، خامنه اي نيز همچون ديگر ديكتاتورها چنين ميلي را دارد و به همين علت است كه پسر خود مجتبي را در اداره امور كشور دخالت مي دهد و يا به بيان دقيق تر اين مجتبي خامنه اي است كه در پرده كارها را به پيش مي برد و در كنار پدر به طراحي نظام فاشيستي مدنظر مي پردازد و سوداي تكيه زدن بر جايگاه پدر دارد و البته با اخلاق و كرداري كه در او نقش دروج مي زند بايد انتظار داشت كه در اريكه قدرت و ديكتاتوري روي پدر را سفيد كند.
همانگونه كه اشاره شد فرايند فوق از سال هاي پيش تر آغاز گرديد. در اين بين تجربه خاتمي و چالش هاي به وجود آمده در آن دوران ، خامنه اي را واداشت تا به مهندسي انتخابات بپردازد و از اين طريق مانع از برآمدن چالشي ديگر از صندوق راي شده كه مطالبات و انتقادات جامعه را به سطح هدايت كند. ديكتاتور با مهندسي انتخابات در نظر داشته و دارد آن كسي را بر صندلي رياست جمهوري بنشاند كه مطيع اوامر باشد و به گونه اي ميمون تفكر او گردد و علاوه بر آن نقش " سپهر بلاي " ديكتاتور را نيز بازي كند. به همين علت در انتخابات رياست جمهوري قبلي مجعزه حماقتي شكل گرفت و با مهندسي ديكتاتور ، فرد مطلوبي از صندوق خارج شد كه نه تنها مي توانست پيش برنده اهداف ديكتاتور باشد بلكه گام هاي ناگفته بيشتري نيز براي تحكيم ديكتاتوري او بر مي دارد.
در اين چهار سال احمدي نژاد به عنوان يك تداركاتچي تمام تلاش خود را به كار گرفت تا به آماده سازي نظام فاشيستي خامنه اي بپردازد. به كارگيري نظاميان و شبه نظاميان در بدنه قدرت اجرايي به صورت گسترده، اهدا رانت هاي اقتصادي بزرگ به افراد و شركت هاي منتسب به قدرت ديكتاتور، باز گذاشتن دست نهادهاي امنيتي براي سركوب هر چه بيشتر جامعه و بخصوص جنبش هاي اجتماعي و مدني، پيشبرد برنامه هسته اي با تمام توان و ناديده گرفتن قعطنامه هاي سازمان ملل و تحريم هاي ناشي از آن كه فشار هاي مضاعفي را بر مردم تحميل مي كند، پخش پول (اقتصاد گداپروري)در مابين اقشار پايين دست جامعه به منظور كسب حمايت و استفاده از آنها به عنوان ابزار تبليغي براي سركوب مخالفان، تقويت هرچه بيشتر سپاه پاسداران به عنوان يك حزب پادگاني و دخالت دادن آنها در قدرت، سركوب و محدوديت هاي فراوان در محيط هاي دانشگاهي براي اساتيد و دانشجويان ، شكل دادن به رنجيره اي از حامي پروري (كلاينتاليسم) براي سيطره قدرت سركوب در تمامي فضاهاي سرزميني، سركوب نخبگان سياسي و دگر انديش بستري سازي براي مهاجرت آنها از كشور، وابسته كردن هرچه بيشتر جامعه به اعانه هاي دولتي ، بسترسازي براي سركوب افراد داخل نظام كه مخالف شكل گيري چنين نظام فاشيستي هستند و.... از جمله اقدامات احمدي نژاد در كمك بنيان نهادن نظام فاشيسم ديني توسط خامنه اي ديكتاتور ايران است. در واقع چهار سال خفت و خواري ملت ايران منعكس كننده اماده سازي بنيان هاي نظام فاشيستي است كه دركودتاي انتخاباتي 22 خرداد 1388 پرده برداري شد و در سخنراني 29 خرداد 1388 توسط ديكتاتور اعلام رسمي گرديد. نظامي كه در آن حتي حضور نمايشي مردم در پاي صندوق نيز ديگر نياز نمي باشد و تمامي ابزارهاي سركوب به شديدترين شكل ممكن موجود است. صحبت امروز خامنه اي افتتاح كردن نظام فاشيسم ديني را به وضوح اعلام نمود و اعلان جنگي بود به جامعه كه هرگونه مخالفتي را به شدت سركوب خواهد كرد ، ديكتاتور در قالب يك نظام فاشيستي عريان شده و همه را به سركوب خود دعوت مي كند.

(نوشته شده در 29 خرداد 1388 )

مبارز در دوره پسامدرن

2009-09-26T00:00:00.000+03:30

در دوره پسامدرن، به عنوان پيکره انحلال مردم ، مبارز بهترين کسي است که مي تواند مبين زندگي انبوه خلق باشد: کارگزارتوليد زيستي ـ سياسي ومقاومت در برابر امپراتوري. وقتي از مبارز صحبت مي کنيم، منظور ما چيزي شبيه به کارگزار افسرده ومرتاض بين الملل سوم نيست که خرد دولت شوروي در جانش رسوخ کرده بود، درست به همان سان که اراده پاپ در قلب شواليه هاي جامعه مسيحي فرو مي رود. منظور ما چيزي شبيه به اين يا هر کس ديگري که بر مبناي وظيفه و انضباط عمل مي کند نيست کسي که وانمود مي کند کنش هايش از يک اصل ايده آل منتج شده است . به عکس، ما به چيزي بيشتر شبيه به رزمندگان کمونيست و آزادي خواه انقلاب هاي قرن بيستم، روشنفکراني که در جريان مبارزات ضد فاشيستي محکوم و تبعيد شدند، جمهوري خواهان جنگ مدني اسپانيا وجنبش هاي مقاومت اروپا ورزمندگان آزادي تمام جنگ هاي ضد استعماري وضد امپرياليستي اشاره داريم.نمونه اصلي اين پيکره انقلابي آشوبگر مبارز" کارگران صنعتي جهان " ( IWW ) است . "کارگران صنعتي جهان "،انجمن هايي را از پايين،از طريق آشوب هاي مستمر در ميان کارگران پديد آورد ودر حالي که سازمان شان مي داد، تفکر يوتوپيايي ودانش انقلابي رانيز پديد مي آورد. از قرن نوزدهم تا قرن بيستم مبارز بازيگر اصلي " راهپيمايي طولاني " براي رهايي کار ويگانگي آفرينشگر جنبش جمعي غول آسا، مبارزه طبقه کارگر بود.
در طول اين دوران دراز، فعاليت مبارزان پيش از هر چيز، شامل مقاومت در کارخانه وجامعه ،در برابربهره کشي سرمايه دارانه بود. همچنين از طريق ودر فراسوي مقاومت، شامل شالوده بندي جمعي وبه کارگيري نيروي ضد قدرتي بود که توان نابودي قدرت سرمايه داري ومخالفت با آن به وسيله يک برنامه جايگزين حکومتي را داشت . مبارزان،نبرد خود را عليه کلبي مسلکي بورژوازي از خود بيگانگي پولي الغاي زندگي ،استعمار عواطف و..... سازماندهي کردند. شورش علامت اصلي مبارزان بود. اين رزمندگان پشت به پشت، در تاريخ تراژيک مبارزات کمونيستي شهيد شدند . برخي اوقات ونه غالبا ،ساختارهاي معمولي دولت مبتني بر مناسبات حقوقي براي وظايف سرکوبگرانه لازم براي نابود کردن ضد قدرت کفايت مي کرد. با اين حال وقتي که کفايت نمي کرد فاشيست ها وگاردهاي سفيد ترور دولتي، يا به عبارتي مافياهاي سياهي که در خدمت سرمايه داري هاي "دموکراتيک" بودند،فراخوانده مي شدند تا براي تقويت ساختارهاي سرکوب قانوني دست به کار شوند.
امروز ،پس از پيروزي هاي بي شمار سرمايه، پس از آنکه اميدهاي سوسياليستي در فضاي دلسردي و ياس، پژمرده شد و پس از آنکه خشونت سرمايه دارانه عليه کار،تحت نام فرا ـ ليبراليسم تقويت وتحکيم شد، پس چرا نمونه هاي مبارزگري هنوز سر برمي آورند، چرا مقاومت ها عمق گرفته اند وچرا مبارزه به طور مستمر با سرزندگي وحرارتي نوين، مجددا ظهور کرده است؟ بايد بي درنگ بگوييم اين مبارزه گري جديد صرفا فرمول هاي سازماني طبقه کارگر انقلابي قديم را تکرار نمي کند . مبارزان امروز نمي تواند وانمود کنند که نمايندگي را به عهده دارند حتي نيازهاي اساسي بشر استثمار شده.
امروز، به عکس مبارزه سياسي انقلابي بايد شکل مطلوب هميشگي اش را از نو کشف کند : نه فعاليت نمايشي ، بلکه فعاليت سازنده . مبارزه امروز يک فعاليت مثبت، سازنده ونوآورانه است. به اين صورت است که ما و همه کساني که عليه حکمراني سرمايه شورش کردند خود را مبارزان امروز مي دانيم . مبارزه کنندگان، به شيوه اي آفرينشگرانه، در برابر سلطه امپراتوريايي مقاومت مي کنند. به عبارت ديگر مقاومت در قلمرو زيستي ـ سياسي به طور بي واسطه با سرمايه گذاري سازمند و با صورت بندي دستگاه هاي مشارکتي توليد و اجتماع مرتبط است. اينجا تازگي پر قدرت مبارزه امروز ديده مي شود : فضايل کنش شورشگرانه دويست سال تجربه مبارزاتي را تکرار مي کند، اما در عين حال با دنياي جديد پيونددارد، دنيايي که هيچ بيروني در آن متصور نيست . دنيايي که تنها درون و همکاري حياتي وغير قابل اجتناب در مجموعه اي ازساختارهاي اجتماعي را مي شناسد، بدون هيچ گونه امکاني براي استعلاي آنها. اين درون مشارکت توليدي عقلانيت توده اي وشبکه هاي عاطفي وبهره وري سياست مشرف برحيات است. اين مبارزه ، مقاومت را درون ضد قدرت مي سازد ويک پروژه عاشقانه شورش را شالوده بندي مي کند.
افسانه کهني هست که مي تواند به ما کمک کند تا حيات آينده مبارزه کمونيستي را تصور کنيم: افسانه سنت فرانسيس آسيسي . به آثار او توجه کنيد . براي از بين بردن فقر انبوه خلق، او /فقر/ را شرط عام مي داند وقدرت هستي شناختي يک جامعه جديد را در آن مي جويد. مبارز کمونيست نيز چنين است، که در وضعيت اشتراکي انبوه خلق، ثروت بي شمارش را شناسايي مي کند . فرانسيس برخلاف سرمايه داري در حال ظهور، هر گونه انضباط ابزاري را رد مي کند و برخلاف رنج ها و فلاکت هاي بشر(در فقرونظم ساخت يافته)، طرح يک زندگي لذت بخش را در مي اندازد که همه هستي وطبيعت، حيوانات، خواهر ماه وبرادر خورشيد، پرندگان آسمان ، تنگدستان و استثمارشدگان را در پيکره اي يکپارچه ،عليه خواست قدرت و فساد گرد هم مي آورد.
بار ديگر در پسامدرنيته، خودمان را دروضعيت مورد نظر فرانسيس مي يابيم که عليه فلاکت قدرت، لذت بودن را مطرح مي سازد . اين است انقلابي که هيچ قدرتي توان کنترلش را ندارد - چرا که قدرت مشرف بر حيات وکمونيسم، مشارکت وانقلاب، دست به دست هم درعشق،سهولت وپاک نهادي به سر مي برند. اين است لذت ودرخشندگي سرکوب ناشدني کمونيست بودن.

( مايکل هارت-آنتونيونگري در کتاب امپراتوري )